30 Ιαν 2012

Σχολείο χωρίς αίθουσες;

Είναι δυνατόν ένα σχολείο να μην έχει αίθουσες διδασκαλίας; Στη Σουηδία όλα είναι δυνατά! 

Το συγκεκριμένο σχολείο στην ουσία δεν έχει τις κλασικές αίθουσες διδασκαλίας που όλοι γνωρίζουμε. Υπάρχουν αίθουσες διδασκαλίας, παιχνιδιού, χαλάρωσης, ακόμα και κινηματογράφος λειτουργεί σε αυτό το σχολείο! 

Οι υπεύθυνοι ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ντιζαϊνάτο χώρο που να μοιάζει περισσότερο με λουνα παρκ., όπου τα παιδιά να μπορούν να διδαχθούν αλλά και να παίξουν ταυτόχρονα. Θέλησαν να δημιουργήσουν ένα ριζοσπαστικό χώρο, ο οποίος να βοηθάει την δημιουργική περιέργεια, την αυτοπεποίθηση και την συνεργασία των παιδιών. 

“Αντί να φτιάξουμε κλασικές αίθουσες με καρέκλες και γραφεία, έχουμε π.χ. ένα ομοίωμα παγόβουνου που είναι ο κινηματογράφος, έχουμε δωμάτια για χαλάρωση, για παιχνίδι και φυσικά για μάθημα” λένε οι σχεδιαστές του γραφείου Rosan Bosch που υλοποίησαν το εντυπωσιακό πρότζεκτ.

Δεν γνωρίζω αν πρόκειται για δημόσιο ή ιδιωτικό σχολείο. Ότι κι αν είναι, μία λέξη μπορεί να το χαρακτηρίσει. ΣΟΥΠΕΡ!!!!










Πηγή: georgelaios

26 Ιαν 2012

Μηχανικά οπίσθια!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά μετά το βαρύ κρυολόγημα που πέρασα, τώρα έχω εντερικά προβλήματα. Όσο κι αν προσέχω τη διατροφή μου-τρόπος του λέγειν-το έντερο σχεδόν κάθε μέρα "χορεύει" τσιφτετέλι. Αλλά επειδή είμαι ευγενικός άνθρωπος, όταν βρίσκομαι εκτός σπιτιού, εχμ....... μου είναι δύσκολο να "εκφραστώ" ελεύθερα! Καταλαβαίνετε.......

Στο σπίτι, όμως, αισθάνομαι μεγαλύτερη ελευθερία. Παρόλα αυτά δεν αμολάω καλούμπα όπου βρω! Χθες, που λέτε λοιπόν, έχω βάλει στις μικρές να πιουν γάλα και να φάνε το βραδινό τους. Εγώ έχω ανοίξει λίγο το παράθυρο της κουζίνας και καπνίζω..... Κάτι το τσιγάρο, κάτι το κρυαδάκι που έμπαινε από το παράθυρο, κάτι το φαγητό που είχα φάει νωρίτερα, δεν άντεξα και..................... γυρνάω και τους λέω κατακόκκινη από ντροπή:

Μ: Συγγνώμη, μου ξέφυγε ένα ηχηρότατο ξεφύσημα από τον πισινό...... (έτσι αναφέρεται στο λεξικό στη λέξη πορδή!)

Εκεί γελάμε..... αλλά η Ναντίνα λέει:

Ναν.: Και εγώ νόμιζα ότι ήταν μηχανάκι!

Εγώ από μέσα μου: "Πω πω τόσο δυνατή ήταν ε;"

Αλλά η Νεφέλη συμπλήρωσε την κουβέντα!

Νεφ.: Μαμά, έχεις μηχανικά οπίσθια!

Στο σημείο αυτό, περιττό να σας το πω, αλλά γελάγαμε για περίπου 10 λεπτά. Ούτε νευρικό να μας είχε πιάσει! Δεν έχετε παράπονο πάντως; Πάλι σας έκανα να γελάσετε!!!!






25 Ιαν 2012

Με το αριστερό; Γιατί όχι;

Η Ναντίνα, όπως όλα τα παιδιά κάτω των 5 ετών, έγραφε και με τα δύο χέρια. Τον τελευταίο χρόνο όμως γράφει με το αριστερό. Δηλαδή είναι αριστερόχειρας σαν τον προπάππου της. Η πεθερά μου τόσο καιρό έχει λυσσάξει και μας λέει ότι πρέπει να μάθουμε στο παιδί να γράφει με το "καλό" του χεράκι, δηλαδή το δεξί, θαρρείτε και το αριστερό είναι σκάρτο!!!! Η απάντηση που έχει πάρει και από τους δυο μας σαφώς και είναι αρνητική! Άλλωστε ούτε το πρώτο, ούτε το τελευταίο παιδάκι είναι που θα γράφει με το αριστερό! 

Βρήκα ένα άρθρο σχετικά με την αριστεροχειρία και αμέσως σκέφτηκα να το γράψω και εδώ. Ας δούμε τελικά τι ισχύει:

Το παιδί είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΧΕΙΡΑΣ
Πρέπει να ανησυχήσω;

Κάποτε ήταν σχεδόν υποχρεωτικό σαν παιδιά να μαθαίνουμε να γράφουμε με το δεξί. Υπήρχαν μάλιστα γενιές που έφαγαν ξύλο για να τα καταφέρουν. Κάποιοι από μας παρόλα αυτά γίναμε αριστερόχειρες. Πολλά έχουν ακουστεί για την ιδιαιτερότητα των αριστερόχειρων, το σίγουρο όμως είναι ότι δεν πρόκειται για προβληματική περίπτωση.

Τους αρέσει το σχολείο!
Τα αριστερόχειρα παιδιά είναι πιο πιθανό, σε σχέση με τα δεξιόχειρα, να περνάνε καλά στο σχολείο και να τα πηγαίνουν μια χαρά με τους δασκάλους τους, σύμφωνα με μια νέα βρετανική έρευνα. Ένα μεγαλύτερο ποσοστό αριστερόχειρων παιδιών (το 47%) έναντι των δεξιόχειρων (38%) δηλώνει ότι περιμένει το πρωί με ευχαρίστηση να πάει στο σχολείο και ανυπομονεί να μάθει περισσότερες γνώσεις. 
(νομίζω ότι θα συμφωνήσω με αυτή την έρευνα γιατί τα ίδια σημάδια βλέπω και στη Ναντίνα σε διαφορά με τη Νεφέλη που είναι δεξιόχειρας)

Σε τι διαφέρουν;
Σήμερα οι ειδικοί γνωρίζουν ότι στους δεξιόχειρες είναι το αριστερό ημισφαίριο αυτό που ελέγχει το λόγο, αλλά και τις λεπτές κινήσεις του χεριού τους.
Στους αριστερόχειρες, όμως, δεν είναι πάντα ξεκάθαρο ποιο ημισφαίριο κυριαρχεί. Όσον αφορά την κίνηση του χεριού τους, "υπεύθυνο" είναι το δεξί ημισφαίριο. Ωστόσο, το 50% των αριστερόχειρων το κέντρο του λόγου εδράζεται στο αριστερό ημισφαίριο και στους άλλους μισούς τα δύο ημισφαίρια "συνεργάζονται"!
Ωστόσο, πολλοί αριστερόχειρες γράφουν με το αριστερό μεν, αλλά εκτελούν άλλες χειρωνακτικές εργασίες με το δεξί και άλλες με το αριστερό, πχ πετούν μια πέτρα με το δεξί. (ισχύει και αυτό!)
Οι αριστερόχειρες δεν είναι τόσο σπάνιοι όσο ίσως νομίζουμε. Έχει υπολογιστεί ότι περίπου 10% του παγκόσμιου πληθυσμού χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο το αριστερό χέρι.
Τα παραδείγματα αριστερόχειρων στην ιστορία είναι πολλά: Αριστοτέλης, Ιούλιος Καίσαρας, Μέγας Αλέξανδρος, Ναπολέων Βοναπάρτης, Leonardo Da Vinci, Michelagelo, Pablo Picaso, όπως και ο γνωστός τενίστας John McEnroe ήταν αριστερόχειρες!

Μήπως ξεχωρίζουν;
Η ερευνητική ομάδα με επικεφαλής τον Νικ Τσέρμπουιν από το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Αυστραλίας υποστήριξε, το 2006, ότι στους αριστερόχειρες οι συνδέσεις ανάμεσα στο αριστερό και το δεξί ημισφαίριο του εγκεφάλου είναι ταχύτερες. Το βασικό τους συμπέρασμα λοιπόν ήταν ότι οι αριστερόχειρες είναι πιο "γρήγοροι" στη σκέψη, όταν δέχονται πολλαπλά ερεθίσματα από το περιβάλλον. (επίσης θα συμφωνήσω)
Το δεξί ημισφαίριο, που κυριαρχεί στους αριστερόχειρες, θεωρείται το ημισφαίριο της φαντασίας και της διαίσθησης, ενώ το αριστερό, είναι το ημισφαίριο της λογικής και της αναλυτικής σκέψης. Το δεξί ημισφαίριο σχετίζεται με μεγαλύτερη κλίση σε δεξιότητες που απαιτούν φαντασία και σύνθεση, όπως πχ η μουσική και η ηθοποιία, αλλά και η αρχιτεκτονική. Ίσως για αυτό πολλοί αριστερόχειρες διακρίνονται σε αυτούς τους τομείς.
Επίσης υπερέχουν σε ορισμένα σπορ, όπως το τένις, το μποξ, το πινγκ πονγκ κλπ. Αυτή τους η υπεροχή ερμηνεύεται στο ότι οι δεξιόχειρες δεν έχουν συνηθίσει να αντιμετωπίζουν αριστερόχειρες.



Η Παγκόσμια Μέρα Αριστερόχειρων (13 Αυγούστου), καθιερώθηκε έπειτα από διεκδίκηση του "Κλαμπ των Αριστερόχειρων" της Βρετανίας και έχει στόχο την ενημέρωση των ανθρώπων για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι "ζερβοχέρηδες" ζώντας σ' έναν..... ανάποδο κόσμο!

Τελικά αριστερόχειρας γεννιέσαι ή γίνεσαι;
Ένα παιδί έχει 46% πιθανότητες να γεννηθεί αριστερόχειρας όταν και οι δύο γονείς του είναι αριστερόχειρες και 17% όταν μόνο ο ένας γονιός είναι αριστερόχειρας.
Έχουν υποστηριχθεί διάφορες θεωρίες για τον τρόπο καθορισμού του πρωτεύοντος χεριού. Για κάποιους επιστήμονες υπεύθυνες είναι οι ορμόνες στη μήτρα, για άλλους τα γονίδια, ενώ για μια κατηγορία το μυστικό βρίσκεται στο μεσολόβιο, το τμήμα που συνδέει τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου. Τα τελευταία 200 χρόνια οι επιστήμονες, παρά τις μελέτες που έχουν γίνει, δεν μπορούν να αιτιολογήσουν πειστικά γιατί το ένα από τα δύο χέρια υπερισχύει.

Έτσι υποστηρίζουν ότι οφείλεται:

  • Με τη θέση (κλίση) του εμβρύου στη μήτρα κατά τη διάρκεια του τελευταίου τριμήνου της κύησης.
  • Με το γονίδιο LRRTM1, που ανακαλύφθηκε πριν δύο χρόνια και φαίνεται να διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην κατανομή διάφορων λειτουργιών στον εγκέφαλο.
  • Με την έκθεση του εμβρύου σε υψηλότερα επίπεδα τεστοστερόνης κατά την ενδομήτρια ζωή.
Οι γονείς πρέπει να ξέρουν ότι:
  • Η αριστεροχειρία δεν είναι ελάττωμα, αλλά μια ιδιαιτερότητα της φύσης που οφείλεται στην ανατομική κατασκευή του εγκεφάλου.
  • Η καταπίεση που ασκείται στα αριστερόχειρα άτομα να χρησιμοποιούν το δεξί τους χέρι ισοδυναμεί με μια προσπάθεια μετατόπισης του κέντρου του λόγου από το δεξί στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει σύγχυση στις εγκεφαλικές λειτουργίες, διαταραχές συμπεριφοράς και δυσκολίες στη μάθηση.
  • Γονείς και εκπαιδευτικοί οφείλουν να σέβονται την ιδιαιτερότητα αυτή, όπως ακριβώς σέβονται και αποδέχονται τις διαφορές που παρατηρούνται μεταξύ των ανθρώπων σ' ότι αφορά το χρώμα των μαλλιών, το χρώμα των ματιών, τη χροιά της φωνής κλπ.
  • Η αντίληψη αυτή πρέπει να καλλιεργείται και στα παιδιά από τις μικρές ηλικίες, τόσο στα αριστερόχειρα όσο και στα δεξιόχειρα.
  • Αν οι γονείς παρατηρήσουν στο αριστερόχειρο παιδί τους αλλαγές στη συμπεριφορά του, στη σχολική του επίδοση, στη στάση του απέναντι στο σχολείο και στη μάθηση, είναι καλό να συμβουλεύονται ένα ειδικό, ο οποίος θα ελέγξει αν οι αλλαγές αυτές οφείλονται στην αριστεροχειρία ή σε άλλους παράγοντες.
Μπορεί ένας αριστερόχειρας να γίνει δεξιόχειρας;
Αν επιχειρήσουμε να κάνουμε ένα αριστερόχειρο παιδί δεξιόχειρο είναι σαν να επιχειρούμε να αλλάξουμε την ανατομική κατασκευή του εγκεφάλου. Μια τέτοια ενέργεια είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει εγκεφαλική δυσλειτουργία, σύγχυση κλπ, με δυσάρεστες συνέπειες στη μάθηση και στην κοινωνική του συμπεριφορά.

Έχουν και δικά τους προϊόντα
Στην αγορά κυκλοφορούν αρκετά προϊόντα τα οποία κάνουν τη ζωή τους πιο εύκολη. Έτσι, μπορούν να προμηθευτούν ξύστρες, ανοιχτήρια, τετράδια σπιράλ, ακόμα και πορτοφόλια. Δεν είναι λίγες οι φορές μάλιστα που μικροατυχήματα συνοδεύουν τη χρήση "δεξιών" προϊόντων από έναν αριστερόχειρα, ενώ είναι αναγκασμένοι να καταπονούν το σώμα τους.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα ατομικά καθίσματα στα πανεπιστήμια, τα οποία είναι κατασκευασμένα μόνο για δεξιόχειρες.
"Αριστερόχειρας" (Ακαδημίας 100, τηλ: 210 3846888), το μόνο στην Ελλάδα με είδη για αριστερόχειρες.

..... Το ξέρατε;
  • Σύμφωνα με μια μελέτη, οι αριστερόχειρες έχουν 9 χρόνια λιγότερη διάρκεια ζωής απ' ότι οι δεξιοί.
  • Τέσσερις από τους πέντε σχεδιαστές των υπολογιστών Mac ήταν αριστερόχειρες!
  • Έρευνα δείχνει ότι: το 50% των αριστερών χρησιμοποιούν το ποντίκι του ηλεκτρονικού υπολογιστή τους με το αριστερό χέρι, το 68% χρησιμοποιούν το δεξί τους χέρι για το ψαλίδι και το 74% κρατάνε το μαχαίρι κατά τη διάρκεια του δείπνου από τα δεξιά.
  • Οι αριστερόχειρες πιστεύεται, ότι φτάνουν στην εφηβεία 4-5 μήνες μετά από τους δεξιόχειρες.
Πηγή: περιοδικό "Μαμά Δες!"



Φυσική δραστηριότητα, κινητική απόδοση και δείκτες υγείας στην παιδική ηλικία | Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης


Το Υπουργείο Παιδείας από τη μία θέλει να καταργήσει τη θεατρική αγωγή στα σχολεία και από την άλλη δίνει έγκριση για καινοτόμες έρευνες. 

Το Τμήμα Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης διεξάγει μία έρευνα με θέμα "Φυσική δραστηριότητα, κινητική απόδοση και δείκτες υγείας, στην παιδική ηλικία". Το νηπιαγωγείο της κόρης μου έχει επιλεγεί να συμμετάσχει σε αυτήν την έρευνα, η οποία θα υλοποιηθεί τα επόμενα 3 χρόνια. Η πρώτη δράση της έρευνας έχει εγκριθεί και έχει τίτλο "Φυσική δραστηριότητα, κινητική απόδοση και παχυσαρκία στην προσχολική και πρώτη σχολική ηλικία". Επίσης θα δοθούν στα παιδιά μας ηλεκτρονικά βηματόμετρα για 7 ημέρες, τα οποία πρέπει να φοράνε συνέχεια, εκτός του ύπνου και φυσικά όταν κάνουν μπάνιο. Θα δοθεί και ένα ερωτηματολόγιο στους γονείς καθώς θα διεξαχθεί και τηλεφωνική συνέντευξη με τους γονείς. Περισσότερες λεπτομέρειες στο συνημμένο έγγραφο που ακολουθεί:





24 Ιαν 2012

Μουσικά ακούσματα γονέων…. παιδεύουσι τέκνα!



«Η εκπαίδευση στη μουσική είναι ανάγκη επιτακτική γιατί περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο ο ρυθμός και η αρμονία επηρεάζουν το ενδότερο κομμάτι του εαυτού μας, και ο καθένας από εμάς θα πρέπει να ξέρει πώς να το χαλιναγωγήσει.» 
Πλάτωνας

Κατά πόσο τελικά επηρεάζονται τα παιδιά από τα μουσικά ακούσματα των μεγάλων;


Μεγαλώνοντας όμως, τα παιδιά, και ακούγοντας ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής στο σπίτι, στο αυτοκίνητο κατά πόσο είναι σίγουρο ότι αυτό το είδος μουσικής θα ακολουθήσουν και στην ενήλικη ζωή τους;

Οι κόρες μου ακόμα είναι στην παιδική τους ηλικία και τα ακούσματα τους ποικίλουν. Από ροκ και έντεχνη μουσική-που ακούγεται κυρίως στο σπίτι-μέχρι ποπ και λαϊκά. Ειδικά η μεγάλη, που είναι και στο δημοτικό (τετάρτη τάξη), επηρεάζεται και από τα μουσικά ακούσματα των φίλων της. Έχω καταλάβει ότι της αρέσουν σχεδόν όλα τα είδη μουσικής, περισσότερο, όπως είναι φυσικό, όσα ακούγονται στην τηλεόραση και λιγότερο στο ραδιόφωνο. 

Όταν ψάχνουμε στο You Tube, θα επικεντρωθούμε περισσότερο σε τραγούδια της Eurovision, της Patty και λιγότερο σε κλασικά παιδικά ή μουσικά κομμάτια της δικής μου εποχής, παρόλο που προσπαθώ να τους γνωρίσω ακούσματα που είχα εγώ στη δική τους ηλικία αλλά και τώρα. Προχθές, βλέπαμε παλιά βίντεο από ελληνικές ταινίες γιατί τους έβαλε η δασκάλα των παραδοσιακών χορών ένα κομμάτι από την ταινία "Γοργόνες και μάγκες" που έπαιζε η Μάρθα Καραγιάννη (Ο άντρας που θα παντρευτώ!) που είχε κάνει με το περσινό τμήμα της. Από εκεί περάσαμε στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, στη Ρένα Βλαχοπούλου και καταλήξαμε στα πρώτα βίντεο κλιπ του Ρουβά!!!!!!


Τώρα σίγουρα καταλάβατε τι μουσική άκουγα εγώ στην εφηβεία μου! (εννοώ Σάκη κλπ....)

Μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια όπου τα μουσικά ακούσματα της ήταν, από τη μεριά του μπαμπά jazz μέχρι κλασική και Michael Jackson, από τη μεριά της μαμάς Θεοδωράκης, Μαρκόπουλος, Φαραντούρη, Νταλάρας κλπ αλλά και από τη μεριά του ξαδέρφου μου-αργότερα-Heavy Metal, Ροκ και βαριά ρεμπέτικα, νομίζω ότι έχω καλύψει όλες τις μουσικές ενότητες. Στη διάρκεια της εφηβείας μου τα ακούσματα μου ήταν κυρίως ελληνικό ποπ και ξένο. Από Σοφία Αρβανίτη και Μιχάλη Ρακιντζή μέχρι Madonna και New Kids on the Block!!!!

Μεγαλώνοντας, όμως, και γνωρίζοντας τον άντρα μου τα γούστα μου άλλαξαν. Βασικά είχα αλλάξει μουσικά ακούσματα ένα χρόνο πριν τον γνωρίσω. Ο ξάδερφος μου, τότε, είχε το πρώτο του μουσικό καφενείο στον Άγιο Λαυρέντιο και οι μουσικές που ακούγαμε ήταν κυρίως ρεμπέτικα, έντεχνο ελληνικό (Παπάζογλου, Μάλαμας κλπ) και ροκιές (Jethro Tull κλπ), οπότε κόλλησα και εγώ. Ήθελα να γίνω και αποδεκτή από την παρέα του ξαδέρφου μου και κάποια παιδιά του χωριού-βλέπετε ήμουν στα 17 μου τότε…

Όταν γνώρισα τον άντρα μου ανακάλυψα ότι είχε τα ίδια ακούσματα με τον ξάδερφο μου και την παρέα του. Ένας λόγος που «κολλήσαμε» ήταν και αυτό. Και παρόλα τα σκαμπανεβάσματα που περνάμε τώρα σαν ζευγάρι, εκτός από άλλα πολλά-και σίγουρα πιο σοβαρά θέματα-έχουμε και τη μουσική που μας φέρνει πιο κοντά!

Κλείνοντας, θα ήθελα να πω τη δική μου άποψη, πάνω σε αυτό το θέμα. Εγώ, ναι!, μεγαλώνοντας επηρεάστηκα από τα μουσικά ακούσματα που επικρατούσαν στο σπίτι μου. Μπορεί να πείτε ότι στην εφηβεία μου έκανα τη δική μου μουσική «επανάσταση»-αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι-αλλά ωριμάζοντας ακολούθησα τα «βήματα» της οικογένειας μου. Μήπως, όμως, ακούγοντας τόσα χρόνια τα συγκεκριμένα είδη μουσικής (jazz, έντεχνο, ροκ, heavy metal κλπ) κατέληξα στο να μου γίνουν βίωμα της καθημερινότητας μου; 

Το ίδιο δεν θα γίνουν και τα βαριά λαϊκά, ξεσηκωτικά τσιφτετέλια κλπ σε ένα παιδί που μεγαλώνει με τέτοια μουσικά ακούσματα μέσα στη δική του οικογένεια; 

Τελικά τι ισχύει;


23 Ιαν 2012

Οι στάχτες του χθες...... ελπίδα για το αύριο!


Όλοι όσοι με διαβάζετε, ξέρετε την αγάπη που τρέφω για το Πήλιο, αφού τα τελευταία 30 περίπου χρόνια έχουμε σπίτι σε ένα από τα ωραιότερα χωριά του. Τον Άγιο Λαυρέντιο, τον οποίο έχω αναφέρει σε αρκετές αναρτήσεις παλαιότερα! Την ίδια αγάπη τρέφει και η μεγάλη μου κόρη, αφού κάθε καλοκαίρι το περνάει παρέα με τη γιαγιά της, που πλέον ζει μόνιμα εκεί εδώ και τρία χρόνια περίπου. Από τον Οκτώβρη έχει και τον πατέρα μου για παρέα! Το πόσο τους ζηλεύω δεν φαντάζεστε!

Ο ξάδερφος μου, όμως, ζει στο χωριό κοντά μια δεκαετία και εδώ και δύο χρόνια-παρόλο που είχε κάποιες περιπέτειες με την υγεία του-λειτουργεί ένα καφέ-μπαρ..... Λειτουργεί; Μάλλον όχι πια! Γιατί, την προηγούμενη εβδομάδα, κάποιος, κάποιοι -"θρασύδειλοι" θα τους χαρακτηρίσω εγώ-θεώρησαν ότι δεν πρέπει να υπάρχει αυτό το μαγαζί και το έκαψαν. Μαζί του "χάθηκε" και ο Αναπτυξιακός Σύλλογος Αγίου Λαυρεντίου. 

Και όλοι αναρωτιούνται γιατί;

Οι πιστοί, όμως, φίλοι και του μαγαζιού αλλά και του Συλλόγου δημιούργησαν μία σελίδα στο facebook με τίτλο "Μπαϊράκι ξανά" θέλοντας να δείξουν σε όλους πως τελικά η τρομοκρατία που κάποιοι θέλουν να επιβάλλουν δεν πρόκειται να βρει πρόσφορο έδαφος!

Μια φίλη-συγγραφέας έγραψε το εξής:

"Οι εικόνες που μιλούν μόνες τους. Και τι να πεις; 
Πως δε λυπάσαι; Πως, έλα, μωρέ, τέτοια γίνονται; Πως, κρίμα, αλλά τι να κάνουμε; 
Ποιος παίρνει απόφαση για την καταστροφή; 
Ποιος την πυροδοτεί;
Και εντέλει τι επιδιώκει; Να μας φοβίσει; 
Να μας κάνει να δούμε το αμετάκλητο ως αποδεκτό;
Αν κάποιος κρύβεται και δεν έχει το θάρρος παρά να βγάλει προς τα έξω μόνο μια εικόνα στάχτης και χαλασμάτων δεν έκανε τίποτα άλλο από το να προβάλλει το εσωτερικό του χάλασμα και τη δική του στάχτη, που εντέλει εμάς (και είμαστε πολλοί) δεν μας αφορά.
Δεν μας αφορά η στάχτη και η πυρπόληση.
Μας αφορούν οι ωραίες παρέες, οι αγαπητικές μας σχέσεις, οι ωραίες βραδιές με το Μιχάλη.
Μας αφορά η καλή μουσική, οι εκ βαθέων συζητήσεις, τα ωραία ποτά.
Μας αφορά η αγάπη, η αλληλεγγύη, η δημιουργικότητα, τα ωραία λόγια, οι θετικές σκέψεις, η αγάπη προς τον τόπο και τους ανθρώπους.
Οπότε και δεν φοβόμαστε......
Και στεκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο, όπως κάνουμε από παιδιά εξάλλου, διασώζοντας από τη στάχτη τα πάντα (κι ας δείχνουν καμμένα)".

Και εγώ θα συμπληρώσω, λέγοντας:

"Οι στάχτες του χθες...... ας γίνουν ελπίδα για αυτό που θα ακολουθήσει αύριο!"


"Δεν έχεις δυο πόδια;"


Είχα πολύ καιρό να γράψω ατάκες της μικρής!

Όπως θα έχετε διαβάσει σε παλιότερη ανάρτηση, τα Χριστούγεννα οι μικρές απέκτησαν Nintendo. Προχθές, λοιπόν, η Ναντίνα έπαιζε με το μικρό σκυλάκι που έχουν "υιοθετήσει" στο μικροσκοπικό ηλεκτρονικό. Εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα και βλέπω ειδήσεις στην τηλεόραση. Και γυρίζει και μου λέει η μικρή:

"Σε λίγο μαμά θα την πάω στο πάρκο να αθληστεί!"

Την ίδια μέρα, λίγο νωρίτερα, και ενώ είμαι στην κουζίνα και κάνω δουλειές, ακούω τη φωνούλα της από το σαλόνι να μου λέει:

Ν: "Μαμά, έλα λίγο"
Μ: "Δεν μπορώ τώρα, έχω δουλειά, σε λίγο"
Ν: "Μα, μαμά, έλα λίγο που σε θέλω!"
Μ: "Ναντίνα μου, δεν μπορώ σου λέω, έχω δουλειά, να περιμένεις"
Ν: "Μα, δεν έχεις δυο πόδια;"

Και το βράδυ της ίδιας μέρας, ετοιμάζομαι να πάω σινεμά με φίλες. Έχω βάλει τη μικρή για ύπνο, η μεγάλη διαβάζει το βιβλίο της και πάω να τη χαιρετίσω.

Μ: "Θα σε πειράξει αν πάω μια βόλτα;"
Νεφ.: "Που θα πας; Σινεμά;" (βουλωμένο γράμμα διαβάζει!!!)
Μ: "Ναι. Θα σου πω πως ήταν η ταινία αύριο!"
Νεφ.: "Να πας! Όλο ο μπαμπάς θα βγαίνει έξω;" (μπράβο παιδί μου! τι σε μαθαίνω τόσο καιρό;)




20 Ιαν 2012

Άμα τα πάρω.........................


Η ψυχολογία μου τις τελευταίες μέρες είναι ακριβώς έτσι όπως λένε οι στίχοι!
Ως πότε δεν θα κάνουμε τίποτα;


Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων

που τον πλανήτη τον κρεμάνε σαν μπρελόκ

θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα
θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου
τους ψηφοφόρους που ’χεις μέσα στην κοιλιά σου
θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν
και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν.



Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα

θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν’ ανταμώνω
θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω.



Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα

θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.



Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι

και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξίδι
ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι
θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
δημοκρατία κι αξιοκρατία
πλέον πωλούνται σε πανέρια σ’ ευκαιρία
μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο
σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα, ρε γαμώ το
νομίζουνε ποτέ δε θα μιλάμε,
όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε.



Γι’ αυτό θα ζήσω μέσα στη μέρα

θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν’ ανταμώνω
αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ και βαθιά σ’ ευχαριστώ
που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω.



Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα

θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.



Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα

θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.



Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα

θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.



Άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα

θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.





19 Ιαν 2012

Ζωγραφίζοντας την αγάπη!

Πως μπορείς να εκφράσεις στον άλλον την αγάπη σου; Ίσως με τον πιο απλό, αγνό και γλυκό τρόπο που υπάρχει!



Ο σκιτσογράφος Ronald Searle, που πέθανε πρόσφατα, εκτός από καλός καλλιτέχνης ήταν και καλός άνθρωπος. Όταν, στη δεκαετία του '70, η γυναίκα του διαγνώστηκε με μια επικίνδυνη και σπάνια μορφή καρκίνου, για να την εμψυχώσει της έφτιαχνε ένα σχέδιο με "ηρωϊδα" την ίδια, κάθε φορά που πήγαινε για χημειοθεραπεία. 

Οι χημειοθεραπείες διήρκησαν συνολικά πέντε χρόνια. Τα σχέδια που της χάρισε, ένα για κάθε μία, έφτασαν αισίως τα 46.



Όπως είχε πει της έδινε τις ζωγραφιές για να την κάνει να ξεχαστεί, να χαρεί αλλά και να σκεφτεί το όμορφο μέλλον όταν κάποτε, όλα αυτά θα τελείωναν. 




"Ήθελα να την κάνω να φαντάζεται ένα μέλλον χωρίς την ασθένεια, όπου θα είμαστε οι δυο μας, υγιείς και χαρούμενοι", είχε πει ο παγκοσμίου φήμης σκιτσογράφος.



Μετά από τα πέντε χρόνια θεραπειών και τα δεκάδες σκίτσα του Searle, το όμορφο μέλλον, επιτέλους, ήρθε. Η Monica Koenig γιατρεύτηκε - εντελώς. 



Όταν την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 1969 η κυρία Searle διαγνώστηκε με καρκίνο, οι γιατροί της έδωσαν περίπου 6 μήνες ζωής.



42 χρόνια αργότερα ζούσε με τον άντρα της στα βουνά της Γαλλίας, στις Alpes-de-Haute-Provence.



Πριν από τρεις μήνες, το φθινόπωρο του 2011, ο Searl κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τα σχέδια που χάριζε στη γυναίκα του στις χημειοθεραπείες της. Πρόλαβε να το δει να κυκλοφορεί. 

Ο Ronald Searl πέθανε πριν λίγες μέρες, στις 30 Δεκεμβρίου του 2011, στην αγκαλιά της συζύγου του. Ήταν 91 ετών.

Είχε ζήσει μια ευτυχισμένη ζωή - μαζί με την Monica Koenig.

18 Ιαν 2012

Να μπορούσα το χρόνο να γύριζα.....


Χθες και αφού σχόλασα από το γραφείο, κατέβηκα στην πλατεία Βικτωρίας, μπήκα στον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο για να γυρίσω στο ζεστό μου σπιτάκι και στην οικογένεια μου. Δεν κατέβηκα όμως, όπως συνήθως, στην Ομόνοια-γιατί δεν είχε μετρό λόγω απεργίας-αλλά κατευθύνθηκα προς Καλλιθέα. Κάποια στιγμή σήκωσα το βλέμμα μου προς τα πάνω για να δω τι ώρα έγραφε το ηλεκτρονικό ρολόι του βαγονιού. Κάτι όμως με παραξένεψε…….. Η ώρα πήγαινε λάθος. Μόνο η ώρα; Όχι….. Και η ημερομηνία όμως…… Κάτι δεν πήγαινε καλά. 23/12/2011!!!!! Ε, παιδιά! Hello!!!! Έχουμε 2012 ξέρετε!!!! Μα κανένας να μην έχει καταλάβει ότι πάει πίσω και μάλιστα χρονολογικά κιόλας….. Βρε λες να θέλει κάτι να μου πει όλο αυτό;

Και τότε άρχιζαν οι σκέψεις να στριφογυρίζουν στο κεφάλι μου. Αχ, να μπορούσα το χρόνο πίσω να γύριζα!

Αλήθεια πως θα ήταν αν μπορούσαμε να γυρίσουμε για λίγο στα παιδικά μας χρόνια; Στην εφηβεία μας; Στην πρώτη νιότη μας; Όχι ότι είμαστε και μεγάλοι, αλλά λέμε τώρααααααα………….. Αλλιώς ήμασταν στα 20 και αλλιώς στα 30 και βάλε!!!

Θα αλλάζαμε κάτι; Θα κάναμε κάτι διαφορετικό; Ή απλά θα ζούσαμε ξανά ή και πιο έντονα κάποια γεγονότα της ζωής μας;

Είναι η ζωή μας μέχρι τώρα όπως την έχουμε φανταστεί; Υπάρχουν όνειρα που έχουν μείνει απραγματοποίητα; Κάνουμε αυτό που μας ευχαριστεί; Θέλω να πιστεύω ότι οι περισσότεροι έχουμε φτιάξει τη ζωή μας όπως την είχαμε φανταστεί όταν είμαστε παιδιά. Ίσως με κάποιες μικρές αποκλίσεις.

Από τη φύση μας είμαστε ονειροπόλοι. Μας αρέσει να κάνουμε όνειρα για το μέλλον μας. Γενικά μας αρέσει να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο αύριο. Για εμάς, τα παιδιά μας, τους γύρω μας.

Θα μου άρεσε να γυρίσω για λίγο πίσω στο χρόνο. Να ήμουν πάλι παιδί, να βρισκόμουν με τους φίλους μου, να πήγαινα και πάλι σχολείο, να ερωτευόμουν από την αρχή, να ξαναζούσα κάποιες καταστάσεις ίσως και λίγο διαφορετικά. Αν είχα τη δυνατότητα να άλλαζα κάποια πράγματα θα το έκανα σε μερικές περιπτώσεις.

Το καλύτερο από όλα θα ήταν αν μπορούσαμε να αλλάξουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Αν μπορούσαμε να τις κάνουμε λιγότερο ανώδυνες!

Αλλιώς ήθελα να ξεκινήσει αυτή η ανάρτηση κι αλλιώς να τελειώσει. Ξεκίνησε πολύ αισιόδοξα αλλά στην πορεία μια είδηση με προσγείωσε απότομα! Θα ήθελα ένα συγκεκριμένο δικό μου πρόσωπο να ξέρει ότι αν ήταν στο χέρι μου σήμερα δεν θα μαύριζε ο ουρανός από καπνούς και στάχτες που κάλυπταν το λευκό χιόνι!

Αχ, αν μπορούσα έστω το χρόνο να γύριζα πίσω για μερικές ώρες!


17 Ιαν 2012

"Μαμά, πονάει το κεφάλι μου....."

Πονοκέφαλος, δέκατα, ρίγη, κομμάρες, αδυναμία, εξάντληση είναι μερικά από τα συμπτώματα της ίωσης που μας ταλαιπωρεί σχεδόν όλους στην οικογένεια από την προηγούμενη εβδομάδα. Την προηγούμενη Δευτέρα, πρώτη του σχολείου μετά τα Χριστούγεννα, γύρισα σπίτι από τη δουλειά και βρήκα τη Νεφέλη να κοιμάται ακόμα. Όταν προσπάθησα να την ξυπνήσω εκείνη μου είπε:

"Μαμά, πονάει το κεφάλι μου, κρυώνω και θέλω να κοιμηθώ!"

Έπιασα το μέτωπο της και ήταν ζεστό. Αμέσως πήγα στο μπάνιο και της έβαλα θερμόμετρο, 38,1! Τη σήκωσα, της έδωσα αντιπυρετικό και αμέσως ξανακοιμήθηκε. Όπως ήταν φυσικό την επόμενη δεν πήγε σχολείο.

"Ωραία αρχίσαμε!" σκέφτηκα.

Την Τρίτη και δεύτερη μέρα σχολείου έφτασε η σειρά της Ναντίνας. Από το πρωί που σηκώθηκε έλεγε:

"Μαμά, με πονάει το κεφάλι μου!"

Πυρετό όμως δεν είχε. Έτσι την πήγα κανονικά στο νηπιαγωγείο. Τρία τέταρτα όμως αργότερα με κάλεσε η νηπιαγωγός και με ρώτησε αν μπορούσε να της δώσει Depon και ότι αν συνέχιζε να διαμαρτύρεται για το κεφάλι της θα πήγαινε ο μπαμπάς μας να την πάρει. Κάτι που τελικά δεν έγινε και θεώρησα ότι το συμβάν έληξε εκεί. Αλλά που τέτοια τύχη!

Γυρνώντας στο σπίτι, όμως, βρήκα την ίδια κατάσταση που συνάντησα την προηγούμενη μέρα με τη Νεφέλη. Ένα παιδάκι τόσο εξαντλημένο και έχοντας δέκατα. Η Νεφέλη έχοντας συνέλθει, έτσι έδειχνε τουλάχιστον, πήγε σχολείο κανονικά την επόμενη μέρα, ενώ η μικρή έκατσε σπίτι. Τελικά και μη δείχνοντας να υποχωρεί ο πυρετός, έκλεισα ραντεβού με την παιδίατρο. Η διάγνωση; Αμυγδαλίτιδα και φυσικά αντιβίωση. Και οι δύο!

Και φτάνουμε στην Παρασκευή! Η Ναντίνα έχει συνέλθει οπότε πάμε κανονικά στο νηπιαγωγείο εκείνη και εγώ στη δουλειά. Δεν ήξερα όμως ακόμα τι μου επεφύλαττε η μέρα! Μετά τις 12 το μεσημέρι άρχισα στα καλά καθούμενα να κρυώνω, να πονάει το κεφάλι μου και νύσταζα μέχρι αηδίας. Επίσης δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ στη δουλειά μου. Δύο ώρες άντεξα. Κατά τις 14:30 έφυγα και γύρισα σπίτι. Αυτό ήταν!

Όλο το υπόλοιπο Σαββατοκύριακο θα το περνούσα στο κρεβάτι. Ειλικρινά δεν μπορούσα να σηκωθώ! Και όταν σηκωνόμουν ήταν ίσα για 1-2 ώρες. Μετά πάλι ύπνος! Έκανα δέκατα κι εγώ συνάχι και βήχα, είχα ρίγη και τρομερό πονοκέφαλο! Και να μην έφταναν όλα τα παραπάνω αδιαθέτησα κιόλας!!!! Ξέρετε καλέ! Έμμηνος ρύση το λένε επιστημονικά, εμείς κοινώς το λέμε περίοδος! Έκανα και λίγη διάρροια, έτσι για να μην αφήσουμε παραπονεμένη και την ίωση της γαστρεντερίτιδας!

Φυσικά ούτε λόγος να πάω δουλειά τη Δευτέρα. Και νομίζω ότι χρειαζόμουν μία ημέρα παραπάνω. Δεν μπορώ να πω ότι έχω συνέλθει τελείως, αλλά τουλάχιστον δεν κοιμάμαι συνέχεια. Ξεκίνησα και εγώ αντιβίωση, μετά από εντολή γιατρού, και ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Μου έχει μείνει ένα τρομερό συνάχι με μπούκωμα στη μύτη που μου τη δίνει στα νεύρα και λίγος βήχας.

Γενικά, είχε ίωση να με ρίξει τόσο πολύ κοντά δύο χρόνια τώρα. Μάλλον ο οργανισμός μου χτύπησε κόκκινο! Και όλον αυτόν τον ύπνο τον είχε ανάγκη. Οι μικρές αποδείχτηκαν πιο δυνατές και το ξεπέρασαν πιο εύκολα.

Μη σας ξεγελάει που κάνει κρύο και έχει χαμηλές θερμοκρασίες! Τα μικρόβια υπάρχουν και οι ιώσεις κυκλοφορούν. Για αυτό θωρακίστε τον οργανισμό σας με καλή διατροφή και πολλές βιταμίνες. Εγώ σήμερα ξεκίνησα την ημέρα μου με τσαγάκι με μέλι, χυμό με πορτοκάλι, καρότο και μήλο και έφαγα και ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης! Για το μεσημέρι έχω πάρει το ταπεράκι μου με την εξαιρετική μου ψαρόσουπα!

Περαστικά μας!


14 Ιαν 2012

Ξέρετε γιατί Μπλογκ-αρετε????


Τα blogs είναι παντού! Φαίνεται πως κάθε επιχείρηση, φιλανθρωπική οργάνωση, πολιτικοί, μουσικοί αλλά και πολύ απλοί άνθρωποι έχουν ένα blog. Μπορείτε να βρείτε blogs για οτιδήποτε σκεφτείτε! Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα blog σχετικά με οποιοδήποτε θέμα. Οι bloggers μπορούν να ξεκινήσουν ένα blog χωρίς να έχουν καμία τεχνογνωσία και χωρίς να χρειάζεται να δαπανήσουν χρήματα. Τότε γιατί το κάνουν; Ας δούμε μερικούς από τους πιο κύριους λόγους.

Marketing

Οι επιχειρήσεις και άλλοι οργανισμοί έχουν γενικά blogs στις ιστοσελίδες τους. Τα blogs είναι φανταστικά εργαλεία marketing. Επιτρέπουν στις επιχειρήσεις να ανεβάζουν φρέσκο περιεχόμενο στον ιστοχώρο τους σε τακτική βάση, που τους κρατά στην κορυφή των μηχανών αναζήτησης. Τους επιτρέπουν να επικοινωνούν με τους πελάτες τους σε μια πιο ανεπίσημη βάση από αυτή που έχουν στην ιστοσελίδα τους. Τους βοηθάνε να προωθήσουν συγκεκριμένα μέρη της δραστηριότητας της επιχείρησης τους την κατάλληλη στιγμή. Πχ Μία εταιρεία διακοπών θα μπορούσε να δημοσιεύσει στο blog της πακέτα για διακοπές σκι κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου).

Αυτοπροβολή

Επίσης υπάρχουν άτομα που αρέσκονται να προβάλουν τον εαυτό τους μέσα από ένα blog. Όπως στις επερχόμενες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες που οι υποψήφιοι δημιουργούν blogs για να προωθήσουν τα μηνύματα τους προς τους πολίτες. Άνθρωποι του αθλητισμού, μουσικοί, συγγραφείς και ηθοποιοί χρησιμοποιούν συχνά τα blogs για να έχουν έναν διάλογο με τους οπαδούς τους και για να προσελκύσουν ακόμα περισσότερους.

Χρήματα

Κάποιος μπορεί να βγάλει και χρήματα μέσα από το blog που διατηρεί, αν και δεν είναι πάντα εφικτό κάτι τέτοιο. Ένα blog μπορεί να κερδίζει χρήματα μέσα από κάποιες διαφημίσεις που προβάλλονται σε αυτό, από κάποιες συστάσεις εταιρειών κλπ.


Συμβολή σε μια κοινότητα

Πολλοί άνθρωποι γράφουν σε blogs επειδή έχουν να αναφέρουν κάτι χρήσιμο για μια συγκεκριμένη περιοχή, για ένα συγκεκριμένο θέμα. Ορισμένοι τύποι blogs σχηματίζουν δίκτυα: διαδικτυακές κοινότητες άμεσης επικοινωνίας των bloggers που διαβάζουν ο ένας το blog του άλλου προκειμένου να υποστηρίξουν ο ένας τον άλλον. Ένα καλό παράδειγμα είναι τα blogs μαγειρικής όπου οι bloggers ανταλλάσσουν συνταγές μεταξύ τους και προτείνουν εστιατόρια διαδικτυακά.

Γράφοντας ένα ημερολόγιο

Μερικοί άνθρωποι επιθυμούν να γράφουν σε ένα blog, όπως σε ένα ημερολόγιο, καθώς αυτή η εφαρμογή προσφέρεται απόλυτα για κάτι τέτοιο. Τα ταξιδιωτικά blogs είναι μια μορφή ημερολογίου, και ένα καλός τρόπος να μοιραστούν με τους φίλους τους όλα όσα κάνουν όταν βρίσκονται σε ταξίδι στο εξωτερικό.

Εσείς ξέρετε γιατί Μπλογκ-άρετε????

Θα έπρεπε. Σας δίνει σκοπό και κίνητρο. Γνωρίζοντας ΓΙΑΤΙ  blog-άρετε σας παρέχει την ενέργεια και την επιμονή που χρειάζεται για να διατηρηθεί το blog σας, ακόμα κι όταν δεν σας κάνει αίσθηση να γράψετε απολύτως τίποτα. Νιώθετε σαν να έχετε μια αποστολή να φέρετε εις πέρας.

Γνωρίστε γιατί blog-άρετε! Αφήστε το περιεχόμενο του και τους στόχους που έχετε για αυτό να σας οδηγήσουν. Θα σας βοηθήσουν να είστε πιο συγκεντρωμένοι σε αυτό και φυσικά πιο παραγωγικοί!

Σε ελεύθερη μετάφραση από τη σελίδα του Brent Riggs


Για κάποιους ίσως το blogging να φαίνεται περίεργο. Έτσι άκουσα τουλάχιστον τις προάλλες. Και από κάποιον που διατηρεί δικιά του σελίδα κάπου αλλού! Από κάποιον που είναι γνώστης του διαδικτύου και προσπαθεί να προωθήσει κι εκείνος τη δουλειά του; τις σκέψεις του; Δεν ξέρω τι ακριβώς. 

Εγώ ξεκίνησα να ασχολούμαι με το διαδίκτυο κυρίως για να παίζω διάφορα παιχνίδια. Παρόλο που έχω ασχοληθεί αρκετά με τους υπολογιστές, έχω και ένα ECDL που δεν ξέρω σε τι θα μου χρησιμέψει τελικά, δεν είχα ιδέα πόσες δυνατότητες έχει το ιντερνετ. Αυτές τις ανακάλυψα με τον καιρό.

Πρώτα, ψάχνοντας για παιδικά έπιπλα, βρήκα κάποια φόρουμ. Και μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το ότι υπήρχαν αυτές οι διαδικτυακές κοινότητες από τον καιρό που γέννησα την πρώτη μου κόρη-περίπου το 2002. Μέσα από τα φορουμ για γονείς γνώρισα και άλλες μανούλες που είχαν θέματα με τα παιδιά τους ή απλά έψαχναν μια καλή διαδικτυακή παρέα. Έτσι ασχολήθηκα με αυτά περίπου για τρία χρόνια. Αραίωσα για λίγο όταν μου πρότειναν-γνωστές πλέον μέσα από κάποιο φόρουμ-να κάνω λογαριασμό στο facebook. Κάτι που δεν γνώριζα πως λειτουργεί μέχρι που άνοιξα τον λογαριασμό μου. Και στην αρχή μου φαινόταν περίεργο κιόλας. Ειδικά στον τρόπο λειτουργίας του.

Για τα blogs άκουγα στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο, ειδικά για κάποιους επώνυμους (δημοσιογράφους κλπ) χωρίς επίσης να ξέρω τι είναι! Άκουγα ότι είναι ένα είδος ημερολόγιου, αλλά τι ημερολόγιο; Έτσι κάποια μέρα αποφάσισα να δω τι ακριβώς είναι. Έχοντας σπουδάσει βρεφοκομία σε μία ιδιωτική σχολή και έχοντας μια μικρή προϋπηρεσία είχα και έχω στην κατοχή μου υλικό που θα μπορούσα να μοιραστώ με γονείς που αρέσκονται να διαβάζουν άρθρα στο διαδίκτυο. Από την ενασχόληση μου με τα φορουμ είχα καταλάβει ότι πλέον όλο και περισσότεροι γονείς αναζητούν συμβουλές και λύσεις μέσω του διαδικτύου. Με αυτόν τον σκοπό ξεκίνησε και το Mamma El

Στην πορεία όμως, και σταματώντας πλέον να ασχολούμαι με τα φόρουμ (παρόλο που κάποιες, φίλες πλέον, μου λείπουν ιδιαίτερα), αποφάσισα να κάνω αναρτήσεις με πιο προσωπικό περιεχόμενο, θέλοντας να μοιραστώ με τους αναγνώστες μου και φίλους bloggers και μη την καθημερινότητα μου, τις ιδεολογίες μου, τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου. Πως όμως θα γινόταν αυτό αφού το blog, στο ξεκίνημα του, είχε άλλο περιεχόμενο και σχεδόν καθημερινές αναρτήσεις; Αποφάσισα λοιπόν να δημιουργήσω και ένα δεύτερο, όπου θα περιελάμβανε όλα τα άρθρα για γονείς που είχαν αναρτηθεί εδώ. Και δεν ήταν λίγα πιστέψτε με, αφού το Mamma El μετρούσε ήδη δύο χρόνια ζωής περίπου! 

Τελικά το να blog-άρει κάποιος είναι καταπληκτικό. Ειδικά για εμένα. Μπορώ να γράψω πράγματα που θέλω να μοιραστώ με κάποιους ανθρώπους, που θα μου ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να τα πω μπροστά τους. Ναι, είμαι ντροπαλή! Τι να κάνουμε; Αλλά μου δίνει και τη δυνατότητα να γνωρίσω και άλλους bloggers που θέλουν να κάνουν το ίδιο. Και μου αρέσει πολύ αυτό! Είναι μια μεγάλη διαδικτυακή οικογένεια που υποστηρίζει ο ένας τον άλλον ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές του και μία από τις πιο δημιουργικές εξίσου! 

Δεν ξέρω αλλά για ένα περίεργο λόγο ο Blogger μας βγάζει τον καλύτερο μας εαυτό!

Εσείς τελικά ξέρετε γιατί blog-άρετε; Εγώ ναι!!!!!

Υ.Γ. Προχθές "μιλούσα" στο τσατ του facebook με την καλή φίλη Kalli και μου ανέφερε ότι έχει κάνει μία ανάρτηση σχετικά με το blogging και γιατί όλοι εμείς έχουμε blog. Μάλιστα μας καλεί όλους στο προσωπικό της πλέον blog-Kalli's blog-να απαντήσουμε στην ερώτηση της. Όταν το διάβασα της είπα ότι είχα ακριβώς την ίδια ιδέα (με το άρθρο που-ίσως-διαβάσατε παραπάνω), αλλά με πρόλαβε! Τελικά για αυτό οι Χιώτες πήγαιναν δύο-δύο!!!