28 Νοε 2011

Αναρωτιέμαι........


Εδώ και 9 χρόνια μεγαλώνω δύο παιδιά. Και οφείλω μαζί με τον άντρα μου να τους μεταδώσω κάποιες αξίες για τη ζωή και για τη συνύπαρξη με τους άλλους ανθρώπους. Είναι αυτό που λένε οι παλιοί: "Καλή ανατροφή".

Τι σημαίνει όμως καλή ανατροφή; Η μητέρα μου, μου δίδαξε ότι πρέπει να σέβομαι όχι μόνο τους άλλους ανθρώπους αλλά και οτιδήποτε με περιβάλλει. Αυτό σημαίνει ότι δεν βγαίνω έξω από το σπίτι και "καταστρέφω" ότι μου κάνει κέφι. Και ειδικά την περιούσια κάποιου άλλου. Γιατί αυτός, ο άλλος, έχει μοχθήσει για να αποκτήσει ότι έχει. Με τον ίδιο τρόπο μου έμαθε να σέβομαι και τους δημόσιους χώρους, όπως πάρκα, παιδικές χαρές, πλατείες κλπ. Μου έμαθε να μην ρυπαίνω αυτούς τους χώρους αλλά ούτε και να προκαλώ καταστροφές γιατί αυτό έχει αντίκτυπο σε όλους μας. Επίσης, μου δίδαξε να παραδέχομαι τα λάθη μου (δύσκολο για όλους αυτό) και να μη κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο μου.

Με λίγα λόγια με έμαθε να αγαπώ οτιδήποτε υπάρχει γύρω μου και να το διαφυλάττω σαν θησαυρό! Το ίδιο προσπαθώ να εμφυσήσω και στις κόρες μου. Θέλω τα παιδιά μου να είναι ειλικρινή απέναντι μας και κατά συνέπεια και στους υπόλοιπους, να σέβονται τα συναισθήματα των άλλων και κατά συνέπεια και του περιβάλλοντος που ζούνε, να διορθώνουν τα λάθη τους και φυσικά να αγαπούν! Και είναι ωραίο να αγαπάς, να μοιράζεσαι, να σέβεσαι, να δίνεις....... γιατί ότι προσφέρεις μέσα από την καρδιά σου να ξέρεις ότι κάποια μέρα θα σου επιστραφεί!

Ξεφύγαμε λίγο. Δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι θλίβομαι όταν βλέπω παιδιά που είναι στην εφηβεία και λίγο μικρότερα να μην έχουν "πάρει" τέτοιες αξίες από τους γονείς τους. Παιδιά που δεν σέβονται ούτε τους ανθρώπους που τους περιβάλλουν αλλά ούτε και τους χώρους που βρίσκονται. Παιδιά που καταστρέφουν μια δημόσια ή ιδιωτική περιουσία, επειδή δεν έχουν με τίποτα άλλο-πιο δημιουργικό-να ασχοληθούν ή που απλά "πιέζονται" πολύ στο σπίτι τους και ξεσπούν τα νεύρα τους όχι μόνο σε άψυχα αντικείμενα αλλά και σε ανθρώπους. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι οι γονείς τους δεν ξέρουν τίποτα!

Είμαι σίγουρη ότι αν κάποιος μιλήσει στον πατέρα ή στη μητέρα ενός από αυτά τα παιδιά, ο ίδιος ο γονιός θα πει έκπληκτος ότι το δικό του παιδί αποκλείεται να έχει κάνει κάτι τέτοιο. Και όμως, το ίδιο παιδί το βλέπουν και το ακούνε καθημερινά να βρίζει και να καταστρέφει τουλάχιστον 20 άτομα. Αυτό που με αφήνει εμένα έκπληκτη είναι ότι παρόλο που αυτό που κάνουν τα συγκεκριμένα παιδιά δεν μένει κρυφό, κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να πει έστω μια κουβέντα. Να τους πιάσει και να τους πει ότι δεν είναι ωραίο αυτό που κάνουν και ότι σίγουρα θα έχουν συνέπειες. Εμείς μιλάμε, τους λέμε κάποια πράγματα, αλλά δυστυχώς όχι μόνο δεν ακούνε, ειρωνεύονται κιόλας, βρίζουν, κάνουν χειρονομίες. Και στην ουσία, δεν φταίνε τα παιδιά. 

Η ρίζα του κακού ξεκινάει από το σπίτι. Αν τα παιδιά δεν πάρουν μέσα από την οικογένεια, μεγαλώνοντας, τις αξίες που αναφέραμε παραπάνω είναι λογικό να φέρονται έτσι. Αυτοί οι γονείς όμως, δεν νοιάζονται για τα παιδιά τους; Για το τι ανθρώπους θα βγάλουν στην κοινωνία; Μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Από την άλλη αυτά τα πιτσιρίκια θέλουν να "πουλήσουν μαγκιά". Το βγάζουν όμως με λάθος τρόπο. Δεν είναι αυτό μαγκιά. Δεν ξέρουν ακόμα τι πάει να πει "μαγκιά". Όταν θα τελειώσουν το σχολείο και θα βγουν στη βιοπάλη της ζωής θα καταλάβουν τη σημασία αυτής της λέξης. Γιατί "μαγκιά" δεν είναι το "αντριλίκι", η έλλειψη σεβασμού, οι βρισιές, οι καταστροφές κλπ. 

"Μαγκιά" είναι να παλεύεις για τα δικαιώματα σου, για μια ζωή με αξιοπρέπεια, να ξεπερνάς τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο και ελπίδα για το μέλλον, να δίνεις απλόχερα στον άλλον χωρίς να περιμένεις κάποιο αντάλλαγμα, να απλώνεις το χέρι σου σε κάποιον που το έχει ανάγκη, να μιλάς και να αντιδράς όταν σε αδικούν, να αγωνίζεσαι να επιβιώσεις εσύ και η οικογένεια σου όταν όλα γύρω σου καταρρέουν, να αναγνωρίζεις ότι έσφαλες.......... Αυτά και πολλά ακόμα είναι η "μαγκιά"!!!!!

Εύχομαι και ελπίζω, μεγαλώνοντας αυτά τα παιδιά να αναθεωρήσουν τη στάση ζωής που έχουν αυτή τη στιγμή και να δουν πόσα πολλά έχουν να τους προσφέρουν κάποιες σημαντικές αξίες της ζωής που κάποια στιγμή θα κληθούν να τις "περάσουν" στα δικά τους παιδιά!


5 σχόλια:

  1. Και εμένα με θλίβει. Και είναι κάτι που το βλέπω πoλύ συχνά λόγω της δουλειάς μου.
    Βλέπω παιδιά να μουτζουρώνουν τα θρανία...Του λες πως αυτό δεν είναι σωστό.Πως το θρανίο δεν είναι δικό τους. Πως του χρόνου άλλο παιδάκι θα κάτσει εκει και σε κοιταει λες και του μιλάς κινέζικα.
    Ενας μαθητης μου άριστος στα μαθήματα , παιδί γνωστής οικογένειας στην πόλη μια μέρα άρχισε και έξυνε το μολύβι κάτω και όχι στο καλαθάκι. Του κάνω παρατήρηση και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος
    - .... τι κάνεις εκεί;
    -Ξύνω
    -Κάτω ξύνουμε;
    -Ναι γιατί;
    -Στο σπίτι κάτω ξύνεις;
    -Ναι γιατί εχουμε μια υπηρέτρια

    Δε μπορείς να φανταστείς πως ένιωσα...
    Ακόμα και άν κάποια γυναίκα να σε βοηθάει θα τι υπηρέτρια;;;Και θα πετάς πράγματα κάτω απλά επειδή θα τα μαζέψει εκείνη

    -Επειδή εμεις εδώ δεν εχουμε υπηρέτριες μάζεψε τα τώρα
    -Εχουμε την καθαρίστρια
    -Η κ.... δεν ειναι εδώ για να μαζεύει αυτα που κάνετε επίτηδες. Μαζεψε τα.
    -Πως ;Με τα χέρια;
    -Με τα χέρια το έκανες
    -Θα το πω στους γονεις μου...



    Πως μετα εγω να έχω απαιτηση απο το παιδι να ειναι σωστο;

    Αλλο παιδάκι φέτος μου μιλάει συνεχώς στον ενικό. Στον ενικό που ενοχλεί. Δε με πειράζει αν τα παιδιά μου μιλανε στον Ενικό.
    Αλλα θελω να ειναι ευγενικα.
    Αλλο να σου πει "Κυρία σε παρακαλω πολύ μπορεις να μου ανοιξεις το μπουκαλάκι;" και άλλο είναι "Ανοιξε το!!!"

    Και σκέφτεσαι που εχεις κανει λάθος. Και βλέπεις το μπαμπα του παιδιου που σου μιλαει ασχημα, ερχεται στην ταξη και δε σου λεει ουτε "καλο μεσημερι"
    Και μετα εγω λέω για το παιδι.
    Ολα ξεκινάνε απο το σπιτι. Και εμεις στο σχολείο βέβαια μπορουμε να κανουμε πολλά αλλά αν σε ακυρωνει η οικογενεια το εχεις χασει το παιχνιδι.
    Εγω παντως τους μιλαω συνεχως. Επιβραβεύω τα παιδια που εχουν σωστη συμπεριφορά, μιλάμε , μιλάμε μιλάμε...Τους λεω καθημερινα πως περισσοτερο με νοιαζει να ναι καλα παιδια , ευγενικά, να σεβονται το περιβάλλον , τα ζωα , τους ανθρωπους και μετα ολα τα αλλα....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα μπορούσα να σου γράφω κατεβατά ολόκληρα με καταστάσεις που ζω στο σχολείο...Καταστασεις που σε θλίβουν και αν δε τις ζουσα θα ελεγα "μπα ψεμα ειναι αποκλειεται"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άννα μου θα ήταν χαρά μου αν μου στείλεις τις απόψεις σου σε διάφορα θέματα, περί συνεργασίας σπιτιού-σχολείου, αντιμετώπισης παιδιών (και για το παραπάνω θέμα) και να τα δημοσιεύσω στο Mamma El.
    Πάντα με τη δική σου υπογραφή.

    Σαν εκπαιδευτικός σίγουρα έχεις, όπως και έγραψες παραπάνω, πολλά παρόμοια περιστατικά!

    Ευχαριστώ πολύ για τα σχόλια σου.
    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Aμέ....
    Με μεγάλη μου χαρά...Αν θες και κάτι συγκεκριμένο μου λες...

    Οπως πχ με τη διατροφή των παιδιών που εχω να σου πωωωωω πολλά !!!!

    Καλο μεσημερι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Θα το συζητήσουμε μέσω email με την ησυχία μας!

    Φιλιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας άρεσε;
Σχολιάστε...............