28 Απρ 2011

Όταν ένα παιδί ζηλεύει......

Τα διδυμάκια της κουμπαρούλας μου είναι πλέον στο σπιτάκι τους από χθες το μεσημέρι και γονείς και αδερφάκια παλεύουν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες που επικρατούν στο σπιτικό τους. Η χαρά όλων μας είναι απερίγραπτη πόσο μάλλον των ατόμων που απαρτίζουν την οικογένεια τους. Η μαμά Νίκη είναι ανακουφισμένη που επιτέλους γύρισαν σπίτι τους, του μπαμπά Αντώνη γελάνε μέχρι και τα αυτιά του και τα κορίτσια χαίρονται όχι μόνο τα αδερφάκια τους αλλά και τη μανούλα τους που τους έλειψε όλες αυτές τις μέρες. 

Εμείς πάντως το καθιερωμένο ραντεβού μας με το κολυμβητήριο το τηρήσαμε παρόλο που επικρατούσε, στα δικά μου παιδιά, ένα κλίμα γεμάτο αναστάτωσης, γκρίνιας και τσακωμών. Θέλω να πιστεύω ότι οφείλεται στο ότι τα σχολεία είναι κλειστά, δραστηριότητες δεν έχουν πέραν του κολυμβητηρίου και του παιχνιδιού στο παρκάκι της γειτονιάς μας, που λόγω του καιρού δεν μας επιτρέπεται να το επισκεφθούμε.

Πριν μπούμε στην πισίνα, λοιπόν, βρεθήκαμε με μια κοινή φίλη, επίσης μαμά δύο κοριτσιών (έχουμε πήξει στα κορίτσια στη νέα γειτονιά!!!!!) και συζητούσαμε για την κουμπάρα μου και την επιστροφή της στο σπίτι. Στη συζήτηση προστέθηκε και η μικρή κόρη της κουμπάρας μου, η οποία μας είπε ότι πήρε και τα διδυμάκια στην αγκαλίτσα της. Ακούγοντας το αυτό η μεγάλη μου κόρη, ηλικίας 8 1/2 ετών, μας τόνισε πως θέλει να πάμε στο σπίτι της κουμπάρας μου να δει τα μωρά. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι τα μωρά είναι πολύ μικρά ακόμα και δεν επιτρέπεται σε παιδάκια να τα επισκεφθούν. Όπως ακριβώς της είχα εξηγήσει και για το νοσοκομείο. Εκείνη δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι μεγαλύτερες κόρες της κουμπάρας μου μπορούν να τα βλέπουν, να τα αγγίζουν, να τα παίρνουν αγκαλίτσα κλπ.

Ακολούθησε μια συζήτηση, μακριά από όλους, σε μια γωνίτσα του κολυμβητηρίου, όπου της εξήγησα ότι οι μεγάλες κόρες της κουμπάρας μου δεν μπορούν να μη βλέπουν τα μωράκια εφόσον είναι μέρος της οικογένειας τους και εφόσον όλοι ζουν στο ίδιο σπίτι. Εκεί της είπα το εξής:

"Πως θα σου φαινόταν αν εγώ έφερνα ένα καινούργιο μωράκι στο σπίτι και εσάς σας έδιωχνα; Δεν σημαίνει ότι επειδή η Νίκη έφερε δύο καινούργια μωράκια στον κόσμο δεν εξακολουθεί να αγαπάει τις μεγάλες της κόρες. Όλα παιδιά της είναι και τα αγαπάει το ίδιο, όπως αγαπάω κι εγώ εσάς. Όταν τα μωράκια μεγαλώσουν λίγο, γιατί τώρα είναι πολύ μικρούλια και χρειάζονται αρκετή φροντίδα, η Νίκη θα τα φέρει στην παιδική χαρά ή θα πάμε σπίτι τους για να τα δείτε κι εσείς."

Εκεί φάνηκε να συμβιβάζεται με το γεγονός ότι ακόμα δεν μπορούμε να δούμε τα μωρά, αν και μου ζήτησε να κάνουμε άλλο ένα μωράκι!!!!! 

Ειλικρινά δεν περίμενα από τη Νεφέλη μου τέτοια αντίδραση. Δεν είναι ότι δεν ζηλεύει τη μικρή της αδερφή, αλλά όχι στο μέγιστο βαθμό που έδειξε για τα δίδυμα. Ίσως και εγώ, λόγω της κατάστασης, να ασχολήθηκα λίγο παραπάνω με την κουμπάρα μου και με τα μωράκια της και να ένιωσε κάπως παραγκωνισμένη. Αλλά επειδή, όλοι μας, έχουμε ζήσει από πολύ κοντά την εγκυμοσύνη  και τη γέννηση αυτών των μωρών, πλέον τα αισθανόμαστε και δικά μας παιδιά. Ειδικά εγώ που πέρασα τις ίδιες αγωνίες και ανησυχίες με την κουμπάρα μου και την οικογένεια της. Είναι και στη φύση μου να νιώθω αγάπη για τα παιδάκια, ακόμα κι αν δεν τα ξέρω, για αυτό κιόλας επέλεξα να σπουδάσω βρεφοκόμος (άσχετα αν η μοίρα δεν με άφησε να εξασκήσω το επάγγελμα).

Όταν τα παιδιά ζηλεύουν, υιοθετούν μια συμπεριφορά που οι γονείς δεν έχουν ξαναδεί και δεν είναι πάντα σε θέση να αντιμετωπίσουν. Θα πρέπει να δουλέψουν όλοι μαζί ώστε να αποδείξουν στο μεγαλύτερο παιδάκι ότι εξακολουθεί να είναι μέλος της οικογένειας τους και ότι το αγαπούν το ίδιο όπως πριν γεννηθεί το δεύτερο παιδάκι τους. Ειδικά τα πρωτότοκα παιδιά νιώθουν ότι χάνουν την αποκλειστικότητα των γονιών τους αλλά και των υπόλοιπων μελών της οικογένειας (γιαγιάδες, παππούδες κλπ) ακριβώς γιατί ένα νεογέννητο μωρό χρειάζεται όλη τη φροντίδα των μελών της οικογένειας και ιδιαίτερα της μητέρας του. Εμείς το έχουμε δουλέψει αρκετά με τη μεγάλη μου κόρη και ίσως για αυτό με παραξένεψε ιδιαίτερα η χθεσινή συμπεριφορά της. 

Παρόλα αυτά ξέρω ότι τα διδυμάκια τα αγαπάει σαν αδερφάκια της και εφόσον θα βαφτίσει και τη μπεμπούλα σίγουρα τα νιώθει και εκείνη μέλη της οικογένειας μας! 

26 Απρ 2011

Πάσχα Ελλήνων!


Και επιστρέψαμε και εμείς στα καθημερινά μας! Αλλά για τρεις μέρες ξεφύγαμε λίγο από το κλεινόν άστυ μιας και ο μπαμπάκας μας κατάφερε να έχει ρεπό τις Άγιες μέρες του Πάσχα!

Πήγαμε λοιπόν, στους Αγίους Θεοδώρους στην Κόρινθο, σε ένα φιλικό μας ζευγάρι. Είχαμε γνωριστεί όταν τα παιδιά μας πήγαιναν μαζί παιδικό σταθμό. Εγώ τότε ήμουν έγκυος στη μικρή, λίγο πριν γεννήσω, εκείνη έγκυος, στην αρχή, στο τρίτο της παιδάκι. Καλοί, χρυσοί άνθρωποι, αλλά είναι για να τους συναντάς για λίγο! Για πολύ, πιστέψτε με, δεν αντέχονται. Γιατί το λέω αυτό; Γιατί τα παιδιά τους τα έχουν τελείως χύμα, ο μπαμπάς τα αγόρια της οικογένειας θέλει να τα κάνει άντρες, αλλά με το λάθος τρόπο. Τον μεγάλο τον κουβαλάει στο γήπεδο, ξέρει όλες τις βρισιές και αντιμιλάει κιόλας! Τσακώνεται με την αδερφή του και την κλωτσάει στην πλάτη, την κοπανάει στο κεφάλι, της σπάει τα παιχνίδια και φυσικά έχει και τον μικρό από πίσω που ακολουθεί τα χνάρια του. Σεβασμό δεν έχουν σε κανέναν, πόσο μάλλον στους γονείς τους. 

Οι δικές μου από την ημέρα που πήγαμε δεν σταμάτησαν να κλαίνε! Ειδικά τη μικρή δεν την άφησαν σε ησυχία..... Ο μικρός ο γιος της έβγαζε τέτοια επιθετικότητα και από ότι έμαθα, ο μεγάλος, την κλώτσησε κιόλας. Κάποια στιγμή δεν άντεξα και, παρόλο που δεν μαλώνω ξένα παιδιά, του την είπα του μεγάλου άσχημα. Μπροστά ήταν και η γιαγιά, η οποία ήταν απαθέστατη!!!! Είτε είχαν καλεσμένους στο σπίτι είτε όχι ήταν ένα και το αυτό...... Εμείς κοιμόμασταν στο μπροστινό μέρος του σπιτιού που περιελάμβανε και την κουζίνα, αλλά έπρεπε να περιμένουμε πότε θα αποφασίσουν οι υπόλοιποι να πάνε για ύπνο για να μπορέσουμε να ξαπλώσουμε και εμείς...... Η μικρή την Κυριακή το βράδυ δεν άντεξε και κοιμήθηκε κατά τις 11. Ευτυχώς που είχα στρώσει το δικό μας κρεβάτι γιατί αλλιώς θα κοιμόταν στο πάτωμα..... Και παρόλο που η μικρή μου κοιμόταν εκείνοι δεν είχαν την παραμικρή ευγένεια να βγουν έξω, να κλείσουν την τηλεόραση, και φυσικά να μαζέψουν και τα δικά τους παιδιά για ύπνο τα οποία φώναζαν πάνω από το κεφάλι της....... Να φανταστείτε η μικρούλα μου, χθες που γυρίσαμε, κοιμήθηκε από τις 1 το μεσημέρι, μέχρι τις 5 το απόγευμα. Τέτοια κούραση είχε!!!!!

Τουλάχιστον απολαύσαμε το φαγητό!!!!!

Κατά τα άλλα ευχαριστήθηκαν παιχνίδι! Γνώρισαν και ένα άλλο κοριτσάκι, σε διπλανό σπίτι, σμίξανε και όλο εκεί ήταν! Εγώ είχα τα νεύρα μου με την όλη κατάσταση, δεν κατάφερα να ξεκουραστώ ούτε στιγμή (δεν γίνεται σε ξένο σπίτι), και δεν μπορούσα να μιλήσω κιόλας...... Αφού και ο άντρας μου φέτος είπε κάποια στιγμή ότι δεν τους αντέχει άλλο!

Παρόλη τη γκρίνια που βγάζω τώρα και την αρνητικότητα, υπήρχαν και καλές στιγμές! Ψήσαμε, φάγαμε μέχρι σκασμού, ήπιαμε (αρκετά μπορώ να πω-οι άντρες περισσότερο!), γνωρίσαμε καινούργιους ανθρώπους, κάναμε τις βόλτες μας, μαζέψαμε καθαρό αέρα (όσο μπορέσαμε δηλαδή), λουλουδάκια και επιστρέψαμε χθες το πρωί με μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα! Και δεν ξέρω αν θα ξαναδεχτούμε άλλη φορά πρόσκληση τους! Ειδικά εγώ το τόνισα στον άντρα μου ότι δεν ξαναπηγαίνω!!!! Σε γενέθλια και γιορτές των παιδιών, άντε και για κανένα καφεδάκι ίσως πάμε αλλά για να μείνουμε μαζί μερικές μέρες ούτε κατά διάνοια! Θα προτιμήσω να κάνω Πάσχα με τα πεθερικά μου...... κι ας είναι τα πιο βαρετά μου!

Θέλω να πιστεύω ότι εσείς περάσατε καλύτερα!


20 Απρ 2011

Το diaper cake των διδύμων!

Σε όλη την εγκυμοσύνη της κουμπαρούλας μου έψαχνα τι δώρο θα της κάνω εκτός από το ασήμωμα του μωρού! Και τελικά λίγο πριν γεννήσει αποφάσισα να της φτιάξω ένα diaper cake και να βάλω επάνω διάφορα μπιχλιμπίδια και για τα δύο μωράκια!

Πήρα ιδιαίτερα μαθήματα από βιντεάκια στο You Tube, γύρισα τα μαγαζιά και ιδού το αποτέλεσμα!

Από την προετοιμασία του.... Με βοήθησε και η Νεφέλη μου!







Και αφού κρεμάσαμε τα δωράκια για τα διδυμάκια!




Η χαρούμενη νονά το παρέδωσε στην τρισευτυχισμένη μανούλα την Κυριακή, δύο μέρες πριν γεννήσει και το χάρηκε ιδιαίτερα!!!!!

19 Απρ 2011

Διπλή χαρά σήμερα.....


Αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή.... 

Σε προηγούμενη ανάρτηση σας είχα πει ότι πλέον μετρούσαμε αντίστροφα για να γεννηθούν τα διδυμάκια της κουμπαρούλας μου, της Νίκης. Μάλιστα είχα αναφέρει ότι θα τα είχε στην αγκαλιά της στις 11 Απριλίου. Αλλά τελικά, ο γιατρός της, αποφάσισε να τα αφήσει για μία ακόμα εβδομάδα στην κοιλίτσα της. Έτσι, την Τετάρτη στις 13 Απριλίου, η Νίκη μπήκε στο νοσοκομείο, για παρακολούθηση και περιμέναμε όλοι για να γεννήσει. Αν θυμάστε, πάλι σε προηγούμενη ανάρτηση, η κουμπαρούλα μου είχε νοσηλευθεί για λίγο στο νοσοκομείο, καθώς της είχε πέσει ο αιματοκρίτης της και χρειάστηκε να κάνει μετάγγιση.

Η αγωνία μας κορυφώθηκε την Κυριακή, όταν τελικά τα σχέδια της γέννας άλλαξαν, λόγω χαμηλής αιμοσφαιρίνης αυτή τη φορά. Ο γιατρός της χορήγησε δύο φιάλες αίμα ακόμα, και εμείς τρέχαμε, μιλούσαμε στο τηλέφωνο σαν τους τρελούς για να καταφέρουμε να βρούμε ακόμα τρεις φιάλες που τις χρειαζόταν για να μπορέσει να προχωρήσει ο γιατρός στην καισαρική. Ευτυχώς, υπάρχει πολύς κόσμος που την αγαπάει τη Νίκη μας, και έσπευσαν αμέσως να βοηθήσουν. Μια φιάλη έδωσε ο άντρας της, μια στάλθηκε από το Ναυτικό Νοσοκομείο και άλλη μια δόθηκε από έναν καλό φίλο..... Πήγαμε και εμείς να δώσουμε αλλά μας απέρριψαν δυστυχώς. 

Και σήμερα το πρωί, καθώς ήμουν στο λεωφορείο, καθ' οδόν για το γραφείο...... χτυπάει το κινητό και στην άλλη μεριά ακούω τη μαμά της Νίκης να μου λέει: "Την ετοιμάζουν για χειρουργείο"..... Φυσικά χωρίς δεύτερη σκέψη και με τα μάτια μου βουρκωμένα της απαντάω: "Έρχομαι!!!!" Το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να ειδοποιήσω στο γραφείο ότι θα αργήσω και αμέσως κατέβηκα στην επόμενη στάση. Μπήκα στο μετρό και μέσα σε 5 λεπτά ήμουν στο νοσοκομείο. Ανέβηκα στην αίθουσα αναμονής, βρήκα τον άντρα της και τη μαμά της και περιμέναμε με αγωνία να δούμε τα μωράκια. Η ώρα 9:30......

Κατά τις 9:50 ακούμε κάτι σα νιαούρισμα..... "Τα μωρά!!!" της λέω της μαμάς της. Το ίδιο είπε κι εκείνη..... Δεν προλάβαμε να τελειώσουμε τη φράση μας και αμέσως ανοίγει η πόρτα και φωνάζει το όνομα της Νίκης.....Μπαίνουμε μέσα και τι να δούμε; Σε ένα "πυρεξάκι" δύο μικροσκοπικά ανθρωπάκια που φώναζαν με όλη τους τη δύναμη!!!! Τα πήραν να τα καθαρίσουν, να τα πλύνουν, να τα ζυγίσουν, να τα πάρει λίγο ο μπαμπάς τους αγκαλιά..... και μετά για λίγο στη θερμοκοιτίδα για παρακολούθηση. Προληπτικά είπε ο γιατρός. 2.100 η μπέμπα (η βαφτιστήρα μου!), 1.880 ο μπέμπης!!!! Ο μπέμπης ήσυχος, η μπέμπα φωνακλού....χαχαχαχα...... 

Η ευτυχισμένη γιαγιάκα κέρασε καφεδάκια και περιμέναμε να μας ειδοποιήσουν για τη Νίκη..... Μετά από 1 ώρα περίπου μάθαμε ότι θα την κατεβάσουν στο δωμάτιο της. Πήγαμε τρέχοντας για να την προλάβουμε.... Έδειχνε κουρασμένη, αλλά φανερά ανακουφισμένη που πήγαν όλα κατ' ευχήν. Φυσικά και η χαρά της δεν περιγραφόταν, ειδικά όταν μιλούσε για τις στιγμές που έζησε την ώρα της γέννας! Αφού την καθάρισαν και την έντυσαν, αποφάσισαν από κοινού να την ανεβάσουν δίπλα στο νεογνολογικό, ώστε να μπορεί να είναι κοντά στα μωράκια της για να μπορεί να τα ταϊζει, καθώς κάθε τρεις ώρες θα θέλουν να φάνε! Μαζέψαμε τα πράγματα της, τη βολέψαμε στο καινούργιο της δωμάτιο, πάντα ακούγοντας τα μωράκια της (ειδικά τη μπέμπα) που δεν σταματούσαν να κλαίνε. Ένα περίεργο πράγμα..... σαν να αισθανόντουσαν ότι έξω από το νεογνολογικό ήταν η μανούλα τους!!! Τα τραβήξαμε και φωτογραφίες αλλά για ευνόητους λόγους δεν τις βάζω ακόμη.

Την άφησα μαζί με τη μανούλα της, να ξεκουραστεί, να χαρεί τα μωράκια της και εγώ γύρισα στο γραφείο όπου με περίμενε πολύυυυυυυ δουλίτσα....... Πραγματικά, μετά από όσα πέρασε η Νίκη μας, αισθάνομαι και εγώ μια τρομερή ανακούφιση και φυσικά ικανοποίηση που πήγαν όλα καλά και τα μωρά αλλά και η μανούλα είναι υγιέστατοι! Εγώ να της ευχηθώ με τη σειρά μου να της ζήσουν και με το καλό να επιστρέψουν στο σπιτάκι τους!!!!

18 Απρ 2011

"Έφυγε" ο Νικόλας......


Έτσι μου είπε η μητέρα μου χθες το βράδυ από το τηλέφωνο..... Και αναρωτήθηκα ποιον Νικόλα εννοούσε, μέχρι που μου επανέλαβε... "Έφυγε ο Νικόλας Παπάζογλου". Σαν να τον ήξερε χρόνια, σαν να ήταν δικός της άνθρωπος, σαν να πίνανε καφέ χθες.

Ένας τραγουδοποιός ευρέως γνωστός και τόσο σεμνός συνάμα. Ένας τραγουδοποιός που μεγάλωσα με τα τραγούδια του, ταξίδεψα με τους στίχους του, ξεσηκώθηκα με τη μουσική του, ονειρεύτηκα άλλους τόπους, ερωτεύτηκα, έκλαψα, γέλασα.....

Δεν θα ξεχάσω, ποτέ στη ζωή μου, τη συναυλία που παρακολούθησα στην παραλία του Μυλοπόταμου, στο Πήλιο. Μια συναυλία που όμοια της δεν θα υπάρξει...... Με το κύμα να σκάει δίπλα σου, το φεγγάρι να σε λούζει με το φως του, την καλοκαιρινή βροχή να σε δροσίζει και στη σκηνή ο Νικόλας, παρέα μόνο με το μπαγλαμάδακι του να σε κάνει να ανατριχιάζεις τραγουδώντας τον Αύγουστο!!!!!

Δεν θα ξεχάσω, τις βραδιές στο μπαράκι του ξαδέρφου μου, στον Άγιο Λαυρέντιο Πηλίου που διασκεδάζαμε με τη μουσική του Νικόλα, πίνοντας τσίπουρα, γελώντας και κοροϊδεύοντας τον ξάδερφο μου γιατί η κασέτα με τα τραγούδια του έπαιζε συνεχόμενα από νωρίς το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ.......

Νικόλα εσύ μπορεί να "έφυγες" αλλά η μουσική σου, τα τραγούδια σου θα είναι εδώ για να συνεχίσουν να μας ταξιδεύουν, να συνεχίσουν να μας κάνουν να ονειρευόμαστε, να συνεχίσουν να μας κάνουν να ερωτευόμαστε, να συνεχίσουν να μας κάνουν να ανατριχιάζουμε, να συνεχίσουμε να σε αγαπάμε.....

Καλό σου ταξίδι Νικόλα!

14 Απρ 2011

Θέλω.......





Θέλω να με ακούς χωρίς να με κρίνεις
Θέλω τη γνώμη σου χωρίς συμβουλές
Θέλω να με εμπιστεύεσαι χωρίς απαιτήσεις
Θέλω τη βοήθειά σου, κι όχι ν΄ αποφασίζεις για μένα
Θέλω να με προσέχεις χωρίς να με ακυρώνεις
Θέλω να με κοιτάς χωρίς να προβάλλεις τον εαυτό σου σε μένα
Θέλω να μ΄ αγκαλιάζεις χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ
Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια χωρίς να με σπρώχνεις
Θέλω να με υποστηρίζεις χωρίς να με φορτώνεσαι
Θέλω να με προστατεύεις χωρίς ψέματα
Θέλω να πλησιάζεις χωρίς να εισβάλλεις
Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σ΄ενοχλούν
Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις
Θέλω να ξέρεις…πως σήμερα μπορείς
να βασίζεσαι πάνω μου…
Χωρίς όρους.



Ευχαριστώ τη Βέρα που το μοιράστηκε μαζί μας στο facebook!



11 Απρ 2011

Αναμνήσεις...............


Η γέννηση της Νεφέλης μου!

Καθώς πλησιάζουν οι μέρες που θα γεννήσει η κουμπαρούλα μου τα διδυμάκια της και θυμήθηκα τις δικές μου γέννες. Ειδικά στην πρώτη μου κόρη αγωνιούσα ιδιαίτερα, καθώς οι μέρες περνούσαν και ο τοκετός δεν έλεγε να ξεκινήσει. Η μεγάλη μου κόρη, περιττό να σας πω, πήρε όλο το μήνα. Γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου του 2002 και στο βιβλιάριο έγραψαν 40 εβδομάδες και 1 ημέρες! Ζωή να 'χει το παιδάκι μου, της άρεσε η ζεστασιά της κοιλίτσας μου!!!!! Τρεις φορές είχα κάνει το NST αλλά συσπάσεις ούτε για δείγμα, το μωρό να κουνιέται συνέχεια και εγώ να ξεφυσάω από το βάρος και τη ζέστη. Γιατί το καλοκαίρι του 2002 έκανε πολλήηηηηηηηηηηη ζέστη και την έφαγα όλη. Όταν γέννησα με το καλό δρόσισε, την τύχη μου...................

Στις 8 Αυγούστου που λέτε, από τις 8 το πρωί ήμασταν στο νοσοκομείο Αλεξάνδρα...... Ήπιαμε έναν καφέ, φάγαμε και μια τυρόπιτα (που να ήξερα ότι θα γεννούσα εκείνη την ημέρα!) και περιμέναμε να μπούμε για το τρίτο και τελευταίο, ευτυχώς, NST. Αφού τέλειωσε η εξέταση και φυσικά σύσπαση ούτε για δείγμα, είπε η γιατρός μου να με σκαλίσει λίγο από κάτω μπας και διεγείρει τον τράχηλο και ξεκινήσει ο τοκετός. Για σπάσιμο νερών ούτε λόγος ε; Τελικά με τα πολλά, αποφασίζει να μου κάνει εισαγωγή, να βάλουμε υπόθετο για να μαλακώσει ο τράχηλος και να ξεκινήσει ο τοκετός (για ορό ούτε που είπε τίποτα-εννοώ τεχνητούς πόνους). Παρόλα αυτά πριν μερικές εβδομάδες μου είχε πει ότι δεν είχα καθόλου τις προϋποθέσεις για να γεννήσω φυσιολογικά και θα πηγαίναμε για καισαρική. Τέλος πάντων, ας πάμε παρακάτω.

Μου κάνει εισαγωγή κατά το μεσημέρι, έρχεται ο νοσοκόμος, βάζουμε το υπόθετο και περιμένουμε. Μου είχε πει ότι μέχρι τα μεσάνυχτα της ίδιας μέρας θα είχα γεννήσει. Ναι, καλά!!!! Έρχεται κατά τις 4 το απόγευμα και μου λέει ότι τα λευκά μου ήταν αυξημένα (24.000!!) και θα μπω χειρουργείο. Το γιατί αυξήθηκαν το παραβλέψαμε. Με έπιασε εμένα τότε ένα άγχος άλλο πράγμα! Πρώτη γέννα, ήθελα και εγώ λίγη συμπαράσταση από τη γιατρό μου. Τελικά μετά από 1 ώρα με ανέβασαν στις αίθουσες τοκετών για να με ετοιμάσουν. Μου έβαλαν καθετήρα, τη συσκευή που ακούν το μωρό και το καρδιογράφο. Ο οποίος κόλλησε και είχαν μαζευτεί πάνω από το κεφάλι μου πέντε νοματαίοι για να τον φτιάξουν. Και εγώ να νιώθω ότι πνίγομαι!!!!! Η γιατρός να τρέχει πανικόβλητη, να έχει αγχωθεί γιατί εγώ είχα ανεβάσει πίεση και το μωρό δεν ακουγόταν καλά γιατί είχε το λώρο δύο φορές τυλιγμένο στο λαιμό του. Εγώ να είμαι τόσο φοβισμένη που την ώρα που με περνούσαν μπροστά από τους δικούς μου για να με πάνε στο χειρουργείο να τρέμω σαν το ψάρι.

Στο χειρουργείο με παράτησαν για μερικά λεπτά στο έλεος τους αφού είχαν γέννα δίπλα και έβγαινε το μωρό. Και εγώ τι ήμουν; Για περίπατο είχα πάει; Το κατάπια κι αυτό!!!! Αυτό που μου κάθισε στο λαιμό, ήταν η πλήρης αδιαφορία της γιατρού μου, η οποία ήθελε να τελειώνουμε για να πάει σπίτι της!!!! Εγώ ζήτησα επισκληρίδιο αλλά βρήκαν δικαιολογία ότι και καλά έχω οίδημα στην πλάτη για να μην τους πρήζω..... Το ότι η πίεση μου ήταν 19 δεν τους ένοιαζε. Με αυτή την πίεση με κοίμισε!!!! Όταν συνήλθα, αρκετές ώρες αργότερα, όλα είχαν τελειώσει και εγώ ένιωθα κενή και πολύ κουρασμένη! Της ζήτησα να μου φέρει το μωρό να το δω αλλά μου το αρνήθηκε με μια φτηνή δικαιολογία του τύπου "Απαγορεύεται στην αίθουσα ανάνηψης να είναι τα μωρά". Από εκεί, και αφού συνήλθα πλήρως, με πήγαν στη μονάδα αυξημένης φροντίδας, λόγω των πολύ αυξημένων λευκών αιμοσφαιρίων, όπου έκατσα για 1 24ωρο! Το χειρότερο της ζωής μου.

Να μην μπορώ να σηκωθώ, να μην μπορώ να κουνηθώ λόγω της τομής, να έχω τις πιο βλαμμένες νοσοκόμες και φυσικά να μην βλέπω κανέναν δικό μου (ούτε το μωρό μου) αφού απαγορευόταν σε όλους να μπουν μέσα. Για πέντε λεπτά άφησαν τον άντρα μου, με ειδική στολή, και αυτό επειδή εργάζεται στο ΕΚΑΒ. Αλλιώς...... Μετά από πολλές ώρες αναμονής και χωρίς καλό ύπνο φυσικά λόγω άγχους, χτύπησε το τηλέφωνο της μονάδας και για εμένα. Ήρθαν τότε οι νοσοκόμοι, μαζί και ο άντρας μου, και επιτέλους έφευγα από εκείνο το τεράστιο δωμάτιο που τόσο είχα μισήσει και κατέβηκα στον κάτω όροφο. Στο δωμάτιο μου και φυσικά στο μωράκι μου!!!!! Όταν τελικά με έβαλαν στο κρεβάτι, με έντυσε η μαμά μου και ήρθε η γιατρός μου και με σήκωσε για να περπατήσω είδα και το μωρό μου! Την ομορφιά μου! Που φυσικά, όπως μου είχαν πει, περίμενα ότι θα ήταν άσπρη και ροδαλή αλλά εκείνη, λόγω ταλαιπωρίας είχε βγει κατακόκκινη και με μαλλί κατάμαυρο! Παρόλο που ήμουν κουρασμένη και θυμωμένη (με τη γιατρό μου) πήρα το μικροσκοπικό πλασματάκι στην αγκαλιά μου και τα ξέχασα όλα!!!!

Και τώρα, που λέτε, αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι κοντεύει να με φτάσει στο ύψος!!! 

6 Απρ 2011

Η φυλή των "ΓΚΑΟΥ"


Όσοι είδατε την εκπομπή του Λαζόπουλου χθες θα είδατε και το βίντεο που ο Ιορδάνης Χασαπόπουλος, της εκπομπής Mega Σαββατοκύριακο, έλεγε ότι όσοι αντιδρούμε σε όσα προβλήματα μας έχουν φορτώσει οι κυβερνόντες είμαστε "ΓΚΑΟΥ"!!!. Και φυσικά ο Λαζόπουλος δεν το άφησε ασχολίαστο..... Είπε ότι είμαστε η φυλή των "ΓΚΑΟΥ", δηλαδή είμαστε τρελοί!!!! Σαν το σύζυγο και πατέρα, στο αμέσως προηγούμενο βίντεο, που τον λένε τρελό, επειδή χάνει τη δουλειά του και δεν πηγαίνει σπίτι9 του γιατί ντρέπεται τη γυναίκα του. Γιατί δεν μπορεί να την αντικρίσει στα μάτια. Λέει αυτή τη φράση και ένας κόμπος ανεβαίνει στο λαιμό του. Παρόλα αυτά αισθάνεται τυχερός. Τυχερός μέσα στην ατυχία του. Γιατί η κόρη του εργάζεται. Ενώ κάποιοι άλλοι, από τους συναδέλφους του, δεν έχουν ούτε για τα απαραίτητα.

Πλέον, αν εργάζεσαι, αισθάνεσαι τυχερός. Ζεις όμως και με το φόβο της απόλυσης, με το φόβο της χρεοκοπίας (αν η δουλειά είναι δική σου). Γιατί δεν υπάρχει κάτι που να σε εξασφαλίζει.
Στο Λονδίνο, είπε ο Λαζόπουλος, η κυβέρνηση συζητάει να κάνει μετοχές για το λαό, για τον κόσμο που πληρώνουν στο κράτος και το κράτος πληρώνει στις τράπεζες. Για τον κόσμο που δίνει τις εισφορές του για να έχει στο μέλλον, που δεν θα μπορεί να εργάζεται, μια αξιοπρεπή ζωή.
Στην Αργεντινή, ψήφισαν ένα νομοσχέδιο που λέει ότι όταν ένας ιδιοκτήτης εργοστασίου το εγκαταλείψει, εκείνο δεν θα κλείνει, αλλά θα περνάει στα χέρια των εργατών.
Στην Ελλάδα, όμως, δεν κάνουν τίποτα από όλα αυτά. Γιατί εδώ ο καθένας κοιτάει την πάρτη του. Τον εαυτό του κοινώς. Και έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που πρέπει να διευρύνουμε τη ματιά μας, να βγάλουμε τις παρωπίδες και να δούμε πέρα από τον εαυτό μας. Να δούμε στα μάτια τους φίλους, τους γνωστούς μας, έναν ξένο που μας ζητάει βοήθεια. Πλέον φτάνουμε στο πάτο. Δεν έχει πιο κάτω. 

Ναι, αισθάνομαι τυχερή που εργάζομαι. Παρόλο που θέλω να είμαι με την οικογένεια μου. Να περνάω περισσότερες ώρες με τις κόρες μου. Αλλά στους καιρούς που ζούμε η εργασία θεωρείται είδος προς εξαφάνιση. Ακούω από φίλους και γνωστούς ότι, είτε οι ίδιοι είτε άλλοι, ψάχνουν για δουλειά γιατί τα πράγματα είναι δύσκολα, γιατί υπάρχει ανάγκη. Μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω όλους. Αλλά, δυστυχώς, δεν ακούγεται τίποτα. Σαν να μην υπάρχουν ξαφνικά θέσεις εργασίας. Σαν να μην υπήρχαν ποτέ!

Μου αρέσει που ανήκω στη φυλή των "ΓΚΑΟΥ". Γιατί αντιδρώ!!!! Και αντιδρώ εδώ και χρόνια. Από τότε που ενηλικιώθηκα. Για αρκετά χρόνια δεν έκανα κίνηση να βγάλω εκλογικό βιβλιάριο. Όταν ήταν να παντρευτώ, με έπεισαν ότι χρειάζεται και αυτό. Όπως η ταυτότητα. Όταν αποφάσισα να βγάλω, αυτό καταργήθηκε. Τυχαίο; Δεν νομίζω!!!! Τις τρεις φορές που πήγα να ψηφίσω, έριξα άκυρο. Προσπαθούσαν να με πείσουν τόσα χρόνια να ψηφίσω ένα μικρό κόμμα. Τώρα οι ίδιοι άνθρωποι έχουν την ίδια άποψη με εμένα. Ότι κανένας τους δεν αξίζει!!!! Εκείνοι πότε θα το καταλάβουν ότι είναι ανεπιθύμητοι;
Τελευταία με εκφράζει και το κίνημα "ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ". Και δεν πληρώνω. 

Η φυλή των "ΓΚΑΟΥ" είναι εδώ και συνεχώς μεγαλώνει. Εσείς που ανήκετε αλήθεια;