29 Αυγ 2011

Το μικρό σπίτι της Νίνας!


"Το σπίτι της Νίνας ήταν μικρό, πολύ μικρό, πολύ-πολύ μικρό"!

Έτσι ξεκινούσε η παιδική παράσταση που έλαβαν μέρος οι μικρές μου στα πλαίσια του Μουσικού Χωριού 2011. Οι διακοπές μπορεί να τέλειωσαν, εγώ να γύρισα από σήμερα στο γραφείο, όμως δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε στη διάρκεια των καλοκαιρινών μας διακοπών. Γνωρίσαμε πολλά νέα πρόσωπα όπως το Φοίβο, τη Μάρθα, τη Σαβίνα, την Εύα, τη Νίκη, τη Νεφέλη, τον Κώστα, την Έρη και την κόρη της Ζωή! Οι δύο τελευταίες ήρθαν για να μείνουν στον Άγιο Λαυρέντιο μόνιμα. Και χαίρομαι για αυτό, γιατί είναι δύο αξιόλογοι άνθρωποι, οι οποίοι μπήκαν στη ζωή μας και δεν θα τους αφήσουμε να φύγουν ποτέ!

Το να βρίσκεσαι στον Άγιο Λαυρέντη τις ημέρες του Μουσικού Χωριού, είναι κάτι ιδιαίτερα ενδιαφέρον. Παρακολουθείς διάφορα εργαστήρια, τα οποία γίνονται σε διάφορα σημεία του χωριού, παίρνεις μέρος κι εσύ αν θέλεις, γίνονται συναυλίες και μουσικά δρώμενα τα βράδια στο χώρο του δημοτικού σχολείου και μετά στην πλατεία όλοι οι μαθητές και οι καθηγητές παίζουν ασταμάτητα μουσική μέχρι το πρωί. Αφού απορώ πως κατάφερναν να ξυπνάνε για να πηγαίνουν στα εργαστήρια! Εμείς πάντως ήμασταν σταθεροί στο πρωινό και απογευματινό ραντεβού μας καθώς είχαμε πρόβες για να παρουσιάσουμε "Το μικρό σπίτι της Νίνας!"

Οι μικρές ξεσάλωσαν όλες τις ημέρες της διαμονής μας στο χωριό! Να φανταστείτε ένα μεσημέρι τις πήρα με το ζόρι στο σπίτι για να φάνε και να κάνουν μπάνιο!!!!!! Έτρωγαν και μετά αλώνιζαν όλο το χωριό. Με τις φιλενάδες τους αποφάσισαν να φτιάξουν διάφορα "κοσμήματα", να ζωγραφίσουν πέτρες και μπουκάλια και το βράδυ στην πλατεία του χωριού να τα πουλάνε. Βλέπετε είχαν έρθει και άλλες κοπέλες (μεγάλες σε ηλικία) και πουλούσαν τα δικά τους καλούδια. Παρόλα αυτά οι μικρές κατάφεραν να δώσουν αρκετά από τα πράγματα που είχαν φτιάξει. Η Ναντίνα μου αγόρασε (με δικά μου λεφτά πάντα!) ένα διακοσμητικό για το κινητό, που το ήθελα να σας πω την αλήθεια γιατί το προηγούμενο μου είχε χαλάσει.....

Παρακολουθήσαμε και μια συναυλία του Φοίβου Δεληβοριά σε ένα υπέροχο ξέφωτο λίγο πιο έξω από το χωριό μαζί με τη μικρή μου κόρη. Μου έκανε εντύπωση που ήξερε σχεδόν όλα τα τραγούδια του παρόλο που εμείς στο σπίτι δεν τον ακούμε συχνά...... Την επόμενη μέρα, πήγαν στο σπίτι της νέας τους φίλης για να παίξουν. Κάποια στιγμή μου τηλεφώνησε η μητέρα της για να μου πει ότι όλα κυλάνε ήρεμα και μου έδωσε τη Ναντίνα για να της μιλήσω. Εκείνη πήρε το κινητό και αμέσως άρχισε να μου λέει ενθουσιασμένα: "Είναι εδώ ο κύριος που τραγούδαγε χθες και έχει έναν μικρό υπολογιστή και κάνουμε αστείες φατσούλες και γκριμάτσες". Το ίδιο βράδυ μαζί με την κοπέλα του αγόρασαν σχεδόν όλα τα πράγματα που είχαν στο "μαγαζάκι" τους οι μικρές!!!!!!

Ο μπαμπάς μας δεν ήταν μαζί μας λόγω του ότι είχε πάρει άδεια τον Ιούλιο. Θα μου πείτε γιατί δεν κανονίσαμε μαζί τις άδειες μας; Διότι η Νεφέλη μας έχει γενέθλια αρχές Αυγούστου και ήθελα κάποιος να είναι μαζί της εκείνη την ημέρα! Φτιάξαμε λοιπόν την τούρτα μας και στις 8 Αυγούστου καλέσαμε μερικούς φίλους μας για να γιορτάσουμε. Το grande party θα λάβει χώρα στην Αθήνα στις αρχές του Σεπτεμβρίου, καθώς όπως και πέρσι η κοπελάρα μου θέλει να τα γιορτάσει παρέα με τους συμμαθητές της!


Τις ημέρες των διακοπών πάρθηκαν και σοβαρές αποφάσεις από τις μικρές μου. Αποφάσισαν λοιπόν γυρνώντας στην Αθήνα, να αλλάξουμε κάπως τα δωμάτια τους. Μέχρι τώρα κοιμόντουσαν στο ίδιο δωμάτιο αλλά είχαν ξεχωριστά γραφεία. Βέβαια για να γίνουν οι αλλαγές χρειαζόταν και μια ανακατάταξη στους χώρους των υπνοδωματίων καθώς έπρεπε να μεταφερθεί ο υπολογιστής και μια συρταριέρα που έπιαναν χώρο και δεν θα μπορούσε να μπει το κρεβάτι της Ναντίνας. Χθες λοιπόν, και επειδή στη βράση κολλάει το σίδερο, αποφασίσαμε να το κάνουμε πράξη. Ευτυχώς που ήρθε ο πατέρας μου και βοήθησε λιγάκι. Έτσι από χθες η κάθεμια έχει το δωμάτιο της. Θα σας βάλω φωτογραφίες σύντομα!

Οι διακοπές μας τέλειωσαν, του χρόνου ξανά, το καλοκαίρι όμως συνεχίζει ακόμα και εμένα δεν μου αρέσει να λέω από τώρα "Καλό Χειμώνα". Καλή επιστροφή λοιπόν σε όσους απουσιάζουν ακόμα και καλή προσαρμογή σε όσους βρισκόμαστε ήδη στις βάσεις μας!


4 Αυγ 2011

9 υπέροχα χρόνια.......


Που υπάρχεις στη ζωή μου!

9 υπέροχα χρόνια που μου χαρίζεις απλόχερα την αγκαλιά σου, τα φιλιά σου, τα γεμάτα αγάπη βλέμματα σου! 9 υπέροχα χρόνια που με φωνάζεις ΜΑΝΟΥΛΑ!

Τη Δευτέρα στις 8 του μήνα θα γιορτάσεις τα ένατα γενέθλια σου και εγώ θα είμαι εκεί, δίπλα σου. Μια φορά ήμουν μακριά σου και το μετανιώνω πικρά. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάθε χρόνο θα είμαι μαζί σου. Για να γιορτάζουμε μαζί το χρόνο που φεύγει και το χρόνο που έρχεται.

Πλέον είσαι κοπελίτσα. Δεν έχεις χάσει τελείως την παιδικότητα σου. Πως να τη χάσεις άλλωστε; Μόλις 9 χρονών είσαι. Αλλά σιγά σιγά την προσπερνάς και οδεύεις προς την προεφηβεία. Και μου αρέσει αυτό! Τα βρίσκουμε καλύτερα τώρα. Συζητάμε, ακούμε μουσική, διαβάζουμε βιβλία. 

Πριν 9 χρόνια, στις 8 Αυγούστου του 2002, ήρθες στη ζωή μου και τη γέμισες ολοκληρωτικά! Λιονταράκι με όλη τη σημασία της λέξεως! Πραγματικά θέλεις να ηγείσαι παντού! Ακόμα και στα παιχνίδια με τους φίλους σου εσύ θέλεις να είσαι αρχηγός, εσύ να τους καθοδηγείς. Και όταν σε περιορίζουν "βρυχάσαι" δυνατά! Από την ημέρα που γεννήθηκες δήλωσες την παρουσία σου!

Είσαι όμως και πολύ ευαίσθητη ψυχή, γεμάτη γενναιοδωρία και ενδιαφέρεσαι για αυτούς που βρίσκονται δίπλα σου. Ίσως για αυτό να γίνεσαι αμέσως αγαπητή απ' όλους! Όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια για σένα. Για το πόσο έξυπνη είσαι, πόσο όμορφα μιλάς, πόσο ευγενική είσαι, πόσο εξυπηρετική και πόσο καλόκαρδη είσαι! Και εμείς, σαν γονείς, "φουσκώνουμε" από περηφάνια, ξέροντας ότι σου έχουμε μεταδώσει σωστές και γερές βάσεις για να συνεχίσεις. 

Σε παρακολουθώ να μεγαλώνεις μέρα με την ημέρα και πραγματικά μου φαίνεται σαν όνειρο το πότε σε κρατούσα αγκαλιά με το ένα χέρι. Πόσο μικρούλα ήσουν! Πότε χρόνισες, πότε περπάτησες, πότε είπες μαμά, μπαμπά, πότε πήγες σχολείο! Πόσο φοβόμουν όταν πήγες στην πρώτη δημοτικού. Σε ένα μέρος εντελώς άγνωστο σε εσένα, χωρίς κανέναν φίλο. Προσπαθούσα όμως να μη στο δείχνω. Η δασκάλα σας ήταν τόσο γλυκιά που σας κέρδισε όλα αμέσως. Και εσύ δεν άργησες καθόλου να βρεις φίλους, καλούς φίλους, που τους αγαπάς και σε αγαπούν κι αυτοί πολύ!

Η γιαγιά σου φέτος μου είπε πόσο όμορφη είσαι! Αλλά νομίζω ότι δεν χρειαζόμουν επιβεβαίωση για αυτό! Εσύ όμως κατά καιρούς με ρωτάς για το αν είσαι όμορφη! Αν ποτέ διαβάσεις αυτή την ανάρτηση να ξέρεις ότι είσαι πανέμορφη, όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και στην ψυχή σου! Και αυτό είναι το πιο σημαντικό. Η εξωτερική ομορφιά δεν αξίζει καθόλου όταν δεν είναι όμορφη η ψυχή σου!

Έχουμε ακόμα πολλά χρόνια μπροστά μας για να γιορτάσουμε τα γενέθλια σου. Για να περάσουμε υπέροχες στιγμές, για να μοιραστούμε τα μυστικά μας, για να συζητάμε ατελείωτα για θέματα που μας ενδιαφέρουν, για να πηγαίνουμε βόλτες, για να παρακολουθούμε μια παράσταση στο θέατρο ή μια προβολή στον κινηματογράφο, για να διαβάζουμε ένα βιβλίο, για να ακούμε μουσική, για να χορεύουμε, για να κάνουμε χαζομάρες...........

Και θέλω να τις ζήσω όσο πιο έντονα μπορώ μαζί σου! 

Συγγνώμη για όλες εκείνες τις φορές που ίσως ήμουν άδικη μαζί σου, που σου φώναξα, που σε μάλωσα, που θύμωσα μαζί σου. Άνθρωπος είμαι και εγώ και έχω αδυναμίες! Να ξέρεις πως εκείνες τις στιγμές σφίγγεται η καρδιά μου, αποζητώ το χαμόγελο σου, την αγκαλιά σου. Και πόσο ηρεμώ όταν τα δυο σου χεράκια αγκαλιάζουν το λαιμό μου! Πόσο γαληνεύω όταν μου χαμογελάς. Πόσο γλυκαίνει η ψυχή μου όταν με φωνάζεις ΜΑΝΟΥΛΑ!

Να είσαι πάντα γερή καρδούλα μου, πάντα χαμογελαστή και γεμάτη ζωή. 

Η μανούλα σου!