28 Φεβ 2012

Η κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο | 2012


Οι πόλεις δεν καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών, προειδοποιεί η UNICEF
Μερικές από τις μεγαλύτερες ανισότητες
υπάρχουν στις αστικές περιοχές

Νέα Υόρκη, 28 Φεβρουαρίου 2012 


Η αστικοποίηση αφήνει εκατοντάδες εκατομμύρια παιδιά σε πόλεις και κωμοπόλεις χωρίς ζωτικές υπηρεσίες, προειδοποιεί η UNICEF στην έκθεσή της «Η Κατάσταση των Παιδιών στον Κόσμο 2012: Παιδιά σε έναν Αστικό Κόσμο».
Η αυξανόμενη αστικοποίηση είναι αναπόφευκτη. Σε λίγα χρόνια, αναφέρει η έκθεση, η πλειοψηφία των παιδιών θα μεγαλώνει σε πόλεις ή κωμοπόλεις παρά σε αγροτικές περιοχές. Τα παιδιά που γεννιούνται στις πόλεις ήδη αντιπροσωπεύουν το 60% της αύξησης του αστικού πληθυσμού.

Μεταξύ των κυρίων ευρημάτων της έκθεσης συμπεριλαμβάνονται:
·   Πάνω από το 50% του παγκόσμιου πληθυσμού, ζει σήμερα σε αστικές περιοχές.
·   Ο αριθμός αυτός αυξάνεται. Μέχρι το 2050, τα δύο τρίτα των ανθρώπων στον κόσμο, προβλέπεται πως θα ζουν σε πόλεις.
·   Ο παγκόσμιος αστικός πληθυσμός αυξάνεται κατά περίπου 60 εκατομμύρια ανθρώπους κάθε χρόνο, με τη μεγαλύτερη αστική αύξηση στις χώρες χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος.
·   Στη Δυτική Ευρώπη και την Αμερικανική ήπειρο οι πληθυσμοί ολοκλήρων χωρών είναι ήδη σχεδόν εξ ολοκλήρου αστικοί.

Ενδεικτικά στατιστικά στοιχεία (εκτιμήσεις 2011):
-Αστικός πληθυσμός άνω του 75%: Μεξικό 78% - ΗΠΑ 82% - Σαουδική Αραβία 82% - Γαλλία 85% - Βραζιλία 87% - Αργεντινή 92% - Βέλγιο 97%.
-Αστικός πληθυσμός από 50 - 75%: Νιγηρία 50% - Ιαπωνία 67% - Τουρκία 70% - Ρωσία 73% - Γερμανία 74% (Η Ελλάδα ανήκει σε αυτή την κατηγορία).
-Αστικός πληθυσμός από 25 - 50%: Ινδία 30% - Αίγυπτος 43% - Ινδονησία 44%.
-Αστικός πληθυσμός κάτω από 25%: Αιθιοπία 17% - Αφγανιστάν 23%.

·   Το μισό του παγκόσμιου αστικού πληθυσμού βρίσκεται στην Ασία. Μονάχα η Κίνα έχει ένα αστικό πληθυσμό περίπου 630 εκατομμυρίων (στοιχεία 2011).
·   Στην Ασία βρίσκονται οι 66 από τις 100 ταχύτερα αναπτυσσόμενες αστικές περιοχές (οι μισές από αυτές στην Κίνα).
·   Η Αφρική έχει μεγαλύτερο αστικό πληθυσμό από τη Βόρεια Αμερική ή τη Δυτική Ευρώπη.




«Όταν σκεφτόμαστε τη φτώχεια, η εικόνα που παραδοσιακά έρχεται στο νου είναι αυτή ενός παιδιού σε ένα χωριό της υπαίθρου», δήλωσε ο Εκτελεστικός Διευθυντής της UNICEF Anthony Lake. «Αλλά σήμερα, ένας αυξανόμενος αριθμός παιδιών που ζουν σε φτωχογειτονιές και παραγκουπόλεις συγκαταλέγονται μεταξύ των πιο περιθωριοποιημένων και ευάλωτων στον κόσμο, στερημένα από τις πιο βασικές υπηρεσίες και απογυμνωμένα από το δικαίωμά τους στην ευημερία.»

«Περιθωριοποιώντας αυτά τα παιδιά στις παραγκουπόλεις, δεν τα αποστερούμε μόνο από την πλήρη αξιοποίηση των δυνατοτήτων τους, αποστερούμε τις κοινωνίες τους από τα οικονομικά οφέλη, του να έχουν ένα μορφωμένο, υγιή αστικό πληθυσμό», πρόσθεσε ο κ. Lake.
Οι πόλεις προσφέρουν σε πολλά παιδιά τα πλεονεκτήματα των αστικών σχολείων, νοσοκομεία και παιδικές χαρές. Ωστόσο, οι ίδιες πόλεις σε όλο τον κόσμο είναι επίσης το υπόβαθρο για ορισμένες από τις μεγαλύτερες ανισότητες στην υγεία, την εκπαίδευση και τις ευκαιρίες των παιδιών.

Οι υποδομές και οι υπηρεσίες δεν συμβαδίζουν με την αστική ανάπτυξη σε πολλές περιοχές και οι βασικές ανάγκες των παιδιών δεν καλύπτονται. Οι οικογένειες που ζουν στη φτώχεια συχνά πληρώνουν περισσότερα για υπηρεσίες κατώτερης ποιότητας. Το νερό, για παράδειγμα, μπορεί να κοστίζει 50 φορές περισσότερο στις φτωχές γειτονιές όπου οι κάτοικοι πρέπει να το αγοράσουν από ιδιώτες προμηθευτές από ό, τι κοστίζει σε πλουσιότερες γειτονιές όπου τα νοικοκυριά είναι συνδεδεμένα απευθείας με το δίκτυο ύδρευσης.
Οι στερήσεις που υφίστανται τα παιδιά στις φτωχές αστικές κοινότητες συχνά αποκρύπτονται από τους στατιστικούς μέσους όρους που αναφέρονται μαζικά στο σύνολο των κατοίκων των πόλεων πλούσιους και φτωχούς. Όταν τέτοια στατιστικά στοιχεία χρησιμοποιούνται για τη διαμόρφωση της αστικής πολιτικής και την κατανομή των πόρων, οι ανάγκες των φτωχότερων μπορεί να παραβλέπονται.

Περίληψη της έκθεσης "Η Κατάσταση των Παιδιών
στον Κόσμο 2012"
Κάντε κλικ στην εικόνα
Κάνοντας τις πόλεις κατάλληλες για τα παιδιά

Μία εστίαση στην ισότητα είναι κρίσιμης σημασίας - τέτοια που να δίνει προτεραιότητα στα πιο περιθωριοποιημένα παιδιά, όπου κι αν ζουν.
Η UNICEF καλεί τα κράτη να θέσουν τα παιδιά στο επίκεντρο του πολεοδομικού σχεδιασμού και να επεκτείνουν και να βελτιώσουν τις υπηρεσίες για όλους. Για αρχή, περισσότερο συγκεκριμένα, ακριβή δεδομένα απαιτούνται για να βοηθήσουν στον εντοπισμό ανισοτήτων μεταξύ των παιδιών στις αστικές περιοχές και για το πως να τις γεφυρώσουμε. Η έλλειψη τέτοιων στοιχείων είναι απόδειξη της παραμέλησης αυτών των θεμάτων.

Ενώ τα κράτη σε όλα τα επίπεδα μπορούν να κάνουν περισσότερα, οι δράσεις κοινοτικής βάσης αποτελούν επίσης κλειδί για την επιτυχία.
Η έκθεση απευθύνει έκκληση για μεγαλύτερη αναγνώριση των προσπαθειών που στηρίζονται στις κοινότητες για την αντιμετώπιση της αστικής φτώχειας - και δίνει παραδείγματα αποτελεσματικών συνεργασιών με τους φτωχούς των πόλεων, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών και των εφήβων.
Αυτές οι συνεργασίες αποφέρουν απτά αποτελέσματα, όπως η βελτίωση των δημόσιων υποδομών στο Ρίο ντε Τζανέιρο και το Σάο Πάολο στη Βραζιλία, τα υψηλότερα ποσοστά αλφαβητισμού στο Cotacachi στο Εκουαδόρ, τη μεγαλύτερη ετοιμότητα για αντιμετώπιση φυσικών καταστροφών στη Μανίλα στις Φιλιππίνες. Στο Ναϊρόμπι στην Κένυα, οι έφηβοι χαρτογράφησαν τις φτωχογειτονιές της κοινότητάς τους για να παρέχουν πληροφορίες για τους πολεοδόμους.

Μια πρωτοπόρα πρωτοβουλία που ξεκίνησε στο Μεξικό και βοήθησε οικονομικά φτωχότερες οικογένειες να στείλουν τα παιδιά τους στο σχολείο και να πληρώσουν για υγειονομική φροντίδα, γίνεται τώρα σε μεγαλύτερη κλίμακα τόσο σε αστικές όσο και σε αγροτικές περιοχές και παρέχει πολύτιμη εμπειρία στις χώρες που ακολούθησαν το παράδειγμα του Μεξικού.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, η UNICEF και το Πρόγραμμα Ανθρώπινων Οικισμών του ΟΗΕ (UN-Habitat) έχουν εργασθεί μαζί για 15 χρόνια στην πρωτοβουλία Πόλεις Φιλικές προς τα Παιδιά, χτίζοντας συνεργασίες για να θέσουν τα παιδιά στο επίκεντρο της ατζέντας για τις αστικές περιοχές και για την παροχή υπηρεσιών και τη δημιουργία προστατευόμενων περιοχών, ώστε τα παιδιά να απολαμβάνουν την ασφαλέστερη και υγιέστερη παιδική ηλικία που τους αξίζει.

«Η αστικοποίηση είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και πρέπει να επενδύσουμε περισσότερο στις πόλεις, δίνοντας μεγαλύτερη προσοχή στην παροχή υπηρεσιών προς τα παιδιά που τις έχουν μεγαλύτερη ανάγκη,» δήλωσε ο κ. Lake.




Η έκθεση προτείνει να ληφθούν επείγοντα μέτρα για:
·   Καλύτερη κατανόηση της κλίμακας και της φύσης της φτώχειας και του αποκλεισμού που πλήττει τα παιδιά στις αστικές περιοχές.
·   Εντοπισμό και άρση των εμποδίων για την ένταξη των περιθωριοποιημένων παιδιών.
·   Εξασφάλιση ότι ο πολεοδομικός σχεδιασμός, η ανάπτυξη υποδομών, η παροχή υπηρεσιών και οι ευρύτερες προσπάθειες για τη μείωση της φτώχειας και της ανισότητας ανταποκρίνονται στις ιδιαίτερες ανάγκες και προτεραιότητες των παιδιών.
·   Προώθηση της συνεργασίας μεταξύ όλων των επιπέδων διακυβέρνησης και των φτωχών των αστικών περιοχών - ιδιαίτερα των παιδιών και των νέων.
·   Συγκέντρωση των πόρων και των ενεργειών διεθνών, εθνικών, δημοτικών και κοινοτικών φορέων για την υποστήριξη των προσπαθειών ώστε να διασφαλιστεί ότι τα φτωχά και περιθωριοποιημένα παιδιά απολαμβάνουν πλήρως τα δικαιώματά τους.

Πηγή: unicef.gr

23 Φεβ 2012

Music Award with Love..................

Με τη μουσική έχω μια ιδιαίτερη σχέση και μάλλον έχει κι εκείνη μαζί μου. Μου αρέσουν σχεδόν όλα τα είδη μουσικής. Δεν είμαι "κολλημένη" μόνο σε ένα είδος. Ξεχωρίζω μουσικές, τραγούδια, στίχους και κρατάω βαθιά μέσα μου αυτά που με συγκινούν.
Η φίλη Kalli χαρίζει σε όποιον θέλει (ανατρέποντας λίγο τους κανόνες) το βραβείο "I love music and I love your blog".


Εγώ το ζήτησα και το πήρα γιατί η μουσική είναι κάτι που με συνεπαίρνει, με ξεσηκώνει, μου φέρνει αναμνήσεις από το παρελθόν, με ταξιδεύει, με χαλαρώνει και με "αδειάζει" από τις έγνοιες της καθημερινότητας.
Από τη μεριά μου όμως θα τηρήσω τους κανόνες και αφού σας "ταξιδέψω" στα μουσικά μου όνειρα θα το χαρίσω σε αγαπημένους φίλους της blogo-οικογένειας!

5 τραγούδια-5 blogs. Δύσκολη επιλογή. Για να δούμε..........



Ένα τραγούδι που αγαπώ ιδιαίτερα. Δεν θα ξεχάσω μια συναυλία στο Λυκαβηττό. Ο καλός μου να με έχει αγκαλιά, ο Νταλάρας να τραγουδάει στη σκηνή και εκείνος να με κοιτάζει στα μάτια και να μου το σιγοτραγουδάει. Κάτω από το φως των αστεριών! Δεν τον ερωτεύεσαι μετά τον άλλον; Ε, πείτε μου; Ήταν η πιο ρομαντική βραδιά της ζωής μου!



Το πιο ερωτικό τραγούδι που γράφτηκε ποτέ και τραγουδήθηκε από μια ιδιαίτερη και αξέχαστη φωνή. Αξέχαστη και η συναυλία του Νικόλα στο Μυλοπόταμο, στην αμμουδιά, με το κύμα να σκάει στους βράχους, κάτω από το Αυγουστιάτικο φεγγάρι και με τη βροχή να σου βρέχει το πρόσωπο! Ο ίδιος να τραγουδάει τον Αύγουστο χωρίς ορχήστρα, μόνο με τη φυσαρμόνικα του!



Το τραγούδι της κόρης μου! Ίσως το πιο γλυκό που έχω ακούσει μέχρι τώρα! Και οι στίχοι θαρρείς και έχουν γραφτεί για εκείνη! Την πήρε ο ήλιος από το χέρι στη ζωή μας να τη φέρει και η καρδιά μας στάζει μέλι κάθε φορά που μας μιλάει! Νεφέλη μου, κουκλίτσα, γλυκό του κουταλιού, είσαι μια σταλίτσα στην άκρη του φιλιού!



Ένα τραγούδι που όταν το πρωτοάκουσα είχα χάσει ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο. Κάθε φορά που το ακούω θυμάμαι αυτό το πρόσωπο με νοσταλγία, με αγάπη. Θυμάμαι τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί, τα πρωινά που ήπιαμε μαζί καφέ και κουσκουσάραμε, τις πλάκες που κάναμε από το τηλέφωνο. Ήταν η δεύτερη μανούλα μου. Θα είσαι πάντα στην καρδιά μου Μαράκι μου!


Πολυαγαπημένη μουσική που γνώρισα σε τρέϊλερ του "Άρχοντα των Δαχτυλιδιών", που όμως ανήκει σε άλλη ταινία, την οποία θέλω να δω και δεν έχω καταφέρει ακόμα! Requiem for a dream ο τίτλος της. Από το soundratck όμως καταλαβαίνω ότι θα γίνει μία από τις πιο αγαπημένες! Απολαύστε το!

Υπάρχουν κι άλλα πολλά αγαπημένα τραγούδια και μουσικές αλλά εδώ θέλουμε μόνο 5. Ίσως τα πιο αγαπημένα...... 

Με τη σειρά μου θέλω να δώσω το βραβείο αλλά και τη χαρά να μοιραστούν τα μουσικά ακούσματα τους και άλλα 5 blogs!

1. Στη Georgina του "Προφανώς θα αδυνατίσω". Γιατί και το αδυνάτισμα θέλει καλοπέραση και καλή μουσική!
2. Στη maritsa, μια "Όμορφη" μαμά-γυναίκα που μας δίνει να καταλάβουμε ότι η ομορφιά πηγάζει από μέσα μας!
3. Στη Χριστίνα που είναι "Happy mommy"! Και πως να μην είναι άλλωστε αφού περιμένει το τρίτο της παιδάκι; Με το καλό!
4. Στην Άννα, μια δασκάλα που μαγεύει τους μαθητές της και τους αναγνώστες της με ένα και μόνο "Άμπρα Κατάμπρα"!
5. Η Mana γράφει στο "Μάνα είναι μόνο μία" με τόση ευστροφία και χιούμορ που δεν θα σταματήσεις να διαβάζεις αν δεν τελειώσει η ανάρτηση, όσο μεγάλη κι αν είναι!!!

Αφήστε λοιπόν τη μουσική να πλυμμηρίσει τη ζωή σας, την καθημερινότητα σας και να χρωματίσει την κάθε μέρα σας όσο μουντή κι αν είναι!



21 Φεβ 2012

Ιδανική διαφορά ηλικίας. Υπάρχει;



Αλήθεια υπάρχει άραγε ιδανική διαφορά ηλικίας ανάμεσα στα αδέρφια; Ποιος ξέρει; Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ίσως η καλύτερη διαφορά ηλικίας μεταξύ σε δύο αδέρφια είναι η μικρότερη. Δηλαδή ο ένας χρόνος διαφορά. Άντε βάλε δύο. Άλλοι πάλι θέλουν το πρώτο παιδάκι να έχει μεγαλώσει αρκετά, να είναι στην ηλικία των τριών ετών ώστε να είναι και κάπως πιο ανεξάρτητο. Εγώ ειλικρινά δεν ξέρω τι ακριβώς να πιστέψω. Τελικά είναι καλύτερο τα αδέρφια να έχουν μικρή ή μεγάλη διαφορά ηλικίας;

Οι κόρες μου έχουν ακριβώς 3 1/5 χρόνια διαφορά. Σαν ζευγάρι θέλαμε και δεύτερο παιδί, απλά δεν το είχαμε σκεφτεί ότι θα μπορούσε κάποτε να γίνει πραγματικότητα. Κι όμως! Κάποια στιγμή μέσα στο 2005 έμαθα ότι ήμουν έγκυος. Δεν ήταν δύσκολο να το καταλάβω καθώς ο κύκλος μου ήταν σταθερός κάθε μήνα-τώρα κάνει κάτι σκαμπανεβάσματα που και που-και λόγω του ότι είχα περάσει και άλλη μία εγκυμοσύνη στο παρελθόν κατάλαβα αμέσως τα πρώτα συμπτώματα. Πρήξιμο του στήθους, ζαλάδες, τάση για εμετό, ανεξήγητη κούραση και φυσικά η καθυστέρηση της περιόδου. Στην πρώτη εγκυμοσύνη το κατάλαβα στις 12 μέρες, στη δεύτερη στις 5 μέρες ήμουν σίγουρη!!!!

Όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω το δεύτερο παιδί μου έπρεπε να αντιμετωπίσω και το πρώτο με ιδιαίτερο τρόπο. Τι εννοώ; Η Νεφέλη είναι ένα παιδί εξαιρετικά ευαίσθητο και τρέφει μεγάλη αδυναμία και λατρεία στο πρόσωπο μου. Ποιο παιδί άλλωστε δεν λατρεύει τη μητέρα του; Τις τελευταίες εβδομάδες πριν μπω στο μαιευτήριο η Νεφέλη έβγαλε μια απίστευτη ζήλια και μια τρομερή αρνητικότητα στο άκουσμα και μόνο ότι θα με αποχωριστεί για μερικές ημέρες και όταν θα επιστρέψω θα φέρω μαζί μου ένα καινούργιο παιδάκι. Σίγουρα ένιωθε ότι η ίδια θα παραγκωνιστεί και ότι ΕΓΩ δεν θα την αγαπάω πια! Αυτό είναι ένα αίσθημα που το νιώθουν όλα τα παιδιά, ειδικά τα πρωτότοκα-όποιας ηλικίας κι αν είναι (έχω ζήσει ζήλια ακόμα και παιδιού 16 χρονών όταν έμαθε ότι η μητέρα του θα γεννήσει κι άλλο παιδί-ειλικρινά σας μιλάω!!!) Όσο κι αν ανέσυρα στη μνήμη μου όλα όσα είχα κάνει στη σχολή περί ζήλιας και αρνητικότητας τίποτα δεν φαινόταν να πιάνει τόπο με τη Νεφέλη. Στο τέλος πίστεψα ότι ακόμα και την ώρα που εγώ θα ήμουν στο χειρουργείο η Νεφέλη θα είναι εκεί για να μη με χάσει! Έτσι επιστρατεύτηκε η δασκάλα της στον παιδικό σταθμό, η οποία οφείλω να ομολογήσω ότι βοήθησε πολύ.

Τουλάχιστον μέχρι την ημέρα που έφυγα ξημερώματα-εκείνη κοιμόταν ακόμη-για να γεννήσω. Στο σπίτι έμειναν οι γονείς μου και εγώ, κατόπιν εορτής φυσικά, έμαθα ότι όταν ξύπνησε η Νεφέλη και δεν με βρήκε σπίτι έβαλε τα κλάματα, δεν ήθελε τη γιαγιά της-που εξίσου τρέφει μεγάλη αγάπη-ούτε φυσικά να πάει στον παιδικό σταθμό (παρόλο που γέννησα δεύτερο παιδί το πρόγραμμα του πρώτου δεν άλλαξε ούτε στο δευτερόλεπτο). Ήθελε να έρθει στο νοσοκομείο για να είναι μαζί μου. Με τα πολλά την έπεισαν να πάει στον παιδικό σταθμό.

Όταν έφτασε η μέρα που θα γυρνούσα σπίτι η καρδιά μου χτυπούσε πολύ δυνατά! Όλες τις μέρες-4 τον αριθμό-που ήμουν στο μαιευτήριο σκεφτόμουν το κοριτσάκι μου που με περίμενε με ανυπομονησία στο σπίτι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μην το ξαναφήσω μόνο του ποτέ ξανά! Είχαμε αποφασίσει με τον άντρα μου να μην την φέρει στο νοσοκομείο καθώς όταν προσπάθησα να της μιλήσω στο τηλέφωνο και οι δύο αρχίσαμε να κλαίμε. Μετά έμαθα ότι για να την ηρεμήσουν είδαν και έπαθαν! Μου είχαν φέρει μια φωτογραφία της στο μαιευτήριο για να τη βλέπω. Φτάνοντας στο σπίτι και ανεβαίνοντας πάνω, εγώ κρατούσα τη Ναντίνα στην αγκαλιά μου θέλοντας να τη δείξω στην αδερφή της, να γνωριστούν, να τη χαϊδέψει, να τη φιλήσει, να την αγκαλιάσει (και εμένα μαζί). Περίμενα ότι θα ανοίξει η πόρτα και θα δω τη Νεφέλη πρώτη. Έκανα λάθος! Η Νεφέλη δεν ήταν πουθενά!

Είχε κρυφτεί σε ένα υφασμάτινο σπιτάκι που είχαμε τότε και αρνιόταν να βγει έξω! Μετά από πολλές προσφωνήσεις διστακτικά φάνηκε ένα κεφαλάκι από την «πόρτα» του σπιτιού και καθώς έβγαινε ολόκληρη έξω σκέφτηκα πόσο μεγάλη μου φαινόταν μπροστά στη θέα της νεογέννητης αδερφής της. Το ίδιο διστακτικά ήρθε κοντά μου. Της έδειξα το μωρό, της έδωσα το «δωράκι» που της έφερε, έδωσα το μωρό στη μαμά μου και άνοιξα την αγκαλιά μου. Εκείνη έτρεξε μέσα της χωρίς δεύτερη σκέψη! Εκείνη τη στιγμή ήμουν η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο!

Αλλά έχουμε ξεφύγει κατά πολύ από το θέμα μας ε;

Γενικά σαν παιδί η Νεφέλη δεν ζήλεψε ιδιαίτερα τη μικρή της αδερφή, τουλάχιστον όσο ήταν μωρό! Το αντίθετο θα έλεγα! Περίμενα ότι το μεγάλο θα ζηλεύει το μικρό και όχι το αντίστροφο. Κι όμως, στην δική μας περίπτωση έγινε το δεύτερο. Το τι έχει τραβήξει η Νεφέλη από τη Ναντίνα δεν μπορείτε ούτε να το φανταστείτε! Ένα παράδειγμα θα σας γράψω….. Κάθεται η Νεφέλη στην πολυθρόνα και βλέπει τηλεόραση. Η μικρή αθόρυβα γλιστράει στην πίσω ακριβώς πολυθρόνα και χωρίς να της έχει κάνει τίποτα η Νεφέλη της τραβάει τα μαλλιά!!!! Ευτυχώς που η μεγάλη δεν «σήκωνε» χέρι γιατί αλλιώς….. Όσο κι αν προσπαθούσα να συνετίσω τη μικρή τόσο χειρότερα γινόντουσαν τα πράγματα. Κι όμως, τι ωραία που ήταν και είναι οι στιγμές που παίζουν μαζί τόσο αγαπημένα και μονιασμένα! Στιγμές όμως που κρατάνε λίγο, πολύ λίγο!!!

Μεγαλώνοντας πλέον και φτάνοντας η δε Νεφέλη στην ηλικία της προεφηβείας και η μεν Ναντίνα ένα βήμα πριν το δημοτικό εξακολουθώ να βλέπω τεράστιες διαφορές ανάμεσα τους (και πως να μην υπάρχουν άλλωστε αφού η καθεμιά τους αποτελεί ένα ξεχωριστό άτομο;). Και ένα χάσμα που φαίνεται να μεγαλώνει! Και λογικό είναι. Η μεγάλη αρχίζει να γίνεται κοπελίτσα, να ξεφεύγει από το παιδικό, είναι κάπου ανάμεσα ακόμα. Η μικρή ακόμα είναι παιδάκι πώς να το κάνουμε! Αλλά παρόλα αυτά θέλει να μοιάσει στη μεγάλη της αδερφή. Και αυτό για τη μεγάλη είναι εξαιρετικά ενοχλητικό! Πόσες φορές έχω ακούσει παράπονα από τη Νεφέλη ότι η Ναντίνα την αντιγράφει! Η Νεφέλη θέλει να είναι με τις φίλες της μόνη στο δωμάτιο, να λένε τα δικά τους, χωρίς να ακούει η μικρή. Η μικρή πάλι πάει και χώνεται ανάμεσα τους γιατί θέλει κι εκείνη παρεούλα-τι να με κάνει εμένα;-και εκείνες τη διώχνουν με αποτέλεσμα να μου κάνει με τη σειρά της κι εκείνη τα δικά της παράπονα!

Και τι κάνεις εσύ τότε μαμά που είσαι στη μέση ε; Που να δώσεις δίκιο και που άδικο; Εδώ σε θέλω!!!! Αφήνεις τη μικρή να εισχωρήσει στις μεγάλες ή τελικά τις αφήνεις στην ησυχία τους; Το καλύτερο είναι να προνοήσεις μάνα να έχεις και μια φιλενάδα για τη μικρή σου κόρη στο σπίτι, κάτι που δεν είναι πάντα εφικτό. Τότε προσπαθείς να κατευνάσεις τα πνεύματα και να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι. Και οι μεγάλες να συζητήσουν με την ησυχία τους και να κάνουν τα δικά τους και η μικρή να κάνει παρέα μαζί τους που τόσο το αποζητάει. Πως; Μοιράζεις την ώρα. Δηλαδή; Απασχολείς για λίγο τη μικρή ώστε οι μεγάλες να τα πούνε μεταξύ τους και όταν τελειώσουν τότε τους ζητάς να δεχτούν και τη μικρή στην παρέα τους. Ξηγημένα πράγματα!!!

Η αντιπαλότητα όμως δεν σταματάει μόνο με τις φίλες. Έχω παρατηρήσει ότι γενικά ανάμεσα τους υπάρχει ένα κλίμα ανταγωνισμού. Η μία πιάνεται από μια κουβέντα της άλλης και ο καυγάς και η γκρίνια ξεκινάει! Ακόμα και την ώρα που τρώνε πρωινό μπορεί να «σκοτωθούν»! Και με την τσίμπλα στο μάτι άντε να βρεις εσύ τώρα τη δύναμη να τους εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει να τσακώνονται. Ειλικρινά σας μιλάω, ορισμένες φορές φτάνω σε ένα σημείο που δεν ξέρω τι να κάνω πλέον και που δεν θέλω να ακούω φωνές και γκρίνιες. Εκεί σηκώνω τα χέρια ψηλά!!!!

Όλα στη θεωρία-από αυτά που έκανα στη σχολή-είναι καλά και παρουσιάζουν ιδανικές καταστάσεις. Στην πράξη όμως τι γίνεται; Και ειδικά όταν έχεις εξαντλήσει τη θεωρία; Δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά γιατί ο κάθε γονιός έχει τον δικό του τρόπο. Το σίγουρο είναι ότι δεν καταφεύγουμε στην τιμωρία και φυσικά ποτέ στη σωματική. Νομίζω ότι τα λόγια έχουν περισσότερη δύναμη από τα χέρια!

Η Νεφέλη έχει αρχίσει και έχει άλλα ενδιαφέροντα. Πιο «μεγαλίστικα». Η μικρή προσπαθεί να συμβαδίσει μαζί της αλλά δεν τα καταφέρνει γιατί ακόμα δεν επεξεργάζεται καλά όλες τις πληροφορίες των ενδιαφερόντων της μεγάλης. Η μικρή εκνευρίζεται επειδή δεν καταλαβαίνει και η μεγάλη επειδή η μικρή δεν συμβαδίζει. Και εκεί έρχεται η ρήξη! Φωνές, γκρίνια, τσακωμοί…… Ανταγωνισμός! Και εγώ να αναρωτιέμαι. Άραγε θα περάσει κάποτε αυτό; Θα είναι αγαπημένες ξανά;

Το πόσο τις χαίρομαι όταν κάθονται μαζί, παίζουν μαζί, μιλάνε μαζί, κάνουν πράγματα μαζί! Ξέρω ότι μεγαλώνοντας κι άλλο, ειδικά η μικρή, θα αρχίσουν πάλι να έχουν κοινά ενδιαφέροντα και ξέρω επίσης ότι θα γίνουν αχώριστες. Οπότε προς το παρόν προσπαθώ να βρίσκω συμβιβαστικές λύσεις ώστε να νιώθουν και οι δύο δικαιωμένες και να μειωθεί λίγο ο ανταγωνισμός που νιώθει η μία για την άλλη. Αυτός άλλωστε δεν είναι και ένα μέρος του ρόλου μου;


Δεν ξέρω αν τελικά θα ήταν καλύτερα να έχουν μικρότερη διαφορά ηλικίας. Παρόλο που στην παρέα υπάρχουν παιδάκια με δύο χρόνια διαφορά ή και μικρότερη έχω δει ότι τελικά και σε αυτές τις ηλικίες ο ανταγωνισμός και η αντιπαλότητα υπάρχει εξίσου το ίδιο! Οπότε; Οπότε μάλλον δεν υπάρχει ιδανική διαφορά ηλικίας. Αλλά δεν μπορώ να κρίνω με σιγουριά γιατί εγώ ήμουν μοναχοπαίδι! Μεγάλωσα χωρίς αδέρφια, μόνο με έναν κολλητό-αφού μέναμε στην ίδια πολυκατοικία-οπότε εκείνος ήταν ο «αδερφός» μου. Εκείνος είχε μια αδερφή-10 χρόνια μεγαλύτερη του-οπότε το αποκούμπι του ήμουν εγώ. Όμως παρόλο που είχαμε την ίδια ηλικία ήμασταν περισσότερο φίλοι παρά «αδέρφια». Οπότε δεν μπορώ να πω ότι έχω ζήσει στο πετσί μου αυτό που ονομάζουν αδερφική σχέση και τώρα που το ζω με τις κόρες μου φαίνεται ξένο! 


Στο χέρι μας είναι, ως γονείς, να δώσουμε στα παιδιά μας να καταλάβουν πόσο σημαντικό είναι να είναι αγαπημένα δύο αδέρφια μεταξύ τους και όσο κι αν υπάρχουν διαφορές ανάμεσα τους πάντα ο ένας θα είναι εκεί για τον άλλον! Άσχετα από το πόσο μεγάλη ή μικρή είναι η διαφορά της ηλικίας τους!


15 Φεβ 2012

Κέντρο Οικογενειακής Ασφάλειας Google


Χθες το μεσημέρι στο ξενοδοχείο Hilton η Google παρουσίασε το Κέντρο Οικογενειακής Ασφάλειας, μια πρωτοβουλίας που στόχο είχε να ενημερώσει γονείς, δασκάλους, οικογένειες και παιδιά σχετικά με την ασφαλή πλοήγηση στο Internet, αλλά και να προσφέρει εργαλεία και συμβουλές για την προστασία τους, στοχεύοντας σε μία ασφαλή και πλούσια διαδικτυακή εμπειρία.

Η Google συνεργάζεται με διάφορους οργανισμούς για το παιδί όπως την Ανεξάρτητη Αρχή/ Συνήγορος του παιδιού, την Ανοιχτή Γραμμή Καταγγελιών "Safeline.gr", τη Δράση Ενημέρωσης και Επαγρύπνησης "Saferinternter.gr", την Ένωση "Μαζί για το Παιδί", το Χαμόγελο του Παιδιού και τη Unicef και μαζί μας δίνουν μερικές γενικές προτάσεις και συμβουλές για τους τρόπους με τους οποίους μπορείτε  να συμβάλλετε στην προστασία της οικογένειας σας στο διαδίκτυο.



1.Τοποθετήστε τους υπολογιστές σε ένα κεντρικό σημείο. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορείτε να παρακολουθείτε τις δραστηριότητες των παιδιών πιο εύκολα.

2.Μείνετε ενήμεροι για τους ιστότοπους που επισκέπτονται τα παιδιά σας στο διαδίκτυο. Αν έχετε μικρά παιδιά, μπορείτε να περιηγηθείτε στο Διαδίκτυο μαζί τους. Αν έχετε μεγαλύτερα παιδιά, μπορείτε να τους μιλήσετε σχετικά με τα είδη των ιστότοπων που τους αρέσει να επισκέπτονται και να τους ενημερώσετε για το περιεχόμενο που θεωρείτε ακατάλληλο για αυτά. Μπορείτε, επίσης, να δείτε ποιους ιστότοπους έχουν επισκεφτεί τα παιδιά σας μέσω του ιστορικού του μενού του προγράμματος περιήγησής σας. Μια άλλη επιλογή είναι να κάνετε χρήση εργαλείων φιλτραρίσματος, όπως είναι η Ασφαλής Αναζήτηση Google.

3.Διδάξτε στα παιδιά σας την ασφάλεια στο Διαδίκτυο. Δεν είναι δυνατό να ελέγχετε συνέχεια η δραστηριότητα του παιδιού σας στο διαδίκτυο. Όσο μεγαλώνουν, πρέπει να μαθαίνουν να χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο με ασφάλεια και υπευθυνότητα όταν είναι μόνοι τους.
  • Χρησιμοποιήστε τις ρυθμίσεις απορρήτου και τα στοιχεία ελέγχου κοινής χρήσης. Πολλοί ιστότοποι οι οποίοι περιλαμβάνουν περιεχόμενο το οποίο έχει δημιουργηθεί από τους χρήστες, συμπεριλαμβανομένου περιεχομένου του YouTube, του Blogger και άλλων τοποθεσιών κοινωνικής δικτύωσης, διαθέτουν στοιχεία ελέγχου κοινής χρήσης με τα οποία οι χρήστες καθορίζουν ποιοι μπορούν να βλέπουν προσωπικά ιστολόγια, φωτογραφίες, βίντεο και προφίλ. Η χρήση στοιχείων ελέγχου κοινής χρήσης είναι ιδιαιτέρως σημαντική αν εσείς ή τα παιδιά σας κάνετε κοινή χρήση προσωπικών πληροφοριών, όπως ονόματα, διευθύνσεις ή αριθμούς τηλεφώνου σε δημόσιους ιστότοπους. Μάθετε στα παιδιά σας να σέβονται το απόρρητο των φίλων και της οικογένειάς τους μη γνωστοποιώντας το όνομα των φίλων και των μελών της οικογένειάς τους σε δημόσια προφίλ και φωτογραφίες.
  • Προστασία κωδικών πρόσβασης. Υπενθυμίζετε στα παιδιά σας να μην αποκαλύπτουν τους κωδικούς πρόσβασής τους. Βεβαιωθείτε ότι έχουν μάθει να καταργούν την επιλογή των ρυθμίσεων διατήρησης στοιχείων σε δημόσιους υπολογιστές, όπως εκείνους που χρησιμοποιούν στο σχολείο ή στη βιβλιοθήκη.
  • Να είστε προσεκτικοί με τους ξένους. Μάθετε στα παιδιά σας να μην προγραμματίζουν κατ’ ιδίαν συναντήσεις με άτομα με τα οποία «γνωρίζονται» στο Διαδίκτυο και να μην μοιράζονται προσωπικά στοιχεία με ξένους στο διαδίκτυο επειδή τα άτομα αυτά μπορεί να μην είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι είναι.
4.Συμβάλετε στην προστασία από τους ιούς. Χρησιμοποιείτε λογισμικό προστασίας από ιούς και ενημερώνετέ το τακτικά. Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά σας αποφεύγουν να πραγματοποιούν λήψεις από ιστότοπους κοινής χρήσης αρχείων και ότι δεν κάνουν αποδοχή αρχείων ή δεν ανοίγουν επισυνάψεις μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου από αγνώστους.

5.Διδάξτε στα παιδιά σας πώς να επικοινωνούν με υπευθυνότητα. Δείτε το παρακάτω σαν έναν καλό πρακτικό κανόνα: εάν κάτι δεν θα το πείτε κατά πρόσωπο, μην το λέτε μέσω γραπτού μηνύματος, μηνύματος ηλεκτρονικής αλληλογραφίας, ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων ή δημοσίευσης σχολίου στη σελίδα κάποιου.

6.Κάντε προβολή όλου του περιεχομένου με επιφύλαξη. Το γεγονός ότι εμφανίζεται στο διαδίκτυο δεν εγγυάται ότι το περιεχόμενο είναι αληθινό. Τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να ξεχωρίζουν τις αξιόπιστες από τις μη αξιόπιστες πηγές, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο μπορούν να επαληθεύσουν τις πληροφορίες που βρίσκουν στο διαδίκτυο. Βεβαιωθείτε ότι τα παιδιά κατανοούν ότι η αποκοπή και η επικόλληση περιεχομένου απευθείας από κάποιον ιστότοπο ενδέχεται να αποτελεί λογοκλοπή.

Επίσης προσφέρει στους γονείς και στους εκπαιδευτικούς Εργαλεία Ασφάλειας που περιλαμβάνουν την Ασφαλή Αναζήτηση στο Διαδίκτυο την οποία μπορείτε να περιορίσετε ή να κλειδώσετε κιόλας από τις Ρυθμίσεις αναζήτησης της Google. Μπορείτε να κάνετε πιο ασφαλές το σερφάρισμα στο You Tube, στο Google Talk και στις συζητήσεις Gmail, στο Buzz, στα Λευκώματα Ιστού της Picassa αλλά και στο ίδιο σας το ιστολόγιο!

Μάθετε περισσότερα για το Κέντρο Οικογενειακής Ασφάλειας της Google διαβάζοντας τις "Συνήθεις Ερωτήσεις"


Ειλικρινά ένα εργαλείο που προσφέρετε σε γονείς και εκπαιδευτικούς και ουσιαστικά μας παρέχει συμβουλές και λύσεις για ασφάλεια στη χρήση του διαδικτύου. Σίγουρα θα αφιερώσω χρόνο ώστε να ξέρω ότι κάθε φορά που τα παιδιά μου σερφάρουν στο διαδίκτυο δεν θα κινδυνεύουν! Δοκιμάστε το!

Διαβάστε επίσης:


14 Φεβ 2012

Εμπνέουμε ο ένας τον άλλον!



Όταν περπατάς στην καταιγίδα
κράτα το κεφάλι σου ψηλά
και μην φοβάσαι το σκοτάδι.

Περπάτησε κόντρα στον άνεμο
περπάτησε μες στη βροχή
ακόμα κι αν τα όνειρα σου
μοιάζουν να χάνονται.

Περπάτησε, περπάτησε
με ελπίδα στην καρδιά
και δεν θα περπατάς ποτέ μόνος.

Δεν θα περπατάς ποτέ μόνος.

ΕΜΠΝΕΟΥΜΕ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ!






13 Φεβ 2012

Κραυγή!!!!!



Ήμουν έτοιμη να κάνω ανάρτηση για μια ομαδική εργασία της κόρης μου σχετικά με τα κουλουράκια λαδιού που έφτιαξαν με μια συμμαθήτρια της. Όμως, με όλα τα γεγονότα να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα ήμουν εκτός τόπου και χρόνου. Μη σας πω ότι θα νομίζατε ότι ζω στο δικό μου ροζ συννεφάκι και δεν έχω επαφή με την πραγματικότητα! Επειδή όμως και ο άντρας μου ήταν, λόγω εργασίας, σχεδόν μια ανάσα μακριά από όλα αυτά που συνέβαιναν χθες το βράδυ, οφείλω να γράψω την άποψη μου σαν αγανακτισμένη πολίτης αυτής της χώρας, που πλέον καταρρέει-μη πω έχει ήδη καταρρεύσει εδώ και πολύ καιρό!-και ας τολμήσει κάποιος, βάσει του νέου νόμου, να μου πει να τη διαγράψω!

Ο κόσμος-και εμείς μαζί-πλέον δεν αντέχουμε άλλο όσους μας κοροϊδεύουν τόσα χρόνια. Τους άκουγα να μιλούν χθες στις κάμερες και το μόνο που αισθανόμουν ήταν αηδία και αποστροφή! Θέλουν να δείχνουν ότι νοιάζονται για τη χώρα για όλους εμάς αλλά το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο εαυτός τους, η καρέκλα τους και πως θα σώσουν τον κώλο τους! (συγγνώμη για την έκφραση). Αν ενδιαφέρονταν πραγματικά, αντί να προσπαθούν να μας πείσουν με φανφάρες θα έπρεπε να βρουν μια τρύπα για να κρυφτούν γιατί πλέον ούτε η συγγνώμη τους αρκεί. Θα έπρεπε να είχαν και να έχουν το σθένος-όπως σε πολλές άλλες χώρες-να πουν όχι στην Παγκόσμια Τράπεζα αλλά και στο γνωστό πλέον σε όλους ΔΝΤ!

Άκουγα στην τηλεόραση για τους γνωστούς-αγνώστους κουκουλοφόρους. Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί τους λένε γνωστούς-αγνώστους; Γιατί η αστυνομία τους ξέρει! Γιατί δεν τους πιάνει θα μου πείτε; Γιατί εξυπηρετούν τα συμφέροντα των κυβερνόντων και όχι μόνο. Υποτίθεται ότι ο κόσμος βγήκε στους δρόμους ειρηνικά αλλά δυστυχώς στους έσωθεν της Βουλής δεν άρεσε αυτό γιατί δεν τους άφηναν να σκεφτούν με ηρεμία! Και τους σιχαίνομαι ακόμα περισσότερο όταν βγαίνουν και λένε ότι η Αθήνα καίγεται για ακόμα μία φορά και το παρακράτος, που έχουν δημιουργήσει οι ίδιοι, μένει ασύλληπτο από την αστυνομία. Ποια αστυνομία καλέ; Αφού το παρακράτος είναι η ίδια η αστυνομία. Αυτοί που καίνε την Αθήνα πληρώνονται από κάποιους άλλους για να το κάνουν. Για να τρομάξουν τον κόσμο που διαδηλώνει ειρηνικά, να τον τρέψουν μακριά από το μέρος που λαμβάνονται οι αποφάσεις για το μέλλον του και για το αν θα μπορεί να αναπνέει την επόμενη μέρα. Το έχουμε ξαναπεί! Δεν έχουμε δημοκρατία!

Και γιατί κάθε φορά που έχουμε διαδηλώσεις και καταστροφές στην Αθήνα κλείνουν-προσέξτε από το καλοκαίρι ε; (μόνο στις διαδηλώσεις)-οι σταθμοί του Μετρό;

Θέλουν να δείξουν στον κόσμο που κάθεται σπίτι του-χωρίς να δείχνουν τι πραγματικά γίνεται-και βλέπει τηλεόραση ότι: «Να, δείτε τι θα γίνει αν βγείτε στους δρόμους…. Κινδυνεύετε!».

Εμείς πρέπει να κάνουμε οδυνηρές θυσίες. Αυτοί τι θυσίες κάνουν; Καμμία!!!

Βγείτε από την εικονική πραγματικότητα που ζείτε, που ζούμε και μας χειρίζονται όλοι σαν μαριονέτες και ελάτε να τους διώξουμε όλους με ελικόπτερα όπως έκαναν στην Αργεντινή και στο Εκουαδόρ! Τι περισσότερο έχουν αυτές οι χώρες από εμάς;

Δεν χρειαζόμαστε ούτε αναδιάρθρωση χρέους, ούτε αναδιάρθρωση πολιτών, αλλά αναδιάρθρωση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος. Πρέπει να συγκαλεστεί λογιστικός έλεγχος με άτομα φερέγγυα που θα ορίσει ο λαός. Αναρωτιέστε ποτέ αν όντως χρωστάμε τόσα πολλά;  350.000.000.000 δις ευρώ! Μα είναι δυνατόν μια τόσο μικρή χώρα όπως εμείς να χρωστάμε ένα τέτοιο ποσό; Αποκλείεται!

Βλέποντας ένα ντοκυμαντέρ στον ALTER, όσο είχε σήμα τουλάχιστον, έχω πεισθεί ότι το χρέος και απεχθές είναι και παράνομο και αντισυνταγματικό. Το μόνο που χρειάζεται είναι να το αποδείξουμε.

Η Παγκόσμια Τράπεζα και το ΔΝΤ εκβιάζουν την Ελλάδα ότι δεν θα δώσουν τις δόσεις του δανείου αν δεν δεσμευτούν να κάνουν ότι τους λένε. Πριν δεκάδες χρόνια ένας Μεταξάς κατάφερε να πει ΟΧΙ στην Γερμανική απειλή. Τώρα ένα μάτσο φλούφληδες δεν μπορούν να πουν ΟΧΙ στους εκβιαστές που πολύ απλά θέλουν να μας σβήσουν από το χάρτη γιατί έτσι του συμφέρει τώρα. Αύριο, ίσως, τους ενοχλεί η Ιταλία, η Ισπανία….. και πάει λέγοντας.

Δεν είμαι ούτε δημοσιογράφος, ούτε πολιτικός, ούτε δημαγωγός. Είμαι ένας απλός άνθρωπος, καθημερινός, μια μητέρα που παλεύει να μεγαλώσει τα παιδιά της σε μια χώρα με μέλλον για αυτά. Σε μια χώρα που θα στηρίξει τις επιλογές τους και όχι να τα απογοητεύσει πριν καλά-καλά πατήσουν στα πόδια τους. Ένας άνθρωπος που σιχάθηκε, και κουράστηκε, και δεν θέλει άλλο να ακούει πια ψέματα για τη σωτηρία της χώρας και τη δική του όλα αυτά τα χρόνια που από τότε που γεννήθηκε η χώρα ακόμα σώζεται!!!! Και όπως ήταν φυσικό αυτή η πτώση πλέον σταμάτησε, πιάσαμε πάτο. Δεν πάει πιο κάτω!

Η κόρη μου τις προάλλες μου είπε ένα ανέκδοτο που κυκλοφορεί:

«Αν έπεφταν ο Σαμαράς και ο Παπανδρέου από τον πύργο του Άϊφελ, ποιος θα σωζόταν;»

Απάντηση:

«Η Ελλάδα!»


7 Φεβ 2012

Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας!




Σύμφωνα με το νεοελληνικό λεξικό η λέξη ευθύνη έχει την εξής σημασία:

«Η υποχρέωση να αντιμετωπίσει κάποιος τις συνέπειες των πράξεων του»

Όταν κάποιος κάνει κάτι λάθος οφείλει να αναγνωρίζει ότι αυτό θα έχει και κάποιες συνέπειες. Αυτές τις συνέπειες, το άτομο που έχει σφάλει, οφείλει να τις αναγνωρίσει αλλά και να τις αντιμετωπίσει άσχετα από το αποτέλεσμα. Αυτό που δεν πρέπει να κάνει είναι να ρίξει τις ευθύνες του σε άλλους!

Στην μέχρι τώρα πορεία της ζωής μου έχω μάθει να αναλαμβάνω τις ευθύνες μου και φυσικά να αντιμετωπίζω τις συνέπειες των πράξεων μου! Και αυτό συνεπάγεται ότι αναγνωρίζω τα λάθη μου και προσπαθώ να μην τα επαναλαμβάνω και να διορθώνομαι καθημερινά. Σαν γυναίκα, μητέρα, εργαζόμενη, άνθρωπος!

Αυτό ζητάω και από τους ανθρώπους που με περιβάλλουν. Από την οικογένεια μου, τους φίλους μου, το εργασιακό μου περιβάλλον. Ίσως φαντάζει ουτοπικό αυτό.

Δυστυχώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι. Κυρίως αυτοί που «ασκούν εξουσία» πάνω σε κάποιους άλλους, νομίζουν κιόλας ότι μπορούν να αποποιούνται των ευθυνών τους και να τις φορτώνουν στους πιο αδύναμους. Οι πιο αδύναμοι με τη σειρά τους, προκειμένου να αποφύγουν-ειδικά στον εργασιακό τομέα-με ότι συνεπάγεται αυτό-, την οργή των «ανωτέρων» τους, αναλαμβάνουν την ευθύνη τους.

Ειλικρινά σας μιλάω, το παραπάνω είναι κάτι το οποίο απεχθάνομαι και δεν με εκφράζει. Μη σας πω ότι με εξοργίζει κιόλας! Ποτέ μα ποτέ δεν έχω αναλάβει τις ευθύνες άλλων και ούτε έχω βρεθεί υπόλογη στα μάτια των άλλων. Και όταν κάποιος προσπαθεί να ρίξει τις ευθύνες του πάνω μου γίνομαι θηρίο ανήμερο! Θα υπερασπιστώ τον εαυτό μου μέχρις εσχάτων και το καλύτερο ξέρετε ποιο είναι; Ότι μετά αισθάνομαι τόσο ανάλαφρη και τόσο γεμάτη ταυτόχρονα. Τόσο δυνατή και έτοιμη να καταφέρω τα πάντα!

Μεγαλώνω και δύο παιδιά και οφείλω σαν μητέρα και σαν άνθρωπος να τους διδάξω τη σημασία των λέξεων ευθύνη, υποχρέωση, συνέπεια. Εγώ από τη μεριά μου έχω την ευθύνη και την υποχρέωση να βγάλω στην κοινωνία δύο υπεύθυνους ενήλικες που θα αναγνωρίζουν τις συνέπειες των πράξεων τους και δεν θα αποποιούνται τις ευθύνες τους.

Κάτω από τις λέξεις ευθύνη και ευθύνομαι υπάρχει η λέξη ΕΥΘΥΝΟΦΟΒΙΑ-πρώτη φορά τη διαβάζω-η οποία σημαίνει: «Ο φόβος να αναλάβει κανείς τις ευθύνες του». Και τα λάθη του συμπληρώνω εγώ.




6 Φεβ 2012

Το Μικρό σπίτι της Νίνας Live!


Το καλοκαίρι μπορεί να πέρασε ανεπιστρεπτί. Μπορεί να έχουμε κρύο, βροχές και χιόνια αλλά σήμερα ο τοίχος μου στο facebook μύρισε καλοκαίρι. Άλλωστε το λέει και η παροιμία: "Ο Φλεβάρης κι αν φλεβίσει, καλοκαίρι θα μυρίσει".... άσχετα αν άργησε λιγουλάκι φέτος!!!

Γιατί όμως μιλάω για καλοκαίρι και σας ξεσηκώνω θα μου πείτε ε;

Γιατί πριν λίγο μου κοινοποιήθηκε από μια φίλη το βιντεάκι της παράστασης που έλαβαν μέρος οι κόρες το καλοκαίρι στο "Μουσικό χωριό", αν θυμάστε κάτι από παλαιότερες αναρτήσεις. Μάλιστα γυρνώντας από τις διακοπές είχα αναφερθεί στο "Μικρό σπίτι της Νίνας" με ουκ ολίγες λεπτομέρειες!

Για να μην πολυλογώ όμως, σας παραπέμπω να διαβάσετε την παλιά ανάρτηση (για περισσότερες λεπτομέρειες) και παραθέτω το βιντεάκι για όσους θέλουν να απολαύσουν την παράσταση Live!!!!





5 Φεβ 2012

Το αντίγραφο.....


Σάββατο πρωί! Είμαστε στο σχολείο της Νεφέλης για τις καθιερωμένες δραστηριότητες. Η Νεφέλη είναι ήδη στον πρώτο όροφο και κάνει το μάθημα των εικαστικών. Η μαμά και η Ναντίνα είναι έξω στην αυλή και χαίρονται τον πρωινό ήλιο. Ξαφνικά η μαμά σηκώνεται και πηγαίνει προς το κάδο σκουπιδιών για να πετάξει ένα χαρτάκι. Η Ναντίνα την ακολουθεί και κάνει ακριβώς τις ίδιες κινήσεις και λέει τα ίδια λόγια. Οπότε η μαμά τη ρωτάει:

Μ: Τι υποτίθεται ότι κάνεις;
Ν: Μα ότι κάνεις κι εσύ. Είμαι το αντίγραφο σου!!!!!


Σάββατο μεσημέρι! Είμαστε στο σπίτι και η Νεφέλη κάνει μπάνιο γιατί το απόγευμα έχει να πάει σε ένα αποκριάτικο πάρτι και πρέπει να είναι στην πένα...... Πως θα μας δουν τα αγόρια με τη σουπερ στολή λυκάνθρωπου ε;
Θέλει όμως και τη βοήθεια της μαμάς για να κάνει και ένα μαλλί, μα τι μαλλί! Γενικώς έχει ένα θέμα με το λούσιμο, όταν το κάνει μόνη της. Δεν τα ξεβγάζει καλά με αποτέλεσμα να μην είναι μαλάκα και κάπως ατίθασα. Τι να κάνω η μάνα; Πήγα να τη βοηθήσω.....
Το νερό ήταν κάπως πιο ζεστό για τα γούστα της και να τι μου είπε:

Ν: Μαμά, καίει το νερό. Θα ροδίσω!!!

Από ποια μεριά όπως δεν μου είπε. Για να ξέρω σε πόση ώρα θα τη γυρίσω!


3 Φεβ 2012

Να αφήσω ελεύθερο το συναίσθημα;


Πόσες φορές έχετε αφήσει το συναίσθημα να σας οδηγήσει; Πόσες φορές έχετε φτάσει στα όρια σας και το μόνο που θέλετε είναι να αρχίσετε να ουρλιάζετε; Όταν υπάρχουν "συγκρούσεις" με τα μικρότερα μέλη της οικογένειας πως αντιμετωπίζονται; Υπάρχει κάποια μυστική συνταγή;

Του Hans Grothe, ειδικού σε θέματα διαπαιδαγώγησης και ανατροφής του παιδιού

Στη ζωή ενός γονιού υπάρχουν οι ωραίες στιγμές. Αλλά υπάρχουν και οι λιγότερο ωραίες. Και πολύ συχνά τις χωρίζει μόνο μία λεπτή γραμμή: όπως όταν ο ενός έτους μικρούλης, ο οποίος χάνεται ξαφνικά μπροστά από τα μάτια μας, τρέχει έξω πανικόβλητος, μας ακούει να φωνάζουμε, μας ανακαλύπτει ξανά και πέφτει με ένα σπαρακτικό "μπαμπάααααα" ή "μαμάααααα" στην ανοιχτή αγκαλιά μας. Η απόλυτη ευτυχία. Αυτό το βλέπει ο τρίχρονος αδελφός, από τελείως όμως διαφορετική σκοπιά. Πλησιάζει στα κρυφά με το ύφος "αθώου αρνιού προς σφαγή" και ρίχνει το γεμάτο χώμα κουβαδάκι στο κεφάλι του μικρού αδελφού του. Χωρίς προειδοποίηση. Τι κάνει κανείς σε αυτήν την περίπτωση;

Είναι μία από αυτές τις καταστάσεις που ανεβάζουν την αδρεναλίνη μας στα ύψη, μας γεμίζουν με επιθετικότητα, αγανάκτηση και δεν μας αφήνουν περιθώρια για περαιτέρω σκέψη. Είναι μία από αυτές τις περιπτώσεις που το συναίσθημα παίρνει τα ηνία ή-πιο επιστημονικά-η λίμπιντο, ένα κομμάτι του εγκεφάλου μας στο οποίο δεν έχουμε κανέναν έλεγχο.

Υπάρχουν μαμάδες και μπαμπάδες, οι οποίοι παραδέχονται πως κατά κύριο λόγο αποφασίζουν και χειρίζονται τις καταστάσεις με οδηγό το συναίσθημα τους. "Αυτή η δήθεν εμμονή στους κανόνες ανατροφής είναι απλά ανόητη", έγραψε πρόσφατα μια μητέρα. "Μεγαλώνω τα παιδιά μου με οδηγό το συναίσθημα, αυτό μου λέει πάντα τις πρέπει να κάνω. Αυτό είναι πιο ειλικρινές, πιο τίμιο, δηλαδή πιο αυθεντικό από το να ακολουθώ σήμερα τη μία και αύριο την άλλη συμβουλή σχετικά με την ανατροφή".

Πραγματικά αυτή η σκέψη έχει κάτι το δελεαστικό. Ίσως να υπάρχει κάτι σαν έμφυτη συμπεριφορά για την ανατροφή των παιδιών, ένα ένστικτο κατά κάποιον τρόπο, που γνωρίζει πως πρέπει κανείς να τους συμπεριφέρεται.

Μερικά πράγματα τα κάνουμε "αυτόματα" σωστά
Το γεγονός πως για την καλύτερη ανατροφή των παιδιών υπάρχει κατά κάποιον τρόπο ένας έμφυτος τρόπος συμπεριφοράς είναι γνωστό από παλιά.

Τα παιδιά κατά τις πρώτες εβδομάδες της ζωής τους βλέπουν καθαρά μόνο από απόσταση 30 έως 40 εκατοστά. Το υποσυνείδητο μας το γνωρίζει αυτό και μας οδηγεί να κρατάμε τα παιδιά ακριβώς σε αυτήν την απόσταση από το πρόσωπο μας, όταν επικοινωνούμε μαζί τους. Το υποσυνείδητο μας το γνωρίζει αυτό και μας οδηγεί (όλους τους γονείς ανά την υφήλιο) να μη μιλάμε βαρύτονα αλλά "κελαηδιστά", όταν θέλουμε να τους πούμε πόσο πολύ τα αγαπάμε. Και τα παιδιά όμως από την πλευρά τους είναι κατά κάποιο τρόπο προγραμματισμένα. Πολλά στοιχεία της συμπεριφοράς των παιδιών δείχνουν κατηγορηματικά πως είναι ήδη προγραμματισμένα να αποκομίζουν εμπειρίες, τις οποίες μεταδίδουν οι συνάνθρωποι τους. Επιδίδονται σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά αναζήτησης πληροφοριών, την οποία κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει, με σκοπό να μάθουν τι να κάνουν και τι όχι. Προτού ένα παιδί ενός έτους καταπιαστεί με κάτι για το οποίο δεν γνωρίζει πολλά, κοιτάζει προς τον ενήλικο που βρίσκεται κοντά του!

Αυτή η συμπεριφορά αναζήτησης πληροφοριών είναι αναγνωρίσιμη ακόμη και στη συναναστροφή του με τα άλλα παιδιά. Για παράδειγμα, ένας μικρούλης ενάμισι έτους επιτίθεται σε έναν κάπως μεγαλύτερο σύντροφο του στο παιχνίδι και προσπαθεί να τον ρίξει κάτω. Μετά από δύο λεπτά διακόπτει αυτό που κάνει και κοιτάζει προσεκτικά προς τη μεριά των ενηλίκων. Καθώς αυτοί δεν δείχνουν ούτε δυσαρέσκεια ούτε επιδοκιμασία, το παιδί βάζει μπρος όλη του την επιθετικότητα και ρίχνει κάτω το άλλο παιδί. Με τέτοιες επιθετικές κινήσεις τα παιδιά δοκιμάζουν τα όρια τους στο παιχνίδι και περιμένουν τις παρατηρήσεις μας. Εάν δεν αντιδράσουμε, νιώθουν ανασφάλεια, τους λείπει ο προσανατολισμός. Σύντομα παρατούν τις προσπάθειες τους, δεν κάνουν πια ερωτήσεις στους κηδεμόνες τους και ρίχνουν κάτω τα άλλα παιδιά, όταν έχουν τη διάθεση.

Τα παιδιά μας χρειάζονται και θέλουν να μας έχουν ως πρότυπα και ως κατευθυντήρια αρχή. Είναι λάθος να νομίζουμε πως τα παιδιά θα ανακαλύψουν μόνα τους κάποτε και με κάποιον τρόπο τους κανόνες του παιχνιδιού. Αντίθετα, πρέπει να τους δίνονται κατευθύνσεις και απαντήσεις μέσα από τις οποίες θα νιώθουν σιγουριά.

Ας πάμε όμως πίσω στα περί του ενστίκτου μας. Είναι πραγματικά το ένστικτο τόσο αξιόπιστος τρόπος ανατροφής, όπως μας επιτρέπουν να υποθέτουμε τα παραδείγματα από τη συναναστροφή με μωρά; Και προπάντων, έχουμε όλοι τα ίδια συναισθήματα και το ίδιο ένστικτο; Ας κοιτάξουμε πιο συγκεκριμένα στο παρακάτω θέμα: "Αφήστε τα να φωνάζουν". Σχετικά με το εάν επιτρέπεται να αφήνουμε τα μωρά να φωνάζουν και να κλαίνε μόνα τους για πολλή ώρα οι απόψεις διίστανται. Κάποιες μητέρες λένε: "Για όνομα του Θεού! Δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι τέτοιο στο παιδί μου. Τα πάντα μέσα μου είναι ενάντια σε αυτό. Θα ένιωθε πως το έχω εντελώς εγκαταλείψει!". Οι άλλοι λένε: "Και γιατί όχι; Εμένα με έβαζαν τη νύχτα στο κρεβάτι όταν φώναζα και δεν με έβλαψε. Χρειάζομαι τον ύπνο μου". Και οι δύο αυτές ομάδες οδηγούνται με χαρακτηριστικό τρόπο σε αυτή τη συχνά "άγρια" διένεξη σχετικά με τη σημασία του συναισθήματος, του ενστίκτου.

Το ίδιο ισχύει και για πολλά άλλα θέματα ανατροφής. Με γνώμονα το συναίσθημα, οι μεν προτείνουν κάτι, οι δε κάτι άλλο. Αυτό σημαίνει όμως πως τα συναισθήματα μας μπορεί να είναι πολύ διαφορετικά και παντελώς ασυμβίβαστα μεταξύ τους. Και τελικά ποιο είναι το σωστό; Ή μήπως είναι όλα σωστά και στα θέματα ανατροφής υπάρχουν μόνο υποκειμενικές αλήθειες και όχι αντικειμενικές και άρα δεσμευτικές;

Αυτό οδηγεί αυτόματα στην ερώτηση, πως αυτό που υπάρχει στο υποσυνείδητο μας, στον εγκέφαλο μας βρέθηκε εκεί; Προφανώς τα γενετικά προγραμματισμένα στοιχεία είναι σχετικά λίγα και από αυτά τα περισσότερα μεταβάλλονται στην πορεία της ζωής μέσα από τις εμπειρίες μας.


Διαφορετικές εμπειρίες, διαφορετικά συναισθήματα
Σήμερα υποθέτει κανείς πως όλα τα σημαντικά δεδομένα για την ύπαρξη μας, ότι βιώνουμε, ότι μαθαίνουμε, ότι σκεφτόμαστε και ότι νιώθουμε βρίσκονται αποθηκευμένα μέσα στο υποσυνείδητο μας (στο θυμικό μας). Από εκεί επηρεάζουν τις συνειδητές μας πράξεις και σκέψεις, τα ασυνείδητα μας συναισθήματα και τον τρόπο που τα χειριζόμαστε.

Αυτό εξηγεί γιατί στην ίδια κατάσταση το υποσυνείδητο της κυρίας Α την προτρέπει να κάνει κάτι εντελώς διαφορετικό από την κυρία Β.

Αυτά που επηρεάζουν περισσότερο είναι τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας. Έχουν πολύ έντονη επίδραση σε ότι αργότερα θεωρούμε σωστό ή λάθος σχετικά με τα δικά μας παιδιά. Αυτό γίνεται απολύτως κατανοητό με το παράδειγμα του τραβήγματος του αυτιού. Ενώ παλαιότερα θεωρούνταν αυτονόητο πως τα παιδιά έπρεπε να φάνε ξύλο όταν δεν ήταν υπάκουα, σήμερα οι περισσότεροι γονείς είναι πολύ σκεπτικοί όσον αφορά στη σωματική τιμωρία. Στην καλύτερη περίπτωση οι γονείς σήμερα ανέχονται το ελαφρύ χτύπημα. Η πορεία προς την αλλαγή αυτού του τρόπου σκέψης ξεκίνησε πριν από περίπου 30 χρόνια. Ένα μέρος των σημερινών νέων μαμάδων και μπαμπάδων έχει μεγαλώσει σχεδόν χωρίς σωματική τιμωρία. Άλλοι γονείς της σημερινής γενιάς μεγάλωσαν με τον παραδοσιακό τρόπο που επέβαλλε τα ελαφριά χτυπήματα και το τράβηγμα του αυτιού. Πολλοί υπέστησαν και πιο δυνατά χτυπήματα με το χέρι, με το ζωνάρι, ακόμη και με μπαγκέτα. Αυτές οι διαφορετικές εμπειρίες επιδρούν αναπόφευκτα στη μετέπειτα συμπεριφορά μας προς τα δικά μας παιδιά. Αυτές οι διαφορές δημιουργούν ξεκάθαρες τάσεις.

Όποιος ως παιδί χτυπήθηκε από τους γονείς του σπάνια ή καθόλου, αποφεύγει κατά κανόνα να χρησιμοποιήσει βία ενάντια στα δικά του παιδιά. Υπό την προϋπόθεση ότι και οι δικοί του γονείς επίσης δεν κατέφευγαν στο τράβηγμα του αυτιού ή και σε ακόμη πιο δρακόντειες τιμωρίες, για να διασφαλίσουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Απεναντίας, μια "φιλελεύθερη" ανατροφή χωρίς όρια και κανόνες, δεν διασφαλίζει τη μη χρήση βίας από την επόμενη γενιά.

Όποιος έτρωγε ξύλο τακτικά στην παιδική του ηλικία αυτομάτως δεν θα πρέπει να δέρνει τα δικά του παιδιά. Αυτό όμως δεν ισχύει. Αυτοί οι γονείς έχουν πολύ περισσότερο την επιλογή: Μπορεί να υιοθετήσουν το μοντέλο που οι ίδιοι βίωσαν στην παιδική τους ηλικία. Σε αυτήν την περίπτωση τα δικά τους παιδιά υφίστανται το τράβηγμα του αυτιού ή και πιο σκληρές ακόμη τιμωρίες. Αντίθετα, μπορεί να υιοθετήσουν ένα μοντέλο ανατροφής, το οποίο δεν θα επιτρέπει το ξύλο. Το γεγονός πως αυτοί οι γονείς δεν επιθυμούν το μοντέλο της δικής τους παιδικής ηλικίας δεν σημαίνει πως τους είναι εύκολο να κάνουν τις προθέσεις τους  πράξη. Κι αυτό διότι το θυμικό της παιδικής ηλικίας λέει άλλα από την πρόθεση που καθοδηγείται από τη λογική. Η λογική λέει: "Δεν θα σηκώσω το χέρι μου!" Το υποσυνείδητο όμως λέει: "Τώρα θα τις αρπάξεις!".

Σε περιπτώσεις όπως αυτή με το κουβαδάκι με το χώμα που περιγράψαμε στην αρχή, πρέπει να δημιουργείται πολύ δυνατή εσωτερική διαμάχη μεταξύ του υποσυνείδητου και της λογικής. Κατά κύριο λόγο κερδίζει το συναίσθημα, διότι λειτουργεί πολύ πιο γρήγορα από τη συνειδητή σκέψη. Μας παρασύρει, λοιπόν, και μας εξαναγκάζει να δράσουμε πριν καν το κεφάλι μας ξεκινήσει να συλλογίζεται την κατάσταση.

Αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τον οποίο δεν θα έπρεπε να εμπιστευομάστε τις συμβουλές που μας δίνει το ένστικτο μας.

Ο Hans Grothe λέει:
"Επειδή ήθελα να μάθω πως σκέφτονται οι άλλοι άνθρωποι πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, ρώτησα καμιά δωδεκαριά μαμάδες και μπαμπάδες πως θα αντιδρούσαν εάν βίωναν ένα περιστατικό σαν αυτό με το κουβαδάκι με το χώμα και αν θα ήταν ευχαριστημένοι με τις αντιδράσεις τους. Το συμπέρασμα των συνομιλιών μας ήταν το εξής: Όλοι είχαν ζήσει-έστω για μια φορά-περιστατικό, στο οποίο κυριολεκτικά έμειναν άναυδοι και δεν ήταν σε θέση να ελέγξουν τις αντιδράσεις του. Επίσης είχαν ζήσει περιστατικά, κατά τα οποία-έστω για λίγα λεπτά- η συναισθηματική τους φόρτιση είχε τον έλεγχο. Ιδού μερικά παραδείγματα: "


  • Ένας πατέρας: "Όταν η τετράχρονη κόρη μου έσπρωξε το καροτσάκι με το μωρό και αυτό τσούλησε γρήγορα μόνο του ως το δρόμο, τη σήκωσα από το παλτό της ψηλά και της φώναξα "Τρελάθηκες;". Κάποια στιγμή παρατήρησα το παραμορφωμένο από το φόβο πρόσωπο της και τα γουρλωμένα της μάτια. Εκείνη τη στιγμή συνήλθα και την άφησα κάτω".
  • Μια μητέρα: "Όταν κάποτε ο τρίχρονος γιος μου δεν σταματούσε να πειράζει τα μάτια της κουζίνας-παρά τις πολλές παραινέσεις μου-, με αποτέλεσμα να περιχύσει παραλίγο επάνω του το ζωμό που έβραζε, τον έσυρα μέχρι το δωμάτιο του στην κυριολεξία τον πέταξα στο κρεβάτι. Δεν ήξερα πια τι άλλο να κάνω".
  • Μία μητέρα: "Μια φορά βγήκα εκτός εαυτού, όταν, ενώ έπρεπε επειγόντως να κάνω κάποιες δουλειές, η πεντάχρονη κόρη μου μετά από ατελείωτη γκρίνια άρχισε να κόβει το καλώδιο του λαμπατέρ με ένα ψαλίδι. Άρχισα να της τραβάω τα αυτιά από δεξιά και από αριστερά".
  • Μία μητέρα: "Μια μέρα γύρισα σπίτι λίγο αργότερα απ' ότι συνήθως και ο επτάχρονος γιος μου είχε ρίξει κόκκινο σπρέι πάνω στην ολοκαίνουργια μοκέτα της κρεβατοκάμαρας. Μόλις τον είδα, άρπαξα το τηλεκατευθυνόμενο αυτοκινητάκι του που βρισκόταν μπροστά μου επάνω στο τραπέζι, το πέταξα στο πάτωμα και άρχισα να το πατάω με δύναμη. Μετά από αυτό με έπιασε από τα νεύρα μου ένα σπασμωδικό κλάμα".
Σε όλες τις στιγμές, οι μαμάδες και οι μπαμπάδες "φρίκαραν", βρέθηκαν σε κατάσταση σοκ και αντέδρασαν αυθόρμητα, χωρίς κανένα δισταγμό και χωρίς καμία δεύτερη σκέψη, εντελώς ενστικτωδώς. Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι απολύτως κατανοητές. Αλλά, είναι σωστές από παιδαγωγική άποψη; Μάλλον όχι. Μαμάδες και μπαμπάδες ήταν δυσαρεστημένοι με το αποτέλεσμα.

Τι θα ήταν, λοιπόν, καλύτερο; Πως συγκρατεί κανείς τον εαυτό του σε αυτές τις περιπτώσεις "έκτακτης ανάγκης"; Δύο μητέρες βρήκαν τη λύση για τον εαυτό τους. Η μία είπε: "Βάζω στην άκρη τον κίνδυνο, μετά πηγαίνω γρήγορα σε ένα άλλο δωμάτιο και μετράω μέχρι το 50".
Και η άλλη: "Έχω καταφέρει με πολύ κόπο, όταν η κατάσταση έχει ξεφύγει από τον έλεγχο, να κρατάω την αναπνοή μου και να παίρνω το παιδί μου αγκαλιά".

Πηγή: περιοδικό "Το παιδί μου κι εγώ"