22 Μαρ 2012

Εσείς τi κάνετε από όλα αυτά;



Υπάρχουν κάποια καθημερινά πράγματα, μερικές μικρές συνήθειες στις οποίες όλοι έχουμε υποκύψει, αλλά είναι τόσο ασήμαντες –ως και ντροπιαστικές- που τις κρατάμε για τον εαυτό μας και δεν τις αναφέρουμε ποτέ.


Κι όμως, μην το αρνηθείτε, θα βρείτε πολλές κοινές εμπειρίες και σίγουρα θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σε κάποια από τις κάτω περιστάσεις:

*Τρώμε πρώτα την κόρα του τοστ και μετά την ψίχα. Για τον ίδιο λόγο, σε κάθε πιάτο αφήνουμε για το τέλος αυτό που θεωρούμε το καλύτερο, και πάντα κάποιος βρίσκεται να έρθει να το αρπάξει και να το καταβροχθίσει λέγοντας «μα είδα ότι δεν το τρως αυτό το κομμάτι».

Ωωωωωωω................. ναι!!!! Το κάνω. Ειδικά με μερέντα. Φτιάχνω, με ψωμί του τοστ, σαντουιτς με μερέντα και κάνω ότι αναφέρει παραπάνω. Να ξέρετε, ότι πάντα στη μέση έχει την περισσότερη γέμιση....... Το ίδιο κάνω και με το κρουασάν!!!! Με τη διαφορά ότι δεν μου το παίρνει κανείς!!!!

*Όλοι έχουμε σκίσει κάποια στιγμή στην παιδική (και όχι μόνο) ηλικία το χάρτινο τραπεζομάντιλο της ταβέρνας και έχουμε κάνει «μίγματα» με τα απομεινάρια του φαγητού, κάτι που για κάποιο λόγο μας φαινόταν ξεκαρδιστικό.

Εγώ το κάνω ακόμα και τώρα. Πειράζει;

*Ήταν στο ίδιο τραπέζι, όπου καθόμασταν με τους υπόλοιπους «μικρούς», ενώ οι «μεγάλοι» της οικογένειας σε κάποιο άλλο, ένας παππούς ή θείος ερχόταν και έλεγε «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία» και μας την έσπαγε.

Τι σπαστικό θέε μου!!!! Προσπαθώ να μην το κάνω τώρα στα παιδιά μου.

*Όταν βρεθήκαμε μόνοι μας σε δημόσιο χώρο, π.χ. σε κάποιο πάρτι ή σε ένα bar, βγάλαμε το κινητό μας και κάναμε πως μόλις λάβαμε μήνυμα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε.

Όχι, αυτό ομολογώ ότι δεν το έχω κάνει.

*Έχουμε σκοντάψει και έχουμε πέσει φαρδιά πλατιά στον δρόμο και σηκωθήκαμε σαν ελατήρια για να δούμε αν υπήρξαν μάρτυρες στην πτώση μας. Αν υπήρχαν κοκκινίζουμε σαν παντζάρια, αν όχι σφυρίζουμε αδιάφορα όσο τινάζουμε διακριτικά το παλτό μας.

Ναι το έχω κάνει. Έχω δει και άλλους που το κάνουν. Βέβαια, η τελευταία πτώση με καθήλωσε για κάποιες μέρες στον καναπέ με δεμένο πόδι, διάστρεμμα και ακόμα κουτσαίνω λιγάκι!

*Έχουμε ανοίξει το ψυγείο χωρίς να θέλουμε κάτι συγκεκριμένο, καθίσαμε μπροστά του κοιτάζοντας το άπειρο, ψαχουλέψαμε τα πάντα, αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τίποτα, το κλείσαμε, και μετά από λίγα λεπτά, να ‘μαστε πάλι μπροστά του.

Άπειρες φορές το έχω κάνει. Επίσης, μπαίνω σε ένα δωμάτιο και λίγο μετά ξαναβγαίνω αναρωτόμενη τι ήθελα και πήγα στο συγκεκριμένο δωμάτιο. Σε δευτερόλεπτα επιστρέφω γιατί έχω θυμηθεί. Κάτι σαν αναλαμπή!!!!

*Έχουμε υποκριθεί πως καπνίζουμε πουράκι σοκολάτας.

Εννοείται!!!!!

*Έχουμε αρχίσει από την βιασύνη μας να πληκτρολογούμε την διεύθυνση μιας ιστοσελίδας χωρίς να κοιτάζουμε. Μόλις το κάνουμε βλέπουμε πως έχουμε γράψει «ςςς.φαψεβοοκ…».

Χαχαχαχα....... Είναι κάτι που το κάνω συνέχεια όμως! Ειδικά όταν είμαι στο γραφείο, έχω  πολλά πράγματα να κάνω και μπουρδουκλώνομαι γιατί δεν θυμάμαι αν το πληκτρολόγιο είναι γυρισμένο στα Ελληνικά ή τα Αγγλικά.

*Το τηλέφωνο χτυπά και μας ξυπνά, αλλά πρέπει να απαντήσουμε. Βήχουμε για να καθαρίσει η φωνή μας, και απαντάμε παίρνοντας το σοβαρό μας ύφος. Το αποτέλεσμα είναι να ακουγόμαστε σαν μαστουρωμένοι τηλεφωνητές, όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο.

Συνήθως, τώρα τελευταία δεν το σηκώνω καν, περιμένω να ξυπνήσω πρώτα και τους παίρνω εγώ. Αν η κλήση είναι στο κινητό και βλέπω ποιος είναι. Αν είναι στο σταθερό, αναγκαστικά το σηκώνω-γιατί παρόλο που έχουμε αναγνώριση κλήσης, δεν φαίνονται όλοι οι αριθμοί-και ακούγομαι εντελώς μαστουρωμένη. Αμέσως με ρωτάνε: "Αχ, κοιμόσουνα; Συγγνώμη!"

*Κοιτάζουμε το ρολόι για να δούμε τι ώρα είναι. Και διαπιστώνουμε ότι δεν προσέξαμε τι ώρα είναι. Και το ξανακοιτάζουμε.

Ρολόι δεν φοράω πλέον, αλλά το κάνω με το κινητό. Το βγάζω από την τσάντα μου να τσεκάρω την ώρα και το μόνο που δεν έχω κοιτάξει είναι τελικά τι ώρα είναι!!!!!

*Συνομιλούμε με κάποιον που μας λέει κάτι σοβαρό (για εκείνον), αλλά μας έρχεται το καταραμένο χασμουρητό. Προσπαθούμε να το πνίξουμε, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε σαν να έχουμε κάνει τρία μπότοξ και να έχουμε πάθει εγκεφαλικό στο καπάκι, αλλά νομίζουμε πως κρύψαμε επιτυχώς την νύστα μας.

Παιδιά, δεν είναι νύστα το παραπάνω. Οξυγονώνουμε τον εγκέφαλο μας!!!!

*Περπατάμε στο πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να πατήσουμε μόνο στο εσωτερικό και όχι στο περίγραμμα από τις πλάκες. Αλλά πάντα είναι ακατόρθωτο.

Είδες βρε το άτιμο;

*Έχουμε ψάξει επί πολλή ώρα τα κλειδιά μας, έχουμε αναστατώσει όλο το δωμάτιο, έχουμε χαλάσει την διάθεσή μας από το βρισίδι, και τελικά τα κλειδιά τα είχαμε εξ αρχής στα χέρια μας.

Και τα κλειδιά, και τα γυαλιά στο κεφάλι και ένα σωρό άλλα πράγματα που είναι μπροστά στα μάτια μας και εμείς ακόοοοοομα τα ψάχνουμε!!!!!

*Ακούμε ένα τραγούδι στη διαπασών και τραγουδάμε εξίσου δυνατά μαζί του. Ξαφνικά για κάποιο λόγο το τραγούδι σταματά και μένει μόνο ο ήχος από το δικό μας παράφωνο λαρύγγι, και από φόβο μήπως βρίσκεται κάποιος κοντά, επιχειρούμε ένα γρήγορο fade out με παράλληλο σκανάρισμα του χώρου γύρω μας.

Ευτυχώς που δεν είμαι παράφωνη!

*Αγοράζουμε καινούριο κινητό, αλλά αρνούμαστε επί πολλές ημέρες να αφαιρέσουμε την ζελατίνα από την οθόνη του. Όταν όμως το κάνουμε είναι ίσως η πιο απολαυστική στιγμή της ημέρας.

Ααααα, όχι! Εγώ το απολαμβάνω από την πρώτη κιόλας στιγμή!

*Το μενού έχει κοφτό μακαρονάκι, και πάντα προσπαθούμε να περάσουμε όσα περισσότερα μπορούμε στα δόντια του πιρουνιού μας.

Ναι, ντρέπομαι που το λέω, αλλά το κάνω!!!!!

*Διαβάζουμε ένα κείμενο ή ένα βιβλίο, φτάνουμε στο τέλος της σελίδας και διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει τι διαβάζαμε γιατί το μυαλό μας ήταν αλλού, κι έτσι ξαναρχίζουμε από την αρχή.

Και τώρα που είναι Άνοιξη το μυαλό μας είναι πάντα αλλού!!!!

*Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο βιβλίο ή περιοδικό, πρώτα μυρίζουμε τις σελίδες του.

Και διαβάζουμε το τέλος!

*Ξέρουμε ότι δεν πρέπει να ξυστούμε όταν μας τσιμπά ένα κουνούπι. Επειδή δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αρχίζουμε να ξύνουμε το δέρμα μας γύρω-γύρω. Τελικά, δεν αντέχουμε και ξύνουμε με μανία το «επίμαχο» σημείο μέχρι να ματώσει. Και φυσικά, σκοτώνουμε το κουνούπι στον τοίχο, αφήνοντάς το εκεί με τα αίματα για παραδειγματισμό.

Αυτή τη στιγμή ξύνω μετά μανίας ένα τσίμπημα στο χέρι μου!!!!

*Βρισκόμαστε σε ένα club ή ένα bar όπου ο DJ πειραματίζεται με τα όρια των decibel, ενώ κάποιος προσπαθεί να μας μιλήσει, φωνάζοντας μέσα στο αυτί μας. Φυσικά, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, αλλά κουνάμε πάντα καταφατικά το κεφάλι μας και στην συνέχεια λέμε κάτι απροσδιόριστο ως απάντηση, και ο άλλος αντιδρά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Αυτό το έκανα όταν πήγαινα σε club. Τώωωωωρα που χρόνος!!!

*Πέφτουμε να κοιμηθούμε, αναποδογυρίζουμε το μαξιλάρι για να ξαπλώσουμε από την κρύα πλευρά, αφήνουμε το ένα μας πόδι ξεσκέπαστο και όταν τελικά μας παίρνει ο ύπνος, ξυπνάμε με ένα απότομο τράνταγμα που μας κάνει να σπαρταράμε.

Εγώ νιώθω ότι πέφτω στο κενό και πετάγομαι στον ύπνο μου! Το ίδιο είναι;

*Αυτό αφορά τις γυναίκες της παρέας: Όλες κάποια στιγμή έχετε σκεφτεί αν ταιριάζει το επώνυμο ενός άνδρα που σας αρέσει με το όνομά σας, κάνοντας πρόβα για το μελλοντικό σας ονοματεπώνυμο.

Δεν το έκανα γιατί από την αρχή ήξερα ότι θα κρατήσω το δικό μου. Μου ταιριάζει περισσότερο!!!!


Πηγή: in2life.gr

6 σχόλια:

  1. απλά ξεκαρδιστικό!!!!! χαχαχαχαχα ναι ναι πολλά από αυτά τα έχω κάνει και τα κάνω!!!!! και δεν ντρέπομαι!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όταν το βρήκα απλά δεν μπορούσα να σταματήσω να γελάω!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά φοβερό! Δεν το κρύβω ότι κάνω κι εγώ πολλά! Και γιατί τα κάνουμε άραγε? Αυτό με το κοφτό μακαρονάκι..τι πλάκα! Εγώ το κάνω και με τις πένες..βάζω 2 στο πιρούνι..χεχε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αχ βρε ...τι μου θύμησες, με έκανες και γελάω μόνη μου...αυτό με το "εγώ θα κάτσω με τη νεολαία" με πέθανε!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και ξανά έρχομαι για να σου πω ότι έχεις ένα βραβειάκι, για έλα να το πάρεις :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Χαιρομαι που πολλά απο αυτά δεν τα κάνω μόνο εγώ.Νοιώθω πολύ καλύτερα.Χα,χα,χα!!!!!!!!!!!!!! Ολυμπία

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σας άρεσε;
Σχολιάστε...............