30 Μαΐ 2011

Διαγωνισμός Mamma El

Το δώρο του διαγωνισμού.
Δεν είναι υπέροχο;

Ξεκίνησα αυτό το ιστολόγιο, για να μπορέσω να μοιραστώ στο διαδίκτυο, τις γνώσεις μου πάνω στην παιδαγωγική επιστήμη που παρόλο που σπούδασα τρία χρόνια δεν κατάφερα ποτέ να την εξασκήσω σαν επάγγελμα. Από μικρή η μεγάλη μου αγάπη ήταν τα παιδιά. Μάλιστα, η μαμά μου, έλεγε ότι έχω το κοκκαλάκι της νυχτερίδας!

Με τον καιρό, το ιστολόγιο, μετατράπηκε σε ημερολόγιο καταγράφοντας την καθημερινότητα μου με τις κόρες μου, με την οικογένεια μου και με τους φίλους μου. Για να μη χαθούν, όμως, τα τόσα άρθρα που είχα δημοσιεύσει εδώ και 1 1/2 χρόνο, δημιούργησα το Mamma El Press και μετέφερα όλα τα άρθρα εκεί.

Σήμερα, λίγο πριν το Mamma El κλείσει τα 2 του χρόνια, οι αναγνώστες μου έφτασαν τους 200+1! Και πολύ το χαίρομαι. Ξέρω ότι κάποιοι, κάποιες, υπάρχουν στην άπειρη οικογένεια του διαδικτύου που με διαβάζουν. Που σπαταλούν λίγο από τον πολύτιμο χρόνο τους και ενδιαφέρονται για αυτά που γράφω. Πριν λίγο καιρό, αγοράσαμε με την κουμπάρα μου, από τη γλυκύτατη Έλενα ένα sling για να μπορεί να μεταφέρει τα διδυμάκια της αλλά και για να τη βοηθάει να έχει ελεύθερα τα χέρια της όταν θέλει να κατεβάσει το καρότσι και να πάνε όλοι μαζί βολτούλα!

Η Έλενα με τη βοήθεια της μητέρας της δημιουργούν απίστευτα σχέδια στα sling αλλά δέχονται και προτάσεις από τις μαμάδες που θέλουν κάτι ξεχωριστό για τα μωρούλια τους. Οι τιμές τους είναι πολύ προσιτές και θα τη βρείτε στο facebook στη σελίδα της Hug Slings Paraskevopoulou Elena

Η Mamma El  για να ευχαριστήσει τους αναγνώστες της τους προσφέρει, με τη βοήθεια της Έλενας, ένα sling!
Εσείς δεν έχετε παρά να συμπληρώσετε την παρακάτω φόρμα:



Καλή επιτυχία!

26 Μαΐ 2011

Αγανακτισμένοι στην Ελλάδα!

Φωτό : poulitaria.blogspot.com
Οι Ισπανοί φώναξαν πριν μερικές μέρες ότι εμείς οι Έλληνες κοιμόμαστε και πρέπει να κάνουν ησυχία για να μην μας ξυπνήσουν! Αλλά τελικά, όχι μόνο ησυχία δεν έκαναν, αλλά η φωνή τους έφτασε μέχρι τα δικά μας αυτιά. Και δεν μας τα χάϊδεψαν! Αντίθετα, μας ξύπνησαν για τα καλά! Θέλω να το πιστέψω αυτό!

Και ξεκίνησε, σε όλη την Ελλάδα, μια πρωτοφανής κινητοποίηση πολιτών. Κάποιοι, την πρώτη ημέρα (Τετάρτη 25 Μαϊου), είχαμε τις αμφιβολίες μας. Δεν έχουν συμβεί και λίγα τον τελευταίο καιρό. Αλλά όλοι μας διέψευσαν. Λίγη προσπάθεια χρειάζεται από όλους μας και τελικά μπορούμε να καταφέρουμε πολλά και χωρίς να χρειαστεί να καταφύγουμε στη βία. Η αστυνομία όμως ήταν εκεί, παρών, για να αποφύγει τα χειρότερα. Χαρακτηριστική είναι η φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στο childit.gr με τίτλο "Τα παιδιά στους αγανακτισμένους πολίτες" και την περιγραφή:

Τα ΜΑΤ παραμένουν σε εγρήγορση φοβούμενοι τα χειρότερα. Ο εχθρός μπορεί να βρίσκεται μόλις μισό μέτρο από κάτω σου. (Αν δείτε τη φωτογραφία θα καταλάβετε....... )

Και να είναι στην πραγματικότητα μισό μέτρο ύψος!!!!!!

Δυστυχώς, δύο μέρες τώρα δεν έχω καταφέρει να παρευρεθώ στην πλατεία Συντάγματος, παρόλο που φεύγοντας από το γραφείο περνάω από εκεί. Πρέπει να γυρίσω σπίτι, στην οικογένεια, στο σύζυγο, στα παιδιά και στις υποχρεώσεις. Θέλω όμως να είμαι εκεί. Μαζί με την οικογένεια μου. Θα το καταφέρω και αυτό! 

Την Κυριακή 29 Μαϊου θα γίνει προσπάθεια Πανευρωπαϊκής κινητοποίησης! Μαζί και εμείς! Σαν μια γροθιά! Αλλά αυτή τη φορά θα φωνάξουμε εμείς στους 300 για να ξυπνήσουν!

Η αρχή έγινε! Σίγουρα θα έχει και συνέχεια! Και όπως είπε ένας φίλος το πρωί στο facebook:

Το νερό ήδη σχημάτισε ποταμάκια! 
Άντε να ενωθούν τα ποταμάκια και να σχηματιστούν ποταμοί και χείμαροι... 

Ξεκίνησε!


24 Μαΐ 2011

Αν η μαμά ήταν......

Την ιδέα την πήρα από τη Μαρίνα και το "Περι..... Νηπιαγωγών" και την καταπληκτική της ανάρτηση για τη γιορτή της μητέρας με τίτλο "Αν η μαμά ήταν (ανάδυση γραφής)-Γιορτή της μητέρας"

Άργησα λίγο αλλά τελικά βρήκα χρόνο να καθίσω με τις μικρές μου και να μου γράψουν κι εκείνες το πως με βλέπουν!

Η Νεφέλη λοιπόν:

Και η Ναντίνα:








20 Μαΐ 2011

Αυτά είναι τα παιδιά του σωλήνα;



Πριν δύο χρόνια, σε ένα forum, η Βίκυ είχε γράψει ένα θέμα με τίτλο "Πάντα είχα αυτή την απορία!!!!":

"Σας παραθέτω πιο κάτω τα λόγια μια γυναίκας που προσπαθεί να αποκτήσει ένα μωρό με υποβοηθούμενη μέθοδο.... μέχρι σήμερα δεν τα έχει καταφέρει!

Είμαι στο φανάρι. Πρώτη μου φορά περνάω από αυτόν τον δρόμο. Έχω σταματήσει και περιμένω τη σειρά μου. 
Ανάβει το φανάρι περνάνε τρεις, εγώ τίποτα. Έτυχε αναρωτιέμαι. Την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεχτική.
Ανάβει δεύτερη φορά, περνάνε πέντε, πάλι εγώ τίποτα. Έχει αρχίσει να βρέχει και έχω μελαγχολήσει.
Πεισμώνω. Την επόμενη φορά θα τρέξω για να προλάβω σκέφτομαι. 
Ανάβει τρίτη φορά περνάνε αρκετοί.
Έχει βγει ήλιος και είναι πιο υποφερτά. Αλλάζω φανάρι, για καλό και για κακό πάω στο διπλανό. 
Από εδώ θα περάσω πιο εύκολα σκέφτομαι. 
Ανάβει πάλι, πάλι τίποτα. 
Εγώ καθηλωμένη στη θέση μου. Έχω αρχίσει να κουράζομαι και οι κακουχίες της αναμονής είναι εμφανείς στο κορμί και στο πρόσωπο μου.
Αισθάνομαι ένα χέρι να σφίγγει το δικό μου. Γυρίζω, είναι ο άντρας μου "Μαζί θα το περάσουμε", μου λέει, "Δεν είσαι μόνη σου". 
Ανάβει για άλλη μια φορά, τίποτα. Αυτή τη φορά είμαι πιο δυνατή και σίγουρα θα τα καταφέρω.
Ξαφνικά ακούω φωνές πίσω μου. Γυρίζω. 
Δεν είμαστε μόνοι μας με τον άντρα μου. Είστε όλες εσείς που με ενθαρρύνετε και με σπρώχνετε να περάσω.
Αυτή η φορά είναι δική μου σκέφτομαι και κλείνω τα μάτια την ώρα που ανάβει το φανάρι.............

Όταν τελικά τα κατάφερα κι εγώ μετά από 17 σπερματεγχύσεις, δύο αποβολές... πολλά χειρουργεία και μια εξωσωματική..... και ενώ τα μωρά μου ήταν περίπου 7 μηνών βγήκαμε μια βόλτα στην πλατεία της πόλης.... τρέχοντας βλέπω μια οικογενειακή φίλη να κατευθύνεται προς τα εμάς και να ρωτά με μια έκφραση έκπληξης στο πρόσωπο της.... 

"Αυτά είναι τα παιδιά του σωλήνα;"

Η απορία μου είναι η εξής.... διαφέρει ένα παιδί που έρχεται στον κόσμο μετά από φυσιολογική σύλληψη με ένα παιδί που ήρθε υποβοηθούμενα; Είναι τελικά τα δικά μου παιδιά (και τόσων άλλων) παιδιά της καρδιάς μας ή όπως είπε η φίλη "του σωλήνα";
Αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι ότι πριν κάνω παιδιά ήμουν ήδη μητέρα... πριν ή μετά από κάθε αποτυχημένη προσπάθεια.... ονειρευόμουν... ονειρευόμουν τη μέρα του τοκετού... το παιδί μου μέσα στην αγκαλιά... ονειρευόμουν όλα όσα ήθελα να του προσφέρω υλικά ή όχι... ονειρευόμουν τις βόλτες στις παιδικές χαρές.... τα βράδια μαζί του διαβάζοντας παραμύθια της γιαγιάς..... ονειρευόμουν... μόνο αυτό είχα άλλωστε!!!
Ευτυχώς για εμένα το όνειρο έγινε πραγματικότητα!"

Η Βίκυ εδώ και δύο χρόνια έχει δημιουργήσει το δικό της χώρο, το δικό της forum, και προσπαθεί μέσα από αυτό να βοηθήσει κι άλλες γυναίκες που λαχταρούν να αποκτήσουν ένα δικό τους παιδί αλλά δεν το καταφέρνουν. Θα τη βρείτε στο www.mitrotita.gr


19 Μαΐ 2011

Αναμνήσεις...............


Η γέννηση της Ναντίνας μου!

Σαν σήμερα, ακριβώς πριν από ένα μήνα, και περίπου την ίδια ώρα αντικρίσαμε τα διδυμάκια της κουμπαρούλας μου. Τα μωράκια μεγαλώνουν μια χαρά, έφτασαν κιόλας τα 3 κιλά και κάτι το καθένα και οφείλω να ομολογήσω ότι είναι αρκετά ζωηρούλια για την ηλικία τους. 

Και όλα αυτά μου θυμίζουν την περίοδο που ερχόταν στον κόσμο η δεύτερη κορούλα μου, η Ναντίνα μου, ακριβώς πριν από 5 χρόνια και κάτι μήνες....... Όταν έμεινα έγκυος στη Ναντίνα, ειλικρινά σας μιλάω, ήταν κάτι που δεν το περιμέναμε, καθώς δεν κάναμε καν προσπάθειες για δεύτερο παιδί. Όχι ότι δεν θέλαμε, αλλά δεν το επιδιώκαμε κιόλας! Δεχτήκαμε όμως με χαρά την ανακοίνωση ότι θα αποκτήσουμε και δεύτερο παιδάκι. Γενικά, ήταν μια εγκυμοσύνη που εξελίχθηκε φυσιολογικά, αν εξαιρέσουμε μια περίοδο γύρω στον πέμπτο μήνα που είχα κάποιες ήπιες συσπάσεις και έπρεπε να πάρω κάτι χαπάκια για ένα μικρό χρονικό διάστημα. Πλέον είχα αλλάξει γιατρό, με είχε μαγέψει ο γιατρός της κουμπάρας μου (της νονάς της Ναντίνας), που τον είχα γνωρίσει όταν είχα πάει στο μαιευτήριο να δω την ίδια και το γιο της. Στη συνέχεια, επειδή έφυγε για κάτι σεμινάρια στο εξωτερικό-ήταν βλέπετε στρατιωτικός γιατρός και δεν μπορούσε να αρνηθεί στην υπηρεσία του-με ανέλαβε ένας πολύ καλός του φίλος-πλέον συνεργάτης του στο ιατρείο-και μου φέρθηκε τόσο άψογα που όταν έφτασε η ώρα να γεννήσω δεν φοβόμουν καθόλου, όπως στη γέννα της μεγάλης μου κόρης.

Η καισαρική είχε κανονισθεί για τις 3 Ιανουαρίου του 2006. Έτσι κατάφερα να περάσω τις γιορτές με την οικογένεια μου και τη μεγάλη μου κορούλα. Τα χαράματα της 3ης Ιανουαρίου ετοιμαστήκαμε με το σύζυγο για να πάμε στο μαιευτήριο. Στο σπίτι με τη Νεφέλη μου ήταν οι γονείς μου, οι οποίοι θα την ξυπνούσαν λίγο αργότερα, για να την πήγαιναν στον παιδικό σταθμό και να ερχόντουσαν και εκείνοι στο νοσοκομείο. Φτάσαμε κατά τις 7 στο μαιευτήριο και μέχρι να με παραλάβουν τα λεπτά περνούσαν αργά και βασανιστικά. Γύρω μου υπήρχαν πολλές γυναίκες στην ίδια κατάσταση με εμένα μαζί με τους άντρες τους, άνθρωποι που περίμεναν με λουλούδια στα χέρια και γιατροί που μπαινόβγαιναν βιαστικοί. Κάποια στιγμή άνοιξε η μεγάλη συρόμενη πόρτα που χώριζε την αίθουσα αναμονής από τις αίθουσες τοκετών και μια νοσοκόμα ντυμένη στα πράσινα φώναξε το όνομα μου. Σηκώθηκα, χαιρέτισα τον αντρούλη μου και η μεγάλη πόρτα έκλεισε πίσω μου.

"Και τώρα;" αναρωτήθηκα. Εντάξει, το ομολογώ φοβόμουν λιγάκι! Δεν πέρασα και λίγα την προηγούμενη φορά! Με άφησαν να περιμένω για λίγο σε μια καρέκλα, μέχρι να μου φέρουν μια ροζ ρομπίτσα και λευκές παντοφλίτσες. Μετά ακολούθησα την κοπέλα σε ένα μικρούλι δωμάτιο, όπου ξεντύθηκα, έβαλα τα ρούχα μου σε μια τσάντα του μαιευτηρίου, φόρεσα τη ρομπίτσα και τις παντοφλίτσες και περίμενα να έρθουν για να με ετοιμάσουν. Δεν πέρασε λίγη ώρα και η πόρτα του δωματίου άνοιξε και μια γλυκύτατη κοπελίτσα μπήκε μέσα κρατώντας στα χέρια της μια λεκανίτσα με ζεστό νερό και ένα ξυραφάκι. 

"Το κλασικό ξύρισμα" σκέφτηκα!

Αφού τελειώσαμε και με αυτό, με άφησε για λίγο μόνη μου-πολύ λίγο το ορκίζομαι-και μετά επέστρεψε για να με οδηγήσει προς το χειρουργείο. Τα χαρτιά μου ήταν έτοιμα στη ρεσεψιόν της πτέρυγας και ως προς μεγάλη μου έκπληξη ακριβώς δίπλα στο γραφείο της προϊσταμένης με περίμενε ο γιατρός μου! Με πήρε από το χέρι, αγκαζέ, και πήγαμε παρεούλα μέχρι το χειρουργείο. Κάτι που δεν είχα ζήσει στην πρώτη μου γέννα! Σταματήσαμε λίγο έξω από το χειρουργείο για να μου βάλουν τα ειδικά "σκουφάκια" ποδιών, προκειμένου να είμαι και κάπως αποστειρωμένη για να μπω μέσα......... Γνώρισα και την αναισθησιολόγο και ετοιμαστήκαμε για την επισκληρίδιο. Με έβαλε να καθίσω στο κρεβάτι και να καμπουριάσω ώστε να μπορέσει να βρει τον κατάλληλο σπόνδυλο για να περάσει την αναισθησία. Για καλό και για κακό ζήτησε από μια νοσοκόμα να με "ακινητοποιήσει" στο κρεβάτι κρατώντας με από τους ώμους και "κλειδώνοντας" τα πόδια μου. Σχεδόν δεν κατάλαβα τίποτα, παρόλο, που οπως μου είχε πει η αναισθησιολόγος, ίσως να ένιωθα κάτι σαν ηλεκτρικό ρεύμα, την ώρα που θα έβαζε το φάρμακο.  Λίγο σαν να παγώνω ένιωσα. Τίποτα άλλο!

Η νοσοκόμα που με κράταγε ακίνητη, τώρα με ξάπλωνε στο κρεβάτι, καθώς η αναισθησία είχε αρχίσει τη δράση της, και αισθανόμουν τόσο μουδιασμένη που δεν μπορούσα να κουνηθώ εύκολα. Αφού δοκίμασαν αν όντως η αναισθησία ήταν μια χαρά ξεκίνησαν τη διαδικασία της καισαρικής. Ο γιατρός μου, που είχε εξαφανιστεί για λίγο, έκανε ξανά την παρουσία του μαζί με το συνεργάτη του. Μια νοσοκόμα ήταν δίπλα μου σε όλη τη διαδικασία, και εκτός από την ενθάρρυνση που μου έδινε, μου έλεγε και τα βασικά, όπως τη λέξη "ξεκίνησαν" κλπ. Κάποια στιγμή άκουσα από τα χείλη της:

"Τώρα θα αισθανθείς ένα μεγάλο τράβηγμα, σαν να βγαίνει ο φελός από το μπουκάλι, και θα ακούσεις το μωρό σου"

Περιττό να σας πω ότι δεν κατάλαβα τίποτα παρά μόνο όταν άκουσα κάτι σαν νιαούρισμα κατάλαβα ότι  αυτό ήταν το κοριτσάκι μου! Μετά από τη δική μου σκέψη, ήρθε και η επιβεβαίωση της νοσοκόμας. Για λίγο την έχασα, δεν την άκουγα, νόμιζα ότι έπαθε τίποτα, αλλά ξαφνικά μια μουρίτσα κόλλησε πάνω στη δική μου και μια φωνή μου έλεγε:

"Κυρία ........................ αυτή είναι η κορούλα σας!!!!"

Δεν πρόλαβα να την χορτάσω και μου την πήραν για να την πλύνουν, να τη ζυγίσουν και να τη ντύσουν. Το επόμενο ραντεβού μας ήταν πλέον στο δωμάτιο, που προσπαθούσα να σηκωθώ για να την πάρω αγκαλιά και δεν μπορούσα. Αναρωτιόμουν που ήταν επιτέλους η μαμά μου, η νοσοκόμα, κάποιος τελοσπάντων για να μου τη δώσει να την κρατήσω. Τόσο πολύ το λαχταρούσα, που κάποιος πρέπει να άκουσε τις σκέψεις μου. Τότε εμφανίστηκε μια νοσοκόμα, πήρε το μωρό μου από το "πυρεξάκι" του και το τοποθέτησε ακριβώς πάνω στην καρδιά μου. Η μικρούλα μου κούρνιασε και ηρέμησε στο χτύπο της, άνοιξε τα ματάκια της και κοιταχτήκαμε για πρώτη φορά!

Υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία από αυτό;


17 Μαΐ 2011

Οφθαλμαπάτες!!!!

Ένας λόγος που αγοράσαμε το σπιτάκι μας, σχεδόν ένα χρόνο πριν, ήταν και το παρκάκι με την παιδική χαρά, που βρίσκεται ακριβώς στα πόδια μας! Σχεδόν καθημερινά λοιπόν, το επισκεπτόμαστε μαζί με τις μικρές και την παρέα τους. Εκτός από την παιδική χαρά, διαθέτει και μεγάλο χώρο με γρασίδι που προσφέρεται για πολλά................


Ακόμα και για γιόγκα!!!!!!

Τους έλεγα να κάνουν και Οοοοοοοομμμμμμμμμμμμμ αλλά περισσότερο σε μουρμούρισμα τους βγήκε....... Η Νεφέλη μάλιστα μου έλεγε:

"Μαμά, με τη γιόγκα δεν χαλαρώνουμε απλώς, ελέγχουμε και τις δυνάμεις μας!!!!"









Χθες το απόγευμα πήγαμε στην οφθαλμίατρο, για τις σχετικές βεβαιώσεις των σχολείων, αλλά και για μια προληπτική εξέταση. Γυρνώντας στο σπίτι, καθίσαμε λίγο στο εν λόγω παρκάκι, μαζί με μια φίλη-μαμά και τα κορίτσια της. Ρωτάει λοιπόν, η φιλή-μαμά τι κάναμε εκεί. Και η δικιά μου της απαντάει:

"Η Ναντίνα έχει οφθαλμαπάτες!"


16 Μαΐ 2011

Τελικά είναι καλό να είσαι γονιός!


Έλαβα μια πρόσκληση από τη newagemama για να γράψω 12 λόγους που τελικά, σε όσους είναι γονείς, τους κάνει καλό! Πιστή, λοιπόν, στο ραντεβού μου-αν και με μια μικρή καθυστέρηση-θα προσπαθήσω να απαριθμήσω 12 λόγους που μου κάνει καλό το να είμαι γονιός! Γενικά δεν είμαι καλή στην αρίθμηση αιτιών αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρω. 

Γονέας ή γονιός λέγεται ο πατέρας ή η μητέρα, κάποιος που γεννά, τίκτει, ή ανατρέφει και μεγαλώνει ένα τέκνο. Κι όμως, είναι πολύ περισσότερα από αυτό! Ένας γονιός δεν οφείλει μόνο να αναθρέψει και να μεγαλώσει το παιδί του. Οφείλει να του γνωρίσει τον κόσμο, να του δώσει γερές βάσεις και να το αφήσει να απλώσει τα φτερά του ελεύθερα. Να του χαρίσει απλόχερα την ανεξάντλητη αγάπη και στοργή του. Να το μάθει να αγαπάει τη ζωή, τους γύρω του, την κάθε του ανάσα! Να είναι εκεί όποτε χρειάζεται, να το στηρίζει στις δυσκολίες ανοίγοντας του μια χαραμάδα για να μπει το φως της ελπίδας και της αισιοδοξίας. Να έχει ανοιχτά τα αυτιά του για να ακούει και ορθάνοιχτα τα χέρια του για να αγκαλιάζει τρυφερά. Αυτοί και ακόμα περισσότεροι λόγοι θα έπρεπε να υπάρχουν στη σημασία της λέξης Γονέας ή γονιός. Δεν είναι πάντα εύκολο να είναι κάποιος γονιός. Τα παιδιά δεν έρχονται στον κόσμο με οδηγίες χρήσεως. Δεν είναι ένας ρόλος που μαθαίνεις να τον κάνεις καλά. Ζώντας καθημερινά με τα παιδιά του, ένας γονιός, ανακαλύπτει πως να γίνει καλύτερος. 

Για να δούμε λοιπόν...................

1. Ανακαλύπτεις πτυχές του εαυτού σου που δεν φανταζόσουν ποτέ!

2. Αισθάνεσαι ολοκληρωμένος σαν άνθρωπος και δεν ζητάς τίποτα περισσότερο. Απλώς έχεις τα ΠΑΝΤΑ!

3. Ερωτεύεσαι παράφορα τη ζωή!

4. Βλέπεις έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο μέσα από τα μάτια των παιδιών σου. Και αφήνεσαι να σε παρασύρουν στην αχαλίνωτη φαντασία τους.

5. Ξεκινάς την κάθε σου μέρα χαμογελώντας!

6. Τελειώνεις την κάθε σου μέρα με τρυφερότητα, αγκαλιές και φιλιά!

7. Ανακαλύπτεις ότι το ένστικτο σου, από εδώ και πέρα, δεν πρόκειται να σε διαψεύσει ποτέ.

8. Ακόμα κι όταν νιώθεις ότι θα εκραγείς από θυμό και αγανακτείς με τα καμώματα τους, υπάρχει μια απειροελάχιστη στιγμή που σε κάνει να ξεχάσεις γιατί είχες θυμώσει εξαρχής και καταλήγεις να γελάς με την ψυχή σου!

9. Λατρεύεις να ασχολείσαι με κάθε εργασία που έχουν για το σχολείο και κατακλύζεσαι από μια αστείρευτη πηγή έμπνευσης και φαντασίας. Βασικά λατρεύεις να δημιουργείτε ΜΑΖΙ!

10. Φουσκώνεις από περηφάνια κάθε φορά που σου εκμυστηρεύονται πόσο ευγενικό, καλόκαρδο, γενναιόδωρο είναι το παιδί σου. Ξέρεις ότι έχεις βάλει κι εσύ το λιθαράκι σου!

11. Μαθαίνεις ξανά πόσο κάνει 1+1, πως κλίνονται τα ρήματα, ποια εποχή και γιατί λέγεται νεολιθική, πως λέγεται στα αγγλικά η ακρίδα, τι σημαίνει πουαντιγισμός και τι είναι η Λαμπρή!

12. Κάθε μέρα ανακαλύπτεις έναν ακόμα λόγο που τελικά είναι καλό να είσαι γονιός!

Γιατί γονιός δεν γεννιέσαι, ΓΙΝΕΣΑΙ!


12 Μαΐ 2011

Κάθε μέρα μια θετική σκέψη!


Πολλά συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και σίγουρα όλοι μας χρειαζόμαστε θετικές σκέψεις! Η θετική σκέψη κάνει τον άνθρωπο πιο δημιουργικό, ανοίγει νέους ορίζοντες, δίνει έμπνευση και όσο εξασκούμαστε σε αυτήν, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε ταλέντα, συνήθειες και δυνάμεις που δεν ξέραμε ότι έχουμε, γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας και υιοθετούμε ένα  θετικό τρόπο ζωής.

Ο δρόμος για την ψυχική υγεία δεν προϋποθέτει να μειώσεις τις προσδοκίες σου, αλλά να μη σε πιάνει εμμονή προκειμένου να τις πετύχεις.

Και οι καλύτερες ιδέες καταστρέφονται από το δογματισμό.

Όταν μας βρίσκει μια ατυχία, η πρώτη φυσική αντίδραση είναι: "Γιατί σε εμένα;"
Μια ρητορική ερώτηση που στην πραγματικότητα σημαίνει:
"Δεν έπρεπε με κανέναν τρόπο να συμβεί αυτό σε εμένα!"
Ωστόσο, δοκιμάστε να ρωτήσετε: "Γιατί ΟΧΙ σε εμένα;"

Όταν απαιτείς από τους άλλους ένα συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς, τους στερείς το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής.

Αν όταν βρίσκεσαι με άλλους πιέζεις τον εαυτό σου να πει κάτι ενδιαφέρον την ώρα που ετοιμάζεσαι να μιλήσεις, τελικά θα βυθιστείς στη σιωπή.

Είσαι ξεχωριστός για τον εαυτό σου αλλά όχι και για το σύμπαν.
Έτσι, αν πιστεύεις ότι το σύμπαν θα σου δώσει αυτό που θέλεις επειδή είσαι ξεχωριστός, ετοιμάσου για μεγάλο χαστούκι.

Οι απαιτήσεις βάζουν σε κίνδυνο τη σωματική και ψυχική σου υγεία, γιατί σε αναγκάζουν να προχωρήσεις σε στιγμές που μπορεί να χρειάζεσαι να χαλαρώσεις.

Ο δογματισμός είναι μείζον εμπόδιο στη συναισθηματική ωρίμανση. 
Προσοχή όμως γιατί μπορεί να είσαι δογματικός κατά του δογματισμού.

Αν κάτι συνέβη, έπρεπε να συμβεί, γιατί όλες οι συνθήκες το προετοίμαζαν να συμβεί. 
Για αυτό το λόγο δεν έχει νόημα να επιμένεις ότι δεν έπρεπε να γίνει αυτό που έγινε. 
Αντίθετα, μάθε από αυτό για να μη σου ξανασυμβεί στο μέλλον.

Πολλές φορές πιστεύουμε ότι είμαστε άτρωτοι σε ορισμένα αρνητικά γεγονότα της ζωής, κι όταν μας συμβούν, λέμε:
"Δεν περίμενα ποτέ ότι θα μου συνέβαινε αυτό".
Ωστόσο, δεν είμαστε άτρωτοι, κι αν το αποδεχτούμε αυτό, μπορούμε να είμαστε προσεκτικοί και να αποφεύγουμε όσα δυσάρεστα μπορούν να αποφευχθούν, ή να αντιμετωπίζουμε με ψυχραιμία τα αναπόφευκτα.

Όταν πιστεύουμε ότι είμαστε άτρωτοι και μας συμβεί κάτι κακό, ξαφνικά νιώθουμε τελείως ανυπεράσπιστοι.
Η αίσθηση αυτή προέρχεται από τη διάψευση της παντοδυναμίας.

8 Μαΐ 2011

Μάνα, μητέρα, μαμά, μανούλα.....



Μάνα. Μια τόσο μικρή λέξη που κρύβει μέσα της τόση δύναμη! Δύναμη ψυχική, πνευματική και σωματική. Δύναμη και ελπίδα για ένα καλύτερο κόσμο για μια κοινωνία πιο ανθρώπινη.

Η μάνα,  στα μάτια του παιδιού, είναι μια ακούραστη δύναμη, είναι ένας ποταμός που όλα τα καθαρίζει, τα εξαγνίζει, τα δροσίζει, τα βάζει στη θέση τους, τα τρέφει. 
Είναι το σταθερότερο στήριγμα στη ζωή του. Είναι δυο μάτια που θα το θαυμάσουν, δυο χείλη που θα το παινέψουν, δυο αφτιά που θα το ακούσουν ακούραστα. Η μάνα είναι μια αέναη πηγή αγάπης και προσφοράς.


Στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Αυτή ήταν και η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρας.
Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή η αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.

Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο.
Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ού αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.

Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.

Εμείς, όμως, να δείχνουμε την αγάπη μας στη Μάνα μας όχι μόνο τη 2η Κυριακή του Μαΐου, αλλά κάθε μέρα και κάθε στιγμή, όπως και εκείνη μας δείχνει την αγάπη της κάθε στιγμή. Ανθοδέσμες, γλάστρες, σοκολατάκια είναι ασήμαντα δώρα μπροστά σε ένα φιλί και μια σφιχτή αγκαλιά που θα δίνουμε κάθε μέρα στη μάνα μας.




«Μάνα, μητέρα, μανούλα, μαμά
Όπως και να σε πω, είσαι εσύ.

Εσύ, που μου μετάγγισες τη ζωή,
Εσύ που μου ζωγράφισες τη ζωή.
Και σ’ ευχαριστώ για κάθε της χρώμα:
Για το πράσινο της ελπίδας και το γαλανό της γαλήνης,
Για το πορφυρό της αγάπης και το κόκκινο της ζεστασιάς,
Για το ροζ των ονείρων και το μοβ της γνώσης,
Για το γκρίζο της θλίψης και για το λευκό της χαράς!»


5 Μαΐ 2011

Σαν σήμερα.......


Σαν σήμερα, 5 Μαϊου 2011, ακριβώς πριν από ένα χρόνο, εγώ βρισκόμουν σε αυτή τη θέση που είμαι και σήμερα, και έγραφα στον υπολογιστή μου. Όχι στο ιστολόγιο αλλά κάπου αλλού! Δεν θυμάμαι τώρα που ακριβώς. Η μέρα στις 5 Μαϊου 2010 δε θύμιζε σε τίποτα τη σημερινή που είναι μουντή και βροχερή (τουλάχιστον στο κέντρο της Αθήνας). Γενικά η περσινή χρονιά, ήταν χρονιά αναταραχών στην πολύπαθη πρωτεύουσα. Απεργίες, πορείες, καταστροφές, δακρυγόνα. Τέτοια μέρα ήταν και η 5η Μαϊου 2010. Με μία διαφορά! Κάποιοι, γνωστοί άγνωστοι όπως τους λένε, αποφάσισαν να κάψουν όχι κάδους, όχι αυτοκίνητα αλλά ζωές.... Ζωές που δεν έφταιγαν σε τίποτα!

Η σημερινή ημέρα είναι μουντή, βροχερή, θλιβερή, πένθιμη, σαν να κλαίει και ο Θεός για τον άδικο χαμό  τριών συνανθρώπων μας που δεν έφταιγαν σε τίποτα. Που απλά αποφάσισαν να δουλέψουν και όχι να "απεργήσουν" όπως πρόσταζε η μέρα. Γιατί απλά αν αποφάσιζαν να "απεργήσουν" θα έχαναν τη δουλειά τους. Αλλά η μοίρα τους έπαιζε άλλο παιχνίδι. Εγώ σκέφτομαι ότι τελικά αν "απεργούσαν" τώρα η Παρασκευή, ο Νώντας, η Αγγελική (και το αγέννητο τότε μωρό της) θα χαιρόντουσαν τη ζωή τους. 

Μου έστειλαν προχθές την εκπομπή της Κυριακής του Θεοδωράκη (Πρωταγωνιστές) και ειλικρινά έκλαιγα, πανικοβλήθηκα, ανατρίχιασα στην ιδέα και μόνο ότι μερικές στάσεις παρακάτω εγώ εργαζόμουν ανέμελη στο γραφείο μου. Ακούγοντας τις μαρτυρίες των δημοσιογράφων, των εργαζόμενων στο βιβλιοπωλείο Ιανός (που επίσης κινδύνευσαν οι ζωές τους) να περιγράφουν τις καταστάσεις που έζησαν εκείνες τις στιγμές και δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου.

Για πολλές μέρες απέφευγα να περάσω από την οδό Σταδίου για να μην αντικρύσω τα χιλιάδες γράμματα, σημειώματα, λουλούδια, αρκουδάκια που είχαν αφήσει έξω από το μέρος που η Παρασκευή, ο Νώντας, η Αγγελική και το μωρό της μας "χαιρετούσαν" για πάντα! Κάποια στιγμή ο δρόμος μου με έφερε μπροστά από την τράπεζα.......Σταμάτησα! Βούρκωσα! Και μετά συνέχισα..... Έτσι απλά! Σήμερα, έχουν ξεκινήσει εργασίες αποκατάστασης του καταστήματος το οποίο όμως, όπως έχω ακούσει δεν θα λειτουργήσει.Απλά θα υπάρχει για να μας θυμίζει εκείνη τη μαύρη ημέρα. Σήμερα, τα υποκαταστήματα της συγκεκριμένης τράπεζας θα παραμείνουν κλειστά στη μνήμη της Παρασκευής, του Νώντα, της Αγγελικής και του μωρού της. Αυτό έγραφαν τα σημειώματα που είχαν κολλήσει στα κλειστά ρολά της τράπεζας στην Πανεπιστημίου. 

Έζησα εκείνες τις μέρες από πολύ κοντά. Την επόμενη της απεργίας, σταμάτησα στην Πανεπιστημίου να πάρω καφέ. Και μέσα στην καφετέρια ήταν συνάδελφοι της Παρασκευής, του Νώντα και της Αγγελικής, ντυμένοι στα μαύρα, θλιμμένοι, σκεπτικοί, μη θέλοντας να πιστέψουν ότι δεν θα τους ξαναδούν, συζητούσαν χαμηλόφωνα. Παρόλα αυτά όμως τα βλέμματα τους μαρτύρουσαν αυτό που έλεγαν μεταξύ τους! Ότι χάθηκαν άδικα! Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε για αυτούς είναι να τους κρατήσουμε βαθιά μέσα μας. Κι ας μην τους ξέραμε! Ας μην τους γνωρίσαμε ποτέ από κοντά! Ας τους θυμόμαστε όπως τους περιγράφουν οι φίλοι, οι συγγενείς και οι γνωστοί στην εκπομπή.

αρχείο εκπομπών , ενημερωση/ειδησεις , πρωταγωνιστες | MEGA TV (Αφιέρωμα στους νεκρούς της Τράπεζας Marfin)



2 Μαΐ 2011

F.F.E. (Friends For Ever)


F.F.E. (Friends For Ever).....

Πόσες φορές είχαμε γράψει το παραπάνω στα βιβλία μας, στα τετράδια μας, στα θρανία μας..... συνοδεύοντας το με το δικό μας όνομα και του/της κολλητού/ης μας! Οι εποχές μάλλον έχουν αλλάξει γιατί η κόρη μου δεν το έχει γράψει πουθενά.... Συνήθως άλλα σχέδια περιέχουν τα τετράδια της. Ίσως και να μην το έχει ανακαλύψει ακόμα!

Σήμερα όμως, επίσημη πρώτη μέρα μετά τις διακοπές του Πάσχα, και μέσα στο αυτοκίνητο μας είπε πως:

"Κάθε μέρα δένομαι όλο και περισσότερο με τη Μαρίνα!!!!"

όπου Μαρίνα, κολλητή από την πρώτη δημοτικού. Πιο κολλητή δεν γίνεται σας λέω. Αυτοκόλλητη!

Αλήθεια πόσοι από εμάς έχουμε κρατήσει μέχρι και σήμερα τους κολλητούς μας; Τους φίλους που γράφαμε στο θρανίο........ Ν + Μ = F.F.E.?

Εγώ δυστυχώς, παρόλο που σε όλη της διάρκεια της σχολικής χρονιάς είχα 1-2 κολλητούς/ες, δεν καταφέραμε να κρατήσουμε την επαφή που θα θέλαμε. Ο αδερφικός μου φίλος είναι χαμένος στο δικό του ονειρικό κόσμο (που ζηλεύω και λίγο) που περικλείεται από τις καλλιτεχνικές του δημιουργίες. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πατάει γερά στη γη! Εγώ είμαι αυτή που χάθηκα από τη ζωή του λόγω "οικογενειακών υποχρεώσεων"........ Η κολλητή μου, στο Δημοτικό, που χαθήκαμε στο Γυμνάσιο-Λύκειο και βρεθήκαμε για λίγο ξανά μετά, πλέον έχει μετακομίσει εκτός Αθηνών και μιλάμε ελάχιστα μέσω του Facebook. Πάλι καλά που υπάρχει και αυτό!!!!! Η δεύτερη κολλητή μου, εκείνη του Γυμνασίου, λόγω χωρισμού των γονιών της είχε μετακομίσει στη Ρόδο και παρόλο που κρατάγαμε επαφή μέσω αλληλογραφίας στην αρχή, χαθήκαμε ξαφνικά..... Βρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια, όταν εγώ ήμουν έγκυος στην πρώτη μου κόρη, κρατήσαμε επαφή σχεδόν καθημερινή, έγινε νονά της δεύτερης κόρης μου, για να ξαναχαθούμε από τη ρουτίνα της καθημερινότητας!

Και εδώ προκύπτει μια απορία. Πόσο κοντά πρέπει να μένεις με τον άλλον για να μπορείς να διατηρείς, αν όχι καθημερινή επαφή, έστω κάποια επαφή; Και η απάντηση; Να είσαι στην ίδια γειτονιά, να παίζουν τα παιδιά σου στην ίδια παιδική χαρά με τα παιδιά των φίλων σου, να κάνουν τις ίδιες δρασηριότητες...... Γενικώς; Όταν έρχεσαι σε σχεδόν καθημερινή επαφή με κάποιον, δένεσαι και περισσότερο. Αλλά μήπως φταίμε και εμείς που δεν επιδιώκουμε την κάπως στενή επαφή με τους κολλητούς μας; Με άτομα που "σημάδεψαν" την παιδική μας ηλικία; Σίγουρα είναι και δικό μας το φταίξιμο. Και από τις δύο πλευρές. Γιατί και εγώ δεν προσπαθώ πολύ να βρίσκομαι συχνότερα με τους παλιούς μου φίλους αλλά ούτε και οι ίδιοι!

Μήπως όταν γνωρίζουμε καινούργια άτομα ξεχνάμε τους παλιούς φίλους; Όχι, δεν θέλω να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει. Οπότε καταλήγω ότι τελικά η απόσταση, η ρουτίνα της καθημερινότητας, η κούραση της κάθε ημέρας, τα απρόοπτα που προκύπτουν με τα παιδιά μας κρατάνε μακριά από αγαπημένα πρόσωπα! Σίγουρα πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο. Γιατί όπως λέει και το άσμα:

"Τους φίλους τους διαλέγουμε για αυτό δεν τους παιδεύουμε!!!!"


1 Μαΐ 2011

Τα έθιμα της Πρωτομαγιάς

H Πρωτομαγιά έχει τις ρίζες της στην αρχαιότητα. Είναι η πρώτη ημέρα του Μαΐου και η γιορτή της Άνοιξης. Ο Μάιος, σύμφωνα με την παράδοση, πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή θεότητα Maia (Μάγια), η οποία ονομάστηκε έτσι από την ελληνική λέξη Μαία που σημαίνει τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε με την...

Ατλαντίδα νύμφη Μαία, τη μητέρα του Ερμή στον οποίο αφιερώθηκε ο μήνας Μάιος. Ο Μάιος είναι ο 5ος μήνας του χρόνου, ο οποίος αντιστοιχεί στον αρχαίο μήνα Θαργηλίωνα που γιορταζόταν με τα περίφημα Ανθεοφόρια. Ήταν αφιερωμένος στη θεά της γεωργίας Δήμητρα και την κόρη της Περσεφόνη, που τον μήνα αυτόν βγαίνει από τον Άδη κι έρχεται στη γη. Γιορτές γίνονταν και στην αρχαία Ρώμη που τις έλεγαν «ροσύλλια» τις οποίες διατήρησαν και οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες.

Για τη λαϊκή αντίληψη, στο μήνα Μάιο συνυπάρχουν οι ιδιότητες του καλού και του κακού, της αναγέννησης και του θανάτου και συγκεντρώνονται την πρώτη του ημέρα, την Πρωτομαγιά.

Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς σηματοδοτεί την τελική νίκη του καλοκαιριού απέναντι στον χειμώνα, την κατίσχυση της ζωής επί του θανάτου και έχει ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές για τη γονιμότητα των αγρών και, κατ’ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.

Η αρχαιότατη γιορτή της Πρωτομαγιάς συνεχίστηκε στο διάβα των αιώνων με επισημότητα και με διάφορες μορφές και εκδηλώσεις. Μία από τις παλαιότερες γιορτές ήταν τα Ανθεστήρια, η γιορτή των λουλουδιών, η πρώτη επίσημη γιορτή ανθέων των Ελλήνων.

Τα Ανθεστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων πομπές με κανηφόρες που έφερναν άνθη βάδιζαν με μεγαλοπρέπεια προς τα ιερά, ιδρύθηκαν πρώτα στην Αθήνα και έπειτα πήραν πανελλήνια μορφή, αφού διαδόθηκαν και σ άλλες πόλεις της Ελλάδος. Σύμφωνα με το μύθο, στα Ανθεστήρια «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος θεός Ευάνθης, επίθετο του Διόνυσου, από το χυμένο αίμα του οποίου φύτρωσε η άμπελος.

Όταν οι Ρωμαίοι κατάκτησαν την Ελλάδα, η γιορτή της Πρωτομαγιάς, δεν έπαψε να υπάρχει αλλά εμπλουτίστηκε γιατί και οι δύο λαοί πίστευαν, ότι τα λουλούδια αντιπροσωπεύουν την ομορφιά των θεών και φέρνουν δύναμη, δόξα , ευτυχία και υγεία.

Με το πέρασμα των αιώνων, η αρχική έννοια της Πρωτομαγιάς αλλοιώθηκε και επιβίωσαν έθιμα ως απλές λαϊκές γιορτές ( περιφορά δέντρων, πράσινων κλαδιών ή στεφάνων με λουλούδια, ανακήρυξη του βασιλιά ή της βασίλισσας του Μάη, χορός γύρω από ένα δέντρο ή ένα στολισμένο κοντάρι-γαϊτανάκι).

Η Πρωτομαγιά είναι μία από τις ελάχιστες γιορτές, χωρίς θρησκευτικό περιεχόμενο, με εκδηλώσεις που απαντώνται στον λαϊκό πολιτισμό πολλών ευρωπαϊκών λαών, οι οποίες έχουν διατηρηθεί ως τις μέρες μας.