30 Μαρ 2012

Και μετά το διαγωνισμό τι έπεται;


Ο διαγωνισμός μας σε συνεργασία με την εταιρεία Madmonkey τελείωσε. Όχι όμως και η συνεργασία μας. Η εταιρεία, λοιπόν, προσφέρει στους αναγνώστες του Mamma El εκπτωτικά κουπόνια προσφοράς 20%, σε οποιοδήποτε προϊόν κι αν επιλέξουν. Τα κουπόνια ισχύουν μέχρι τις 30 Απριλίου, για αυτό σπεύσατε!

Είναι μια καλή ευκαιρία να ανανεώσετε το χώρο σας χωρίς να ξοδέψετε μια περιουσία! 

Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να στείλετε E-mail στο gelissavet@gmail.com με την ένδειξη Εκπτωτικό κουπόνι Madmonkey και αμέσως θα παραλάβετε έναν κωδικό που θα σας χρειαστεί για την αγορά σας.

Και τώρα οδηγίες προς ναυτιλομένους! 

Πως θα χρησιμοποιήσετε τον κωδικό σας, ώστε να πετύχετε την έκπτωση στις αγορές σας από τη σελίδα της Madmonkey;
Μπαίνετε στη σελίδα της εταιρείας, χαζεύετε λίγο στα προϊόντα της μέχρι να καταλήξετε σε αυτό που σας ενδιαφέρει. 
"Ανοίγετε" το προϊόν για να το εξετάσετε καλύτερα και φυσικά να το παραγγείλετε. 
Πατάτε στην ένδειξη "Προσθήκη στο καλάθι" και αυτόματα το προϊόν έχει καταχωρηθεί στη λίστα αγορών σας. Τι κάνετε μετά;

Πατάτε πάνω δεξιά, ναι εκεί που γράφει καλάθι, για να σας ανοίξει η λίστα αγορών σας. 
Αφού ανοίξει η σελίδα με τη λίστα αγορών σας θα παρατηρήσετε ακριβώς από κάτω την ένδειξη που λέει "Εισάγετε αριθμό κουπονιού έκπτωσης". 
Εκεί θα πληκτρολογήσετε τον κωδικό του κουπονιού που έχετε λάβει από εμάς και αυτόματα θα λάβετε την έκπτωση του 20%. 

Πανεύκολο έτσι;




Αν μέχρι τώρα δεν έχετε χρησιμοποιήσει αυτοκόλλητα τοίχου για να διακοσμήσετε το σπίτι σας μάλλον έφτασε η στιγμή να το κάνετε. Τα δωμάτια των κοριτσιών μου είναι διακοσμημένα με τέτοια αυτοκόλλητα και ένα θα σας πω. Κυριολεκτικά έχουν αλλάξει την αισθητική των δωματίων. Οι τοίχοι τους δεν είναι ψυχροί και άδειοι αλλά έχουν αποκτήσει ζωή και καλαισθησία! Μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής. Ειδικά της μεγάλης που τα αυτοκόλλητα εκτείνονται σε όλους τους τοίχους γύρω-γύρω του δωματίου της. Και το πιο καλό από όλα; Αν θέλετε να τα ξεκολλήσετε δεν χαλάει και ο τοίχος! Δεν ξεφλουδίζει η μπογιά. Πολύ σημαντικό αυτό!

Προσοχή όμως! Θα πρέπει να ακολουθήσετε πιστά τις οδηγίες χρήσης ώστε να έχουν και μεγαλύτερη διάρκεια ζωής τα αυτοκόλλητα τοίχου σας. Δηλαδή; Πρώτα καθαρίζουμε τον τοίχο καλά με ένα υγρό πανί και το αφήνουμε να στεγνώσει καλά. Κατόπιν κολλάμε το αυτοκόλλητο καλά πιέζοντας με το χέρι μας καθώς κολλάμε (δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε πως γίνεται-στις οδηγίες έχει εικονίτσες και σας δείχνει τον τρόπο). Μετά θαυμάζουμε το αποτέλεσμα!

Είναι μια εύκολη και όχι πολυέξοδη λύση ανανέωσης του χώρου μας με καταπληκτικά αποτελέσματα αφού μπορείτε να αυτοσχεδίασετε και να δημιουργήσετε τις συνθέσεις που εσείς θέλετε, χωρίς περιορισμούς.

Θα ήταν ευχάριστο για εμάς, μετά τις αγορές σας, αν μας στέλνατε και φωτογραφίες για να θαυμάσουμε τις αυτοκόλλητες "δημιουργίες" σας. Καλές αγορές!


27 Μαρ 2012

Madmonkey Διαγωνισμός-Κλήρωση!


Οι μέρες πέρασαν, ο διαγωνισμός έτρεχε, οι συμμετοχές αρκετές-αν και λίγες (δεν πειράζει, εμείς είμαστε του λίγου και του καλού!)-και χθες το βράδυ οι συμμετοχές κλείδωσαν!

Και σήμερα το πρωί έφτασε η ώρα για την κλήρωση. Πήγαμε στην αγαπημένη μας σελίδα, το Random Number Generator, που κυριολεκτικά μας λύνει τα χέρια σε κάθε διαγωνισμό και μας βοηθάει να βγάλουμε το νικητή, με ηλεκτρονική κλήρωση, εύκολα και απλά!

Πήραμε, λοιπόν, όλες τις συμμετοχές (με copy-paste από τον υπολογιστή μας), τις περάσαμε στο ειδικό κουτάκι (όπως θα δείτε στις φωτό παρακάτω) και πατήσαμε το καταπληκτικό κουμπάκι GO!!!!



Και............... το νούμερο του νικητή ήταν.......................


το 17!!!!!

Η κ. Πλιάτσικα Όλγα!!!!!

Συγχαρητήρια Όλγα μου! Σας ευχαριστούμε όλους για τη συμμετοχή σας. Θα περιμένουμε από τη νικήτρια φωτογραφίες με το νέο και ανανεωμένο παιδικό δωμάτιο.




22 Μαρ 2012

Εσείς τi κάνετε από όλα αυτά;



Υπάρχουν κάποια καθημερινά πράγματα, μερικές μικρές συνήθειες στις οποίες όλοι έχουμε υποκύψει, αλλά είναι τόσο ασήμαντες –ως και ντροπιαστικές- που τις κρατάμε για τον εαυτό μας και δεν τις αναφέρουμε ποτέ.


Κι όμως, μην το αρνηθείτε, θα βρείτε πολλές κοινές εμπειρίες και σίγουρα θα αναγνωρίσετε τον εαυτό σας σε κάποια από τις κάτω περιστάσεις:

*Τρώμε πρώτα την κόρα του τοστ και μετά την ψίχα. Για τον ίδιο λόγο, σε κάθε πιάτο αφήνουμε για το τέλος αυτό που θεωρούμε το καλύτερο, και πάντα κάποιος βρίσκεται να έρθει να το αρπάξει και να το καταβροχθίσει λέγοντας «μα είδα ότι δεν το τρως αυτό το κομμάτι».

Ωωωωωωω................. ναι!!!! Το κάνω. Ειδικά με μερέντα. Φτιάχνω, με ψωμί του τοστ, σαντουιτς με μερέντα και κάνω ότι αναφέρει παραπάνω. Να ξέρετε, ότι πάντα στη μέση έχει την περισσότερη γέμιση....... Το ίδιο κάνω και με το κρουασάν!!!! Με τη διαφορά ότι δεν μου το παίρνει κανείς!!!!

*Όλοι έχουμε σκίσει κάποια στιγμή στην παιδική (και όχι μόνο) ηλικία το χάρτινο τραπεζομάντιλο της ταβέρνας και έχουμε κάνει «μίγματα» με τα απομεινάρια του φαγητού, κάτι που για κάποιο λόγο μας φαινόταν ξεκαρδιστικό.

Εγώ το κάνω ακόμα και τώρα. Πειράζει;

*Ήταν στο ίδιο τραπέζι, όπου καθόμασταν με τους υπόλοιπους «μικρούς», ενώ οι «μεγάλοι» της οικογένειας σε κάποιο άλλο, ένας παππούς ή θείος ερχόταν και έλεγε «εγώ θα κάτσω με τη νεολαία» και μας την έσπαγε.

Τι σπαστικό θέε μου!!!! Προσπαθώ να μην το κάνω τώρα στα παιδιά μου.

*Όταν βρεθήκαμε μόνοι μας σε δημόσιο χώρο, π.χ. σε κάποιο πάρτι ή σε ένα bar, βγάλαμε το κινητό μας και κάναμε πως μόλις λάβαμε μήνυμα στο οποίο πρέπει να απαντήσουμε.

Όχι, αυτό ομολογώ ότι δεν το έχω κάνει.

*Έχουμε σκοντάψει και έχουμε πέσει φαρδιά πλατιά στον δρόμο και σηκωθήκαμε σαν ελατήρια για να δούμε αν υπήρξαν μάρτυρες στην πτώση μας. Αν υπήρχαν κοκκινίζουμε σαν παντζάρια, αν όχι σφυρίζουμε αδιάφορα όσο τινάζουμε διακριτικά το παλτό μας.

Ναι το έχω κάνει. Έχω δει και άλλους που το κάνουν. Βέβαια, η τελευταία πτώση με καθήλωσε για κάποιες μέρες στον καναπέ με δεμένο πόδι, διάστρεμμα και ακόμα κουτσαίνω λιγάκι!

*Έχουμε ανοίξει το ψυγείο χωρίς να θέλουμε κάτι συγκεκριμένο, καθίσαμε μπροστά του κοιτάζοντας το άπειρο, ψαχουλέψαμε τα πάντα, αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε τίποτα, το κλείσαμε, και μετά από λίγα λεπτά, να ‘μαστε πάλι μπροστά του.

Άπειρες φορές το έχω κάνει. Επίσης, μπαίνω σε ένα δωμάτιο και λίγο μετά ξαναβγαίνω αναρωτόμενη τι ήθελα και πήγα στο συγκεκριμένο δωμάτιο. Σε δευτερόλεπτα επιστρέφω γιατί έχω θυμηθεί. Κάτι σαν αναλαμπή!!!!

*Έχουμε υποκριθεί πως καπνίζουμε πουράκι σοκολάτας.

Εννοείται!!!!!

*Έχουμε αρχίσει από την βιασύνη μας να πληκτρολογούμε την διεύθυνση μιας ιστοσελίδας χωρίς να κοιτάζουμε. Μόλις το κάνουμε βλέπουμε πως έχουμε γράψει «ςςς.φαψεβοοκ…».

Χαχαχαχα....... Είναι κάτι που το κάνω συνέχεια όμως! Ειδικά όταν είμαι στο γραφείο, έχω  πολλά πράγματα να κάνω και μπουρδουκλώνομαι γιατί δεν θυμάμαι αν το πληκτρολόγιο είναι γυρισμένο στα Ελληνικά ή τα Αγγλικά.

*Το τηλέφωνο χτυπά και μας ξυπνά, αλλά πρέπει να απαντήσουμε. Βήχουμε για να καθαρίσει η φωνή μας, και απαντάμε παίρνοντας το σοβαρό μας ύφος. Το αποτέλεσμα είναι να ακουγόμαστε σαν μαστουρωμένοι τηλεφωνητές, όσο κι αν προσπαθούμε για το αντίθετο.

Συνήθως, τώρα τελευταία δεν το σηκώνω καν, περιμένω να ξυπνήσω πρώτα και τους παίρνω εγώ. Αν η κλήση είναι στο κινητό και βλέπω ποιος είναι. Αν είναι στο σταθερό, αναγκαστικά το σηκώνω-γιατί παρόλο που έχουμε αναγνώριση κλήσης, δεν φαίνονται όλοι οι αριθμοί-και ακούγομαι εντελώς μαστουρωμένη. Αμέσως με ρωτάνε: "Αχ, κοιμόσουνα; Συγγνώμη!"

*Κοιτάζουμε το ρολόι για να δούμε τι ώρα είναι. Και διαπιστώνουμε ότι δεν προσέξαμε τι ώρα είναι. Και το ξανακοιτάζουμε.

Ρολόι δεν φοράω πλέον, αλλά το κάνω με το κινητό. Το βγάζω από την τσάντα μου να τσεκάρω την ώρα και το μόνο που δεν έχω κοιτάξει είναι τελικά τι ώρα είναι!!!!!

*Συνομιλούμε με κάποιον που μας λέει κάτι σοβαρό (για εκείνον), αλλά μας έρχεται το καταραμένο χασμουρητό. Προσπαθούμε να το πνίξουμε, με αποτέλεσμα να μοιάζουμε σαν να έχουμε κάνει τρία μπότοξ και να έχουμε πάθει εγκεφαλικό στο καπάκι, αλλά νομίζουμε πως κρύψαμε επιτυχώς την νύστα μας.

Παιδιά, δεν είναι νύστα το παραπάνω. Οξυγονώνουμε τον εγκέφαλο μας!!!!

*Περπατάμε στο πεζοδρόμιο, προσπαθώντας να πατήσουμε μόνο στο εσωτερικό και όχι στο περίγραμμα από τις πλάκες. Αλλά πάντα είναι ακατόρθωτο.

Είδες βρε το άτιμο;

*Έχουμε ψάξει επί πολλή ώρα τα κλειδιά μας, έχουμε αναστατώσει όλο το δωμάτιο, έχουμε χαλάσει την διάθεσή μας από το βρισίδι, και τελικά τα κλειδιά τα είχαμε εξ αρχής στα χέρια μας.

Και τα κλειδιά, και τα γυαλιά στο κεφάλι και ένα σωρό άλλα πράγματα που είναι μπροστά στα μάτια μας και εμείς ακόοοοοομα τα ψάχνουμε!!!!!

*Ακούμε ένα τραγούδι στη διαπασών και τραγουδάμε εξίσου δυνατά μαζί του. Ξαφνικά για κάποιο λόγο το τραγούδι σταματά και μένει μόνο ο ήχος από το δικό μας παράφωνο λαρύγγι, και από φόβο μήπως βρίσκεται κάποιος κοντά, επιχειρούμε ένα γρήγορο fade out με παράλληλο σκανάρισμα του χώρου γύρω μας.

Ευτυχώς που δεν είμαι παράφωνη!

*Αγοράζουμε καινούριο κινητό, αλλά αρνούμαστε επί πολλές ημέρες να αφαιρέσουμε την ζελατίνα από την οθόνη του. Όταν όμως το κάνουμε είναι ίσως η πιο απολαυστική στιγμή της ημέρας.

Ααααα, όχι! Εγώ το απολαμβάνω από την πρώτη κιόλας στιγμή!

*Το μενού έχει κοφτό μακαρονάκι, και πάντα προσπαθούμε να περάσουμε όσα περισσότερα μπορούμε στα δόντια του πιρουνιού μας.

Ναι, ντρέπομαι που το λέω, αλλά το κάνω!!!!!

*Διαβάζουμε ένα κείμενο ή ένα βιβλίο, φτάνουμε στο τέλος της σελίδας και διαπιστώνουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει τι διαβάζαμε γιατί το μυαλό μας ήταν αλλού, κι έτσι ξαναρχίζουμε από την αρχή.

Και τώρα που είναι Άνοιξη το μυαλό μας είναι πάντα αλλού!!!!

*Όταν αγοράζουμε ένα καινούριο βιβλίο ή περιοδικό, πρώτα μυρίζουμε τις σελίδες του.

Και διαβάζουμε το τέλος!

*Ξέρουμε ότι δεν πρέπει να ξυστούμε όταν μας τσιμπά ένα κουνούπι. Επειδή δεν μπορούμε να αντισταθούμε, αρχίζουμε να ξύνουμε το δέρμα μας γύρω-γύρω. Τελικά, δεν αντέχουμε και ξύνουμε με μανία το «επίμαχο» σημείο μέχρι να ματώσει. Και φυσικά, σκοτώνουμε το κουνούπι στον τοίχο, αφήνοντάς το εκεί με τα αίματα για παραδειγματισμό.

Αυτή τη στιγμή ξύνω μετά μανίας ένα τσίμπημα στο χέρι μου!!!!

*Βρισκόμαστε σε ένα club ή ένα bar όπου ο DJ πειραματίζεται με τα όρια των decibel, ενώ κάποιος προσπαθεί να μας μιλήσει, φωνάζοντας μέσα στο αυτί μας. Φυσικά, δεν καταλαβαίνουμε τίποτα, αλλά κουνάμε πάντα καταφατικά το κεφάλι μας και στην συνέχεια λέμε κάτι απροσδιόριστο ως απάντηση, και ο άλλος αντιδρά με τον ίδιο ακριβώς τρόπο.

Αυτό το έκανα όταν πήγαινα σε club. Τώωωωωρα που χρόνος!!!

*Πέφτουμε να κοιμηθούμε, αναποδογυρίζουμε το μαξιλάρι για να ξαπλώσουμε από την κρύα πλευρά, αφήνουμε το ένα μας πόδι ξεσκέπαστο και όταν τελικά μας παίρνει ο ύπνος, ξυπνάμε με ένα απότομο τράνταγμα που μας κάνει να σπαρταράμε.

Εγώ νιώθω ότι πέφτω στο κενό και πετάγομαι στον ύπνο μου! Το ίδιο είναι;

*Αυτό αφορά τις γυναίκες της παρέας: Όλες κάποια στιγμή έχετε σκεφτεί αν ταιριάζει το επώνυμο ενός άνδρα που σας αρέσει με το όνομά σας, κάνοντας πρόβα για το μελλοντικό σας ονοματεπώνυμο.

Δεν το έκανα γιατί από την αρχή ήξερα ότι θα κρατήσω το δικό μου. Μου ταιριάζει περισσότερο!!!!


Πηγή: in2life.gr

20 Μαρ 2012

Ένα παραμύθι από την ανάποδη!

"Εργασίες, εργασίες, εργασίες......... Αυτή η δασκάλα όλο εργασίες μας βάζει βρε μαμά!!!!!" τάδε έφη Νεφέλη......
Αυτή όμως η εργασία είναι διαφορετική από τις άλλες. Γιατί; Γιατί πρέπει να γράψουμε ένα παραμύθι από την ανάποδη! Τι σημαίνει αυτό. Η άσκηση ζητούσε να γράψουμε το παραμύθι της Κοκκινοσκουφίτσας ανάποδα! Δηλαδή ο λύκος να είναι ο καλός και η Κοκκινοσκουφίτσα η κακιά!!! Μα γίνεται αυτό; Αν το διακωμωδήσεις γίνεται...... 
Βασικά δεν μπορείς να βάλεις την Κοκκινοσκουφίτσα να τρώει το μικρό λυκάκι και τη γιαγιά λύκαινα, οπότε έπρεπε να σκεφτούμε κάτι διαφορετικό για να κυλήσει η ιστορία. Θέλετε να δείτε τι γράψαμε; Πάμε λοιπόν......

"Ο Κούλης ο Λυκούλης κάνει μπάρμπεκιου!"

Μια φορά κι έναν καιρό στο παραμυθένιο δάσος ζούσε ο Κούλης ο Λυκούλης με την οικογένεια του. Μια μέρα η μαμά του, τον φώναξε για να του δώσει ένα καλάθι με κρέατα για να το πάει στον παππού του. Βλέπετε, ο παππούς το βράδυ είχε καλεσμένους τους φίλους του για μπάρμπεκιου. Του είπε όμως να προσέξει την ύπουλη Κοκκινοσκουφίτσα και τους πονηρούς κυνηγούς.

Ξεκίνησε, λοιπόν, ο Κούλης το δρόμο για το σπίτι του παππού του. Πήρε το μονοπάτι του δάσους για να πάει πιο γρήγορα. Εκεί που πήγαινε μύρισε φρέσκια ρίγανη. Σκέφτηκε να μαζέψει λίγη γιατί θα ταίριαζε ωραία με το κρέας. Και, εδώ που τα λέμε, η μαμά του ξέχασε να του βάλει μπαχαρικά! Πίσω από ένα δέντρο, όμως, παραμόνευε η Κοκκινοσκουφίτσα.

-Σ' έχω στο σκουφί μου τώρα Κούλη! είπε και έτριψε τα χέρια της πονηρά!

Πλησίασε τον Κούλη και του είπε:

-Μπα, μπα! Πως κι απ' τα μέρη μας;

Ο Κούλης αναπήδησε και γύρισε να δει ποιος ήταν. Προσπάθησε να κρατήσει την ψυχραιμία του και είπε:

-Θες κάτι "νυφίτσα" Κοκκινοσκουφίτσα;

-Όχι, περαστική ήμουνα, είπε εκείνη. Αλλά εσύ δεν μας είπες, για που το 'βαλες πουρνό-πουρνό; Κρέας είναι αυτό που βλέπω; Ετοιμάζετε γιορτή;

-Να μη σε νοιάζει! Άσε με τώρα να φύγω γιατί έχω αργήσει, είπε ο Κούλης.

Και απομακρύνθηκε βιαστικά.


Η Κοκκινοσκουφίτσα θύμωσε τόσο πολύ που έγινε πιο κόκκινη από το σκουφί της. Έπρεπε να μάθει τι ήθελε ο Κούλης τόσο κρέας και που το πήγαινε. Έτσι, λοιπόν, τον ακολούθησε.

Καθώς προχωρούσε ο Κούλης ο Λυκούλης είδε πίσω από κάτι θάμνους τους πιο πονηρούς κυνηγούς του δάσους. Το Λάκη και το Ζάκη. Άρχισε, λοιπόν, να περπατάει αργά και προσεκτικά για να μην τον δουν. Όταν απομακρύνθηκε άρχισε να τρέχει σαν τρελός. Ούτε που κατάλαβε για πότε έφτασε στο σπίτι του παππού του.

Εκεί, όμως, τον περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη! Η ύπουλη Κοκκινοσκουφίτσα τον είχε προλάβει και είχε χώσει τον παππού του στο υπόγειο. Είχε φορέσει τα ρούχα του και περίμενε τον Κούλη στην αυλόπορτα. Ο Κούλης έδωσε το καλάθι στον παππού-Κοκκινοσκουφίτσο, που παραλίγο να πέσει από το βάρος και είπε:

-Κάπως παράξενος μου φαίνεσαι σήμερα παππού. Καλέ, γιατί κόντυνες;

-Αχ, παιδάκι μου! Γέρασα και μάζεψα! είπε η Κοκκινοσκουφίτσα.

-Και το κλειδί τι το θες; είπε ο Κούλης.

-Μα, για να σε κλείσω στο υπόγειο, είπε και γέλασε η Κοκκινοσκουφίτσα.

Οι φίλοι του παππού, που έβλεπαν τα πάντα, όρμησαν στην Κοκκινοσκουφίτσα, της πήραν το σκουφί της και την έδιωξαν μια για πάντα από το δάσος. Έβγαλαν τον παππού από το υπόγειο και έστησαν την ψησταριά!

Και έφαγαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!




19 Μαρ 2012

Madmonkey αυτοκόλλητα - Διαγωνισμός



Μαμάδες και μπαμπάδες πέρασε καιρός από τον τελευταίο διαγωνισμό και είπαμε να σας κάνουμε δώρο μία ανανέωση διακοσμητική με αυτοκόλλητο τοίχου για ένα τυχερό παιδικό δωμάτιο. Εδώ να ευχαριστήσουμε την σελίδα Madmonkey για αυτή τους την προσφορά. 

Να τους γνωρίσουμε όμως λίγο καλύτερα;



Το madmonkey σας παρουσιάζει την πιο έξυπνη, γρήγορη κ οικονομική λύση για να αλλάξετε διάθεση. Τώρα η διακόσμηση του σπιτιού ή της επιχείρησή σας γίνεται όσο συχνά θέλετε με τον πιο οικονομικό τρόπο. Η συλλογή μας αποτελείται από νέα σχέδια αυτοκόλλητων τοίχου για να διακοσμήσετε: το παιδικό δωμάτιο, το σαλόνι, το μπάνιο και όλους τους χώρους του σπιτιού σας, ή και τους χώρους της επιχείρησής σας. Όλα μας τα σχέδια παράγονται σε μεγάλη ποικιλία χρωμάτων και μεγεθών, ώστε να ταιριάξουν απόλυτα σε όποιο σημείο εσείς επιλέξετε. Η εφαρμογή τους είναι εύκολη και γρήγορη, χωρίς νερά, κόλλες και ειδικά εργαλεία. Χρειάζεστε μόνο την ειδική σπάτουλα που σας προμηθεύουμε εμείς και, ακολουθώντας τις οδηγίες μας σε λίγα λεπτά αλλάζετε όψη σε κάθε χώρο. Επιπλέον η ομάδα του madmonkey προσφέρει ολοκληρωμένες λύσεις-πακέτα διακόσμησης. Δημιουργούμε στυλ με φρέσκες ιδέες και ανατρεπτικές προτάσεις για τη διακόσμηση του χώρου σας στις πιο οικονομικές τιμές.

Πού θα τους βρείτε;

Πάρτε μία γεύση από τα αυτοκόλλητα που υπάρχουν:


Θέλετε τώρα που τους γνωρίσαμε καλύτερα να δούμε τι μας προσφέρουν; 

Ο τυχερός νικητής θα έχει την δυνατότητα 
να επιλέξει από την μεγάλη γκάμα χρωμάτων και σχεδίων 
(την οποία μπορείτε να δείτε εδώ:
για τους μικρούς μας φίλους)  
αυτοκόλλητων αξίας 30€. 


Ο διαγωνισμός θα διαρκέσει μέχρι 
τη Δευτέρα 26 Μαρτίου 2012!

**ΕΠΙΠΛΕΟΝ (πέρα από τον διαγωνισμό)
για όλους τους αναγνώστες μας
προσφέρουν ένα εκπτωτικό κουπόνι -20%
για οποιαδήποτε αγορά προϊόντων.
Το κουπόνι ισχύει για 2 μήνες για την πρώτη σας αγορά.
Προϋπόθεση να είστε αναγνώστες μας και
Like στην σελίδα Facebook Madmonkey.

Πώς θα πάρετε μέρος;

1. Θα πρέπει να κάνετε Like στην σελίδα του Madmonkey στο Facebook.
2. Θα πρέπει να είστε αναγνώστης μας.
3. Θα πρέπει να στείλετε e-mail στο gelissavet@gmail.com με την ένδειξη "Για τον διαγωνισμό Madmonkey" απαραίτητα το ονοματεπώνυμό σας, την διεύθυνσή σας και ένα τηλέφωνο επικοινωνίας.

Προσοχή:

Εάν κάποιο από τα παραπάνω βήματα παραληφθεί, δεν γίνει σωστά, σταλεί διπλή φορά, δεν θα λαμβάνεται υπόψη η συμμετοχή σας.


Καλή επιτυχία!



17 Μαρ 2012

Τσουρεκάκια και Twister!


Απόγευμα Σαββάτου στο σπίτι και μυρίζει σκέτη γλύκα! Ζάχαρη, πορτοκάλι και σταφίδες σε μικρούλια τσουρεκάκια (μπριοσάκια)! 

Οι φιλενάδες στο δωμάτιο ακούνε μουσική και παίζουν Twister. Τι είναι το Twister? Μα το παιχνίδι που σε δένει κόμπο. Όσοι δεν το ξέρετε δεν έχετε παρά να το δοκιμάσετε! Θα ξεκαρδιστείτε στα γέλια. Και φυσικά θα δεθείτε κόμπο. Σαν τις νεαρές κυρίες του σπιτιού! Ιδού!



Τσουρεκάκια με σταφίδες και κάρδαμο (η συνταγή λέει για μπριοσάκια, εμένα τσουρεκάκια μου φαίνονται).......

Υλικά

600 γρ αλεύρι για τσουρέκι
5 αυγά
62 γρ φρέσκο γάλα
12 γρ ξηρή μαγιά
45 γρ ζάχαρη
2 γρ κάρδαμο τριμμένο
ξύσμα από 1 πορτοκάλι
4 κουταλιές σταφίδες ξανθές (προαιρετικές)
10 γρ αλάτι
150 γρ βούτυρο

Εκτέλεση

Στον κάδο του μίξερ ανακατεύουμε στην αρχή σε χαμηλή ταχύτητα το αλεύρι για τσουρέκι μαζί με τα αυγά, το γάλα, τη μαγιά, τη ζάχαρη, το κάρδαμο και το ξύσμα από το πορτοκάλι για 3-4 λεπτά και συνεχίζουμε το ανακάτεμα σε πιο δυνατή ταχύτητα για 2 λεπτά ακόμη.

Στη συνέχεια προσθέτουμε το αλάτι, τις σταφίδες και το βούτυρο σιγά σιγά μέχρι να καρδάρει η ζύμη (αποκτήσει ελαστικότητα).

Αφαιρούμε τη ζύμη από τον κάδο και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για 10 λεπτά σκεπασμένη με μια μεμβράνη ή με μια βρεγμένη πετσέτα.

Στη συνέχεια κόβουμε σε μικρά μπαλάκια και πλάθουμε τα μπριοσάκια-τσουρεκάκια καλά μέχρι να γίνει λεία η επιφάνεια τους.

Τα αφήνουμε στο φούρνο στους 35 βαθμούς ψεκάζοντας με λίγο νερό για υγρασία και τα αφήνουμε να διαπλασιαστούν σε όγκο.

Στη συνέχεια τα αλείφουμε με αυγό με ένα πινέλο και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 170 βαθμούς για 25 λεπτά.

Αφήνουμε να κρυώσουν και προαιρετικά λίγο πριν σερβίρουμε, προσθέτουμε άχνη ζάχαρη ή πραλίνα φουντουκιού.



Εμείς τα αφήσαμε σκέτα!
Καλή επιτυχία!

Αφιερωμένο εξαιρετικά και το επόμενο τραγούδι σε όλους!



14 Μαρ 2012

Η πρώτη μου συνέντευξη σε στυλ παιχνιδιού!

Αχ! Αλλιώς φανταζόμουν την πρώτη μου συνέντευξη! Με κάμερες και προσωπικό μακιγιέρ και τον καλύτερο δημοσιογράφο της πιάτσας! Πω πω την ψώνισα καλέ..... Αλλά αλλιώς τα φέρνει η ζωή. Άτιμη κενωνία.... Άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους κατεβάζεις! Μα θα μπορούσα όμως να ζητήσω καλύτερο "δημοσιογράφο" για τη συνέντευξη από την φιλενάδα μου εντός και εκτός διαδικτύου Kalli? Όοοοοοοοοχι! και να πέσει φωτιά να με κάψει αν λέω ψέματα!

Με κάλεσε λοιπόν η Kalli (Kalli's blog) σε συνέντευξη-παιχνίδι γνωριμίας. Μια που δεν βγάζουμε όλα μας τα άπλυτα στη φόρα με τις αναρτήσεις μας..... Μάλλον κάτι έχουμε κρατήσει για τον εαυτό μας που πρέπει να το μαρτυρήσουμε. Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον που λέει και το αρχαίο γνωμικό!!!!!

Οι ερωτήσεις; 11 τον αριθμό...... και 11 απαντήσεις. Κατόπιν θα πρέπει να θέσω 11 νέες ερωτήσεις σε 11 φίλους bloggers. Το συγκεκριμένο παιχνίδι γυρνάει μέρες τώρα γύρω γύρω, έχει μείνει κανείς; 

Άντε, μια ψυχή που είναι να βγει ας βγει!

1. Εάν είχες τη δυνατότητα να μείνεις κάπου αλλού, που θα ήταν αυτό;
Μα, θέλει και ρώτημα; Φυσικά στο Πήλιο, στον Άγιο Λαυρέντιο! Όταν αγαπάς ένα μέρος δεν το απαρνιέσαι με τίποτα! Έχω ζήσει ένα χρόνο εκεί και η αγάπη μου για το υπέροχο χωριό μου, πλέον παρόλο που δεν κατάγομαι από αυτό, είναι μεγαλύτερη. Τόσο πολύ που τις διακοπές μου δεν θέλω να τις περάσω αλλού.

2. Ποιο είναι το όνειρο που δεν έχεις πραγματοποιήσει;
Να δουλέψω με παιδιά, δηλαδή αυτό που έχω σπουδάσει. Βέβαια δεν είναι τελείως απραγματοποίητο όνειρο αφού έχω εργαστεί 4 χρόνια σε κατασκήνωση αλλά όταν αγαπάς κάτι σε τρώει το σαράκι του.

3. Τι σου αρέσει να κάνεις τον ελεύθερο χρόνο σου, άνευ παιδιών;
Ο ελεύθερος χρόνος, άνευ παιδιών, είναι το βράδυ που έχουν κοιμηθεί πλέον. Εκείνη την ώρα δεν μπορώ να κάνω και πολλά πράγματα λόγω της κούρασης οπότε αράζω στην πολυθρόνα και χαζεύω στην τηλεόραση. Είμαι φαν των σειρών CSI που προβάλλονται στον ΣΚΑΪ.

4. Σου αρέσει το θέατρο ή ο κινηματογράφος;
Τρελαίνομαι! Θέατρο δεν παρακολουθώ συχνά τώρα. Παλιότερα πήγαινα σε αρκετές παραστάσεις. Κινηματογράφο όμως ναι! Ειδικά αν έχει ταινία που θέλω να δω. Κανονίζω να μη δουλεύει ο σύζυγος, παίρνω τις φιλενάδες και πάμε!

5. Ποια είναι η εργασία σου;
Παρόλο που άλλο σπούδασα, άλλο κάνω. Εργάζομαι στη γραμματεία σε ένα δικηγορικό γραφείο. 

6. Πες μου κάτι θετικό και κάτι αρνητικό για εσένα.
Χμμμμμ.............. γενικά δεν απαντάω εγώ σε τέτοιες ερωτήσεις. Αφήνω τους άλλους να κρίνουν. Ορίστε, κόλλησα τώρα. Αχ, τι μου κάνεις! Θετικό, θετικό; Αααα ναι! Είμαι ψυχούλα και ψυχοπονιάρα..... Αρνητικό τώρα....... Μου τη δίνει απίστευτα όταν ο άλλος δεν με κοιτάει στα μάτια όταν του μιλάω. Πιστεύω ότι τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής και μπορώ να καταλάβω τι νιώθει ο άλλος από το βλέμμα του και μόνο!

7. Ποιο είναι το μεγαλύτερο σου χούι;
Χούι; Τι είναι αυτό; ΟΚ ξέρω τι είναι αλλά είναι τόσα πολλά δεν ξέρω ποιο να διαλέξω! Ααααα.... περιμένετε! Το βρήκα! Δεν θέλω να κάνω δουλειές. Τις βαριέμαι...... Και επίσης, δεν θέλω να μου λένε οι άλλοι ότι πρέπει να τις κάνω ΤΩΡΑ!!! Έχω το χρόνο μου. Όλα θα γίνουν αλλά όταν το θέλω εγώ! Γκέγκε;

8. Ποια είναι η αγαπημένη σου εποχή του χρόνου;
Ο χειμώνας φυσικά.... Αν και φέτος μας τάραξαν τα κρύα! Λατρεύω το χειμώνα, μισώ το καλοκαίρι (λόγω ζέστης όμως). 

9. Υπάρχει κάτι για το οποίο έχεις μετανιώσει και θα ήθελες να διορθώσεις;
Το έχω αναφέρει σε παλαιότερη ανάρτηση, όχι πολύ παλιά.... Θα ήθελα να καθόμουν περισσότερο καιρό με τη δεύτερη κόρη μου, μετά τη γέννηση της, και όχι να γυρίσω στη δουλειά. Νομίζω όμως ότι και οι δύο είναι γεμάτες από τη μαμά τους. 

10. Εάν είχες μια μηχανή του χρόνου τι θα έκανες;
Θα γυρνούσα στο παρελθόν. Να βρεθώ σε εποχές μεγάλων αλλαγών, να ζήσω από κοντά σπουδαία γεγονότα, να γίνω μέρος τους. Λέτε να άφηνα το σημάδι μου στην ιστορία; χαχαχαχαχα.....

11. Ποια είναι η μεγαλύτερη τρέλα που έχεις κάνει;
Ρωτάς τώρα ένα άτομο που είναι η μετενσάρκωση της αυτοσυγκράτησης!!!!! 

Τώρα δηλαδή πρέπει να βρω 11 ερωτήσεις; Δύσκολα μου βάζετε...... Για να στίψω το μυαλό μου!!!

1. Αν ναυαγούσες σε ένα νησί ποια 2 πράγματα θα ήθελες να είχες μαζί σου; (χαχαχα.... μου θυμίζει ερώτηση από εφηβικό λεύκωμα).
2. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής σου;
3. Ήσουν καλός/ή μαθητής/τρια;
4. Τι είναι αυτό που σε γεμίζει περισσότερο;
5. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν ξυπνάς το πρωί;
6. Ποιο είναι το τελευταίο πράγμα που κάνεις πριν πας για ύπνο;
7. Ποια δουλειά του σπιτιού βαριέσαι περισσότερο;
8. Ποια δουλειά του σπιτιού λατρεύεις να κάνεις;
9. Πόσο καιρό σε παίδευε ο καλός σου μέχρι να του πεις το ναι;
10. Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο;
11. Τι ήθελες να γίνεις όταν θα μεγάλωνες;

Ωραία. Βρήκαμε και τις ερωτήσεις. Ας δούμε τώρα και ποιοι θα τις απαντήσουν ε; Για να δω το καρνέ μου!

1. Διδυμάκια εν δράσει!
2. Pollyanna's days
3. Οι σημειώσεις τη μαμάς Σοφίας.....
4. Άμπρα Κατάμπρα!!!
5. Προφανώς θα αδυνατίσω!
6. Μάνα είναι μόνο μία
7. My sweet Marilia!!
8. Φτερουγίσματα
9. happy mommy
10. "όμορφη" μαμά-γυναίκα
11. Spicy Life

Και επειδή χρωστάω να πω ότι πήρα και ένα βραβείο από την Kalli και το έχω ξεχάσει, θα το κάνω εδώ. Όποιος θέλει, λοιπόν, μπορεί να πάρει το βραβείο γιατί το κάθε ιστολόγιο είναι ξεχωριστό και όλα τα αγαπάμε πολύ!










13 Μαρ 2012

Τα φρούτα και οι σπόροι τους!


Χθες, μιλώντας στο τηλέφωνο με τη Νεφέλη μου ανακοίνωσε ότι η δασκάλα τους έχει βάλει μια εργασία στη Μελέτη Περιβάλλοντος. Να γράψουν μια ιστορία διαλέγοντας έναν από τους τέσσερις τίτλους που περιλαμβάνει η άσκηση. Η Νεφέλη ήθελε να γράψει για τα φρούτα και τους σπόρους τους παρόλο που υπήρχε ένας τίτλος, "Το πρωινό μιας μέλισσας", που θα μας έδινε τροφή για σκέψη η "Ταινίας μιας μέλισσας"..... Αλλά επειδή σχεδόν όλα τα παιδιά είχαν την ίδια ιδέα η δικιά μου ήθελε να πρωτοτυπήσει..... Ναι, το έχουμε αυτό! Θέλουμε να είμαστε μοναδικές ακόμα και στις εργασίες! Την ιστορία η Νεφέλη την είχε σχεδόν έτοιμη στο μυαλό της αλλά ήθελε λίγο τη βοήθεια της μαμάς. Στίψαμε τα κεφαλάκια μας λοιπόν, περισσότερο η κόρη.... και ιδού το αποτέλεσμα!

Μελέτη, σελ. 24, ασκ.8 (τετράδιο εργασιών)

"Τρία φρούτα συζητούν για τους σπόρους τους".

Μια φρουτένια μέρα στη Φρουτοπία, η κυρία Μήλο πήρε από το φρουτοτηλέφωνο της τον κύριο Αχλάδη και την κυρία Ροδάκινο, για να τους προσκαλέσει σε ένα πικ-νικ στο φρουτοδάσος. Εκείνοι δέχτηκαν με χαρά και ετοίμασαν τα φρουτοκαλαθάκια τους για το φρουτοπικ-νικ τους.

Η κυρία Ροδάκινο πήγε στην κυρία Μήλο και με τα φρουτοποδήλατα τους ξεκίνησαν για το φρουτοδάσος. Ο κύριος Αχλάδης πήγε με το αχλαδοαυτοκίνητο του. Βλέπετε, δεν ήταν και πολύ της φρουτογυμναστικής!

Έφτασαν σχεδόν φρουτοταυτόχρονα! Άπλωσαν το φρουτοκαροτραπεζομάντιλο τους κάτω από τη φυλλωσιά ενός φρουτοδέντρου και κάθισαν να φάνε.

Ξαφνικά ο κύριος Αχλάδης ρώτησε:
-Κορίτσια,..... γνωριζόμαστε τόσο καιρό και ποτέ δεν έχουμε φρουτομιλήσει για τους φρουτοσπόρους μας. Είμαι φρουτοπερίεργος. Πως φρουτοείναι;

Η κυρία Ροδάκινο φρουτοχασκογέλασε και είπε:
-Αααααα.....! Πολύ κουτσομπόλης είστε κύριε Αχλάδη!

Η κυρία Μήλο τότε είπε:
-Δεν είναι κουτσομπόλης, απλώς θέλει να μας γνωρίσει φρουτοκαλύτερα.

Και ο κύριος Αχλάδης φρουτοσυμφώνησε και είπε:
-Λοιπόν, κυρίες μου, για να σας βγάλω από τη φρουτοαμηχανία σας, θα ξεκινήσω πρώτος. Οι φρουτοκαρποί μου μοιάζουν με μικρούλια φρουτοδάκρυα.

-Αντιθέτως, είπε η κυρία Μήλο, οι δικοί μου φρουτοκαρποί μοιάζουν με μικροσκοπικά φρουαυγουλάκια.

-Αααα....!, έκανε η κυρία Ροδάκινο. Ο δικός μου φρουτοκαρπός είναι ένας και μοναδικός! Μεγάλος, στρογγυλός και φρουτοκαφετής σας βάζει τα γυαλιά ευθύς!!!!

Τότε φρουτογέλασαν όλοι μαζί, για τη συζήτηση αυτή!

Υπογραφή: Νεφέλη.


8 Μαρ 2012

Το πέσιμο του αιώνα!!!!


Χθες το πρωί και ενώ όλα έμοιαζαν φυσιολογικά, θα γινόταν κάτι που θα άλλαζε τις τελευταίες μέρες μας...... Ξυπνήσαμε το πρωί σύσσωμη η οικογένεια για να φάμε το πρωινό μας και να ετοιμαστούμε για τα σχολεία τα παιδιά και για τις δουλειές τους οι μεγάλοι. Βασικά η μαμά, γιατί ο μπαμπάς μας δουλεύει νύχτες. Και αφού ντυθήκαμε, χτενιστήκαμε, φτιάξαμε δεκατιανά και τσάντες, κατεβήκαμε στην είσοδο της πολυκατοικίας για να χαιρετιστούμε. Φιλιά και αγκαλιές στη μεγάλη κόρη με ευχές για καλό μάθημα-βλέπετε είναι λίγο μακριά το σχολείο της και την πάει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο-χαιρετούρες από μακριά και ξεκινάμε με τη μικρή να πάμε στο νηπιαγωγείο.

Στο δρόμο σταματάμε για να πάρουμε μία φίλη της, η οποία είχε αργήσει να ξυπνήσει και μας έκανε σήμα η μαμά της να συνεχίσουμε χωρίς να τους περιμένουμε. Έτσι κι έγινε. Φτάσαμε στο νηπιαγωγείο, καλημερίσαμε τις δασκάλες και τους φίλους μας, τοποθετήσαμε την τσάντα μας στα ειδικά ραφάκια, βγάλαμε το μπουφάν και το κρεμάσαμε, κουσκουσάραμε λίγο με τη δασκάλα και η μαμά κατευθύνθηκε προς την έξοδο.

Δεν θα έφευγα αμέσως, κάτι που δεν κάνω ποτέ γιατί ούτως ή άλλως περνάει από εκεί το λεωφορείο που με πάει στο μετρό, και έτσι περίμενα και τις άλλες μαμάδες γιατί η μέρα ήταν κάπως ξεχωριστή. Βλέπετε, οι δασκάλες μας έχουν γενέθλια τον ίδιο μήνα-Μάρτιο-με μερικές μέρες διαφορά. Οπότε, είχαμε συνομωτήσει και τους είχαμε φτιάξει μια τουρτίτσα-χειροποίητη-και θα τους κάναμε έκπληξη! Μαζευτήκαμε, λοιπόν, έξω από το νηπιαγωγείο σύσσωμο το τμήμα μαμάδων του κλασικού, ανάψαμε τα κεράκια (6 τον αριθμό....) και μπήκαμε μέσα στην αίθουσα τραγουδώντας το χρόνια πολλά μαζί με τα παιδιά που κάτι είχαν ψειλιαστεί από τα σου ξου μου ξου την προηγούμενη μέρα στην παιδική χαρά. Οι δασκάλες κοκκίνησαν από τη χαρά τους και λίγο έλειψε να δακρύσουν από τη συγκίνηση! Αφού έσβησαν τα κεράκια τις χαιρετίσαμε μία προς μία, τους ευχηθήκαμε και κατευθυνθήκαμε προς την έξοδο.

Καθίσαμε λίγο εκεί οι περισσότερες, άλλο που δεν θέλαμε, για κουβεντούλα. Ξαφνικά και ενώ μιλάω με μερικές μαμάδες βλέπω να σταματάει ένα αυτοκίνητο φίλης που καμιά φορά με "πετάει" στη δουλειά. Χαιρετάω στα βιαστικά και ενώ ήμουν έτοιμη να πιάσω το πόμολο της πόρτας του αυτοκινήτου, νιώθω τον εαυτό μου να γλιστράει και να βρίσκομαι η μισή κάτω από το αυτοκίνητο..... Το αριστερό μου πόδι είχε γυρίσει προς τα πίσω-ευτυχώς δεν έσπασε- ο πόνος όμως ήταν φρικτός.... Απορώ πως δεν μου έφυγε το κινητό και η τσάντα από τα χέρια... Η φιλενάδα μου στο αυτοκίνητο έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της. Από εκεί που περίμενε να με δει δίπλα της στη θέση του συνοδηγού ξαφνικά με έχασε από το οπτικό της πεδίο.

Πάλι καλά που είχε προηγηθεί το περιστατικό με τις δασκάλες και την τούρτα και οι περισσότερες μαμάδες ήταν ακόμη εκεί. Έτρεξαν γρήγορα, με σήκωσαν και με κάθισαν στο διπλανό παγκάκι, κάλεσαν τον άντρα μου-ο οποίος ούτε καφέ είχε προλάβει να πιει-και προσπαθούσαν να δουν που είχα χτυπήσει. Εγώ από το τράνταγμα και το φόβο μου ζαλιζόμουν και μου ερχόταν να κάνω εμετό. Ευτυχώς που είχα ένα μπουκαλάκι με νερό στην τσάντα μου! Ο άντρας μου ήρθε σχετικά γρήγορα με το αυτοκίνητο και αφού με μία μαμά νοσοκόμα-εργάζεται στα ασθενοφόρα οπότε ξέρει- ψηλάφισε το πόδι μου. Στραμπούληγμα μάλλον είπε αλλά για καλό και για κακό με βούτηξε και πήγαμε στη Βούλα για ακτινογραφία. Παρόλο που έχω πέσει κι άλλες φορές, χθες ο πόνος με σούβλιζε αρκετά και δεν περνούσε.

Και μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο σε κάθε τράνταγμα του αυτοκινήτου και σε κάθε λακούβα εγώ πέθαινα στον πόνο! Τελικά με τα πολλά φτάσαμε στη Βούλα, με βάλανε σε καροτσάκι και κατευθείαν στο ορθοπεδικό.... Επείγον περιστατικό βλέπετε, τρομάρα μου!!!!

Και στο ορθοπεδικό ήταν ένας γιατρός, μπουκιά και συγχώριο.... Αχ κολάζομαι παντρεμένη γυναίκα χιχιχιχιχι........... Με πλησίασε, λοιπόν, που λέτε ο γιατρούκος και ψηλάφισε και εκείνος το πόδι μου..... Του είπα ότι πονάει και το γόνατο μου γιατί γδάρθηκα κιόλας λιγάκι χμμμμ.... μάλλον πολύ..... και μου έγραψε να πάω για ακτινογραφία. Αλλά πρώτα έπρεπε να περάσουμε από το ταμείο. Με βγάζει έξω από το ορθοπεδικό ο τραυματιοφορέας, με "παρκάρει" δίπλα στον τοίχο, έρχεται ο άντρας μου, του δίνω το χαρτί και περιμένω. Σε κάποια στιγμή βγαίνει από το παθολογικό που ήταν απέναντι ένας άλλος τραυματιοφορέας με έναν παππού πάνω σε ένα φορείο.... Τώρα λέω πως θα περάσει; Με το ζόρι χώρεσε το φορείο. Μου θύμισε κάτι κωμωδίες που θέλουν να βοηθήσουν ένα χτυπημένο και συνεχώς τον χτυπάνε στο πόδι που πονάει.......

Έρχεται ο άντρας μου, με τσουλάει στο ακτινολογικό, παίρνουμε χαρτάκι και περιμένουμε, ευτυχώς για λίγο. Μετά από 5 λεπτά μπαίνουμε μέσα, με ξαπλώνουν ανάσκελα και μετά στο αριστερό πλάι και περιμένω για τις ακτινογραφίες. Ξαναπηγαίνουμε στο ορθοπεδικό, κοιτάει τις ακτινογραφίες ο γιατρούκος (αχ άλλο να σας το λέω κι άλλο να τον βλέπετε!!) και η διάγνωση; Διάστρεμμα ήπιας μορφής! 5 μέρες ξεκούραση μου λέει....... Ε, δουλεύω του λέω εγώ..... Καλά, θα σας γράψω 3 μέρες άδεια, μεσολαβεί και σαββατοκύριακο, μια χαρά θα είστε μου απαντάει!

Μου το έδεσε, λοιπόν, κάτω στον αστράγαλο, μου έβαλε pulvo στο γδάρσιμο-άουτς έτσουξε αυτό!-και μου είπε να το κρατήσω για τρεις ημέρες. Εγώ στο σπίτι τελικά έδεσα, με ελαστικό επίδεσμο, και το γόνατο γιατί μάλλον τραβήχτηκε κάποιο νεύρο και με ενοχλούσε ιδιαίτερα. Να φανταστείτε ξάπλωσα το μεσημέρι να κοιμηθώ λίγο και μετά δεν μπορούσα να σηκωθώ. Φωνάζω τη Νεφέλη να με βοηθήσει και τι μου λέει;

"Μα γιατί θέλεις να σηκωθείς;"

"Για να πάω τουαλέτα."

"Ε, μην πας!"

"Θα μου φέρεις πάπια;"

Πάντως είμαι για γέλια και για κλάματα. Που να με δείτε πως κάθομαι στην τουαλέτα...... Και όχι μόνο αυτό...... Μέχρι να φτάσω μπορεί και να τα κάνω επάνω μου! Χτυπούσαν τα τηλέφωνα και μέχρι να φτάσω βαριόντουσαν και το έκλειναν..... Σκέφτομαι ότι πρέπει να βγάλω το τετράγωνο τσιρότο που έχω στο γόνατο για να πάρει αέρα η πληγή και δεν το επιχειρώ γιατί ξέρω ότι θα πονέσω...... Ναι, έχω ένα θέμα με τον πόνο!

Κατά τα άλλα οι τρεις μέρες άδεια δεν με χάλασαν και πολύ αφού σκεφτόμουν ότι καλό θα μου έκανε να καθόμουν μερικές μέρες σπίτι..... Δεν τα είχα υπολογίσει όμως έτσι! Anyway, ήταν κάτι που ήταν να γίνει. Την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεκτική. Τουλάχιστον βρήκα σε ποιον να ρίξω το φταίξιμο. Στις μπότες μου!!!


6 Μαρ 2012

Αγάπη στο φουλ!!!!


Διαβάζοντας χθες μία ανάρτηση στους "Μαμά...δες, Μπαμπά...δες" με τίτλο "Αν είχα το παιδί μου να το μεγαλώσω ξανά από την αρχή" άρχιζαν να γυρίζουν διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου. Γύρισα πίσω 9 χρόνια, την ημέρα που αντίκρισα για πρώτη φορά την πρώτη μου κόρη..... Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι αυτό το μικρό κοκκινωπό πλασματάκι με το κατάμαυρο μαλλί που κοιμόταν στο κουνάκι του νοσοκομείου ήταν δικό μου. Ότι ήμουν μανούλα. 

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ με το που είδα το μωρό μου ένιωσα μια τεράστια ευθύνη απέναντι του. Μια ευθύνη αγάπης. Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν με απεριόριστη αγάπη. Ακόμα κι όταν το παιδί σας γυρίσει, πάνω στα νεύρα του (ω, ναι και τα παιδιά νευριάζουν!) και σας πει ότι δεν σας αγαπάει-δεν το εννοεί φυσικά-εσείς ποτέ δεν πρέπει να του απαντήσετε αρνητικά. Πάντα με το χαμόγελο στα χείλη σας του λέτε: "Δεν πειράζει, εγώ σ' αγαπώ και για τους δύο!"

Μπορεί να εργάζομαι και να λείπω πολλές ώρες από το σπίτι, μπορεί ο άντρας μου να περνάει περισσότερες ώρες με τις κόρες μας, αλλά όταν είμαι κοντά τους θέλω να περνάμε το χρόνο μας όσο καλύτερα γίνεται. Βέβαια έχω και τις δουλειές του σπιτιού που δεν τελειώνουν οι ρημάδες ποτέ αλλά προσπαθώ πάντα να αφιερώσω έστω και μισή ώρα στην κάθεμιά. Είτε για να διαβάσουμε μαζί τα μαθήματα τους, είτε για να παίξουμε στον υπολογιστή, είτε για να δούμε τηλεόραση, είτε για να διαβάσουμε ένα βιβλίο, είτε για να ακούσουμε μουσική και να χορέψουμε, είτε για να μαγειρέψουμε παρέα! Εγώ είμαι και της άποψης ότι ο χρόνος που πρέπει να αφιερώνουμε στα παιδιά δεν μετριέται τόσο από την ποσότητα όσο από την ποιότητα του. Και τα παιδιά με το πέρασμα του χρόνου αναγνωρίζουν ότι δεν γίνεται να είναι το κέντρο του κόσμου των γονιών και ότι οι γονείς τους έχουν κι άλλες υποχρεώσεις πέραν αυτών. Αλλά πάντα και πάνω από όλα, εγώ προσωπικά, βάζω τα παιδιά μου! Τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν λιγάκι.

Αν είχα, λοιπόν, τις κόρες μου να τις μεγαλώσω ξανά από την αρχή, το μόνο που θα άλλαζα θα ήταν το εξής. Δεν θα γυρνούσα στη δουλειά τόσο γρήγορα στη δεύτερη κόρη. Θα έμενα να τη μεγαλώσω εγώ, να πέρναγα περισσότερο χρόνο μαζί της όντας μωρό. Αν μπορούσα να το κάνω αυτό. Πήγα για δουλειά όταν η Ναντίνα ήταν τριών μηνών-ακόμα δεν ίσχυε το εξάμηνο βλέπετε-και όσο κι αν προσπαθώ να το κρύψω μου στοίχισε αρκετά. Στην πρώτη κόρη δεν δούλευα και κάθισα μαζί της για δύο χρόνια περίπου! Για αυτό αναρωτιέμαι συχνά πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός και πόσο γρήγορα μεγαλώνουν τα παιδιά μου!

Τώρα, που είναι μεγαλύτερες πλέον, κάνουμε πολλά πράγματα μαζί. Η μικρή βέβαια ακόμα κοιμάται νωρίς το βράδυ αλλά παρόλα αυτά και το παραμύθι μας διαβάζουμε και χρόνο προλαβαίνουμε να αφιερώσουμε η μία στην άλλη. Με τη μεγάλη όμως τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Ειδικά τον τελευταίο ένα μήνα...... ίσως και λίγο παραπάνω. 

Βλέπετε εδώ και ένα χρόνο της έχω κολλήσει το σαράκι του Harry Potter και έχει διαβάσει σχεδόν όλα τα βιβλία του. Λέω σχεδόν, γιατί τώρα διαβάζουμε το τελευταίο. Μαζί! Μέχρι τώρα, τα διάβαζε μόνη της. Συμφωνήσαμε το τελευταίο να το διαβάσουμε μαζί. Εγώ να διαβάζω και εκείνη να ακούει. Ευκαιρία βρήκα και εγώ να δω πόσες διαφορές είχε το βιβλίο από τις ταινίες..... 

Η μία σχεδόν ώρα που αφιερώνουμε στο να διαβάσουμε ένα ή δύο κεφάλαια (χθες έγιναν τρία!!!) είναι από τις καλύτερες της μέρας μου. Χωρίς να θέλω να "ρίξω" τη μικρή ε; Θα έρθει και η δική της ώρα για κάτι τέτοιο!

Ειλικρινά σας μιλάω, αισθάνομαι ότι πραγματικά της αφιερώνω πολύτιμο χρόνο, διαβάζοντας της τα κεφάλαια του βιβλίου. Εκείνες τις στιγμές είμαστε οι καλύτερες φίλες. Κάνουμε την καλύτερη παρέα. Γελάμε, συγκινούμαστε, έχουμε απορίες, αγωνιούμε για το τι θα γίνει παρακάτω, αν και σε μέσες άκρες ξέρουμε τη συνέχεια! Τώρα, κοντεύουμε να τελειώσουμε το βιβλίο-τα τρία κεφάλαια μάλλον υπερβολή ήταν!-και όταν πλέον τελειώσει....... θα μου λείψει το βραδυνό παρεάκι μου!


Αν και η κόρη μου είχε μια καταπληκτική ιδέα..... Να ξεκινήσουμε-ευκαιρία να πάρουμε και το πρώτο βιβλίο του Harry Potter, που δεν το έχουμε-και να τα διαβάσουμε ξανά όλα μαζί. Ένα προς ένα!!! Η φράση που είπε κιόλας ήταν η εξής:

"Ευκαιρία, μαμά, να τα διαβάσεις κι εσύ!"

Δελεάστηκα από την πρόταση της. Μου αρέσει η παρέα της και φυσικά της αρέσει και η δική μου παρέα. Η παρουσία μου μέσα στο δωμάτιο της. Ο χρόνος που της αφιερώνω. Αισθάνεται ότι εκείνες τις στιγμές με έχει αποκλειστικά δική της. Και είμαι αποκλειστικά δική της...... Χθες επειδή έψηνα και μπιφτέκια στο φούρνο πηγαινοερχόμουνα και στο τέλος μου την είπε λιγάκι....... Δεν θα το ξανακάνω, σας το υπόσχομαι, απλά άργησα να βάλω το φαγητό της επόμενης μέρας γιατί είχα ραντεβού με τον οδοντίατρο.

Το Σαββατοκύριακο, πάνω σε μια μικρή σύγκρουση που είχα με τον άντρα μου, του πέταξα μία φράση που την πιστεύω ακράδαντα.....

"Προτιμώ να περνάω δημιουργικά το χρόνο μου με καλή παρέα-εννοώντας τα παιδιά μου και τις φίλες μου και τον ίδιο-παρά να κάνω συνέχεια δουλειές στο σπίτι".

Σαν ενήλικες έχουμε υποχρεώσεις, μερικές μας φαίνονται και βουνό κιόλας, αλλά κάποιες από αυτές μπορεί να περιμένουν λιγάκι, ή να γίνουν κάποια άλλη χρονική στιγμή. Είναι πολύ σημαντικό να περνάμε εμείς καλά και περισσότερο τα παιδιά μας που μας αναζητούν, ειδικά όταν εργαζόμαστε και λείπουμε αρκετές ώρες. Αφιερώστε χρόνο στα παιδιά, ποιοτικό χρόνο. Διαβάστε βιβλία, ζωγραφίστε, χορέψτε, τραγουδήστε, πηγαίνετε βόλτες μαζί τους, ή απλά καθίστε μαζί τους. Δώστε τους να καταλάβουν ότι είστε δίπλα τους, κοντά τους, ότι θέλετε να ρουφήξετε τις στιγμές που περνάτε μαζί. Το ίδιο θα κάνουν κι εκείνα. 

Και μετά θα νιώσετε γεμάτοι, πλήρεις με φουλ αγάπη, την οποία θα θέλετε να μοιραστείτε με όλους γύρω σας! Τίποτα δεν με χαλαρώνει περισσότερο από το χαμόγελο και την αγκαλιά των παιδιών μου. Όταν χάνομαι στην αγκαλιά τους νιώθω ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου! Χαρίστε τους τον εαυτό σας, τον πραγματικό σας εαυτό-μη κρύψετε τίποτα-και δεν θα χάσετε. Αντίθετα θα κερδίσετε. Θα κερδίσετε πολλά!!!!!